Boekreview. Misery van Stephen King.

MiseryMisery door Stephen King
Waardering: 5 of 5 stars

Wat een bijzonder boek. Ik ben nooit een fan geweest van Stephen King, maar dit boek, net als ‘De ogen van de draak’ zijn toch wel briljante producties.
Als je van onverwachte wendingen houdt zit je met dit boek goed. Aan het eind is er de nodige moord en doodslag en zelfs daar weet je niet eens precies wat er wel en niet gebeurt.

Aanrader als je van dit soort boeken houdt.

Vind hier al mijn reviews

Het eind van een verhaal dat begon in november 2017.

Het is gebeurd. Gelukt.

Vorig jaar november begon ik aan Nanowrimo met 2 verhalen, een Engels en een Nederlands. Het Engelse is al een tijdje ‘af’. Vandaag heb ik virtueel ‘Einde’ onder het Nederlandse verhaal gezet. Het staat er niet echt, hoor.

Waarom geen einde? Is het eind zoek?

O, zeker niet. Het verhaal is klaar en wacht nu op bewerking en andere akelige dingen, maar mijn plan is om hier minstens één vervolg op te schrijven. Daarom is de laatste zin in het verhaal beslist geen einde.

Heks op bezem

Mocht je nog niet weten wat dit voor een boek is: het is een young/new adult boek over een moderne, jonge vrouw die opeens ontdekt dat heksen echt bestaan. Meer ga ik er nog niet over vertellen, behalve dat de hoofdpersoon Kobie heet.

Dit verhaal was een heel avontuur, een soms ingewikkelde reis. De hoofdpersoon, Kobie, kon in het begin niet zo goed duidelijk maken wie ze was. Daar krijg ik nog een hoop werk mee want door de hoofdstukken heen veranderde er nogal wat. Nu, aan het eind, weet ik pas wie ze is, en dat ga ik door het hele boek heen aanpassen. Voorlopig blijft Kobie nu even liggen. Even wat afstand nemen tot het verhaal, zodat ik er weer fris tegenaan kijk.

Het is niet de eerste keer dat het verhaal ‘stil’ ligt. In het afgelopen half jaar heb ik er vaak genoeg een pauze in gemaakt om over dingen na te denken. Dat heeft, volgens mij, wel vruchten afgeworpen. Uiteindelijk zijn het wel de lezers die hier het laatste woord hebben, maar die zijn nog niet aan de beurt!

 

Hier is weer eens een schrijfsel van mijn kant.

Wat is er zoal gebeurd en aan de gang in het leven van een schrijver?

Een nieuw plaatje

Misschien heb je het al gezien: de afbeelding boven aan het de website is veranderd. Het is een eigen plaatje geworden, met eigen toebehoren, eigen tekst en eigen… ja, eigenlijk eigen van alles. Het werd tijd om daar eens wat aan te doen en omdat ik nu even tijd had heb ik er wat aan gedaan. 🙂

Wat wordt er geschreven?

Ja, schrijven, daar gaat het tenslotte om hier. Dat gebeurt dan ook. Ik ben volop bezig met “Kobie”. Wie Kobie is? Dat is de heldin in een nieuw boek. Ze krijgt een aantal avonturen voor haar kiezen die ze niet had verwacht. Ook haar moeder heeft een verrassing voor Kobie in petto. Het boek schiet ondertussen lekker op, ik zit bijna aan de 64.000 woorden (ja, daar gaat-ie weer met zijn woorden). Dat is dik 180 bladzijden. Het lijkt een boek te worden dat heel geschikt is voor de zogenaamde ‘young adult’ markt, maar ik hoop dat iedereen van dit boek gaat smullen.

Als het een beetje wil dan zou dit boek wel eens een vervolg kunnen krijgen. Dat idee is nogal wat voor mij; normaal gesproken weet ik dat niet van tevoren maar hier zie ik wel heel wat mogelijkheden. Durf ik over een serie te denken? Nou… weet je…. dat verklap ik nog maar even niet!

Wat wordt er gelezen?

leesboekMomenteel ben ik bezig aan ‘Misery’ van Stephen King. Dit boek bleef in mijn laatste vakantie aan mijn vingers hangen (nee, ik heb het netjes gekregen, boeken jatten doen we hier niet).

Ik ben er aardig van onder de indruk. Als je het niet kent en je wilt verrast worden, dan is dit een aanrader!

Wat wordt er verder nog gedaan?

dode plantIk geef toe dat het niet fraai is, maar ik heb een plant om zeep geholpen. Zonder veel moeite trouwens, ik heb daar wel aanleg voor. Het was trouwens niet deze. Waarschijnlijk wordt het slachtoffer vervangen door een onverwoestbare namaakversie. Soms moet je eens wat proberen, en dit probeersel heeft het gehad…

Zo, dat was het even voor deze ronde. Ik meld me wel weer als er iets te melden is. Geniet intussen van het mooie weer dat in rap tempo om zich heen grijpt!

Paul

En toen was het laatste anker opeens weg.

Vorige week is mijn vader overleden. Nee, niet onverwachts, al was het toch wel plotseling. Hij was 94 en al lang niet meer ‘bij de tijd’.

Voor mij was het bijzonder te ervaren hoeveel ik opeens over mijn vader nadacht. Toen hij er nog was, fysiek in elk geval, was dat eigenlijk ‘gewoon’, en zo hoort het ook. AnkerHij was het laatste ‘anker naar het thuis van vroeger’, zoals ik het nu noem, voor mijn zus en mij.

En vorige week verdween dat anker. Hield het zomaar op te bestaan. We wisten dat het zou gebeuren op die leeftijd. We wisten ook dat het voor iedereen beter zou zijn, want mijn vader had geen kwaliteit van leven meer, ongeacht hoezeer de verpleging in het verzorgingstehuis hun best voor hem deed. Het drong niet meer altijd tot hem door.

Het is niet mijn bedoeling om mijn verdriet om het verlies van mijn vader hier weg te drukken, of om dat juist enorm op te blazen.

Het bijzondere (voor mij in elk geval) van mijn vader was dat hij totaal niet van boeken lezen hield, maar wel altijd graag hoorde over mijn schrijven, mijn boeken en alles wat daarmee te maken had. Hij wilde zelfs een van mijn boeken hebben, om dat in het tehuis trots aan iedereen te kunnen laten zien. Ik geloof niet dat hij er iets uit gelezen heeft. Zijn ogen waren daar al te slecht voor. En toch ben ik blij dat hij dat boek had. Dat mijn schrijverij iets voor hem betekende.

Er is echter iets dat ik me op een zijspoor van mijn gedachten afvraag. En dat is: gaat mijn manier van schrijven door deze gebeurtenis veranderen? Dit vroeg ik me vandaag al een paar keer af en momenteel kan ik daar totaal geen zinnig antwoord op geven. Ik vermoed dat enkel de tijd het zal leren.Situatie gewijzigd Tot dat inzicht komt ga ik door met schrijven – maar de komende dagen, weken of zelfs maanden wel met een heel ander gevoel. Het gevoel dat een belangrijk iemand verdwenen is.

(Echt weg is hij natuurlijk nooit, net als mijn moeder.)

 

Wat er zoal te beleven is in schrijfland, en nog wat

Beste lezer,

Het lijkt alsof ik geen bliksem uitvoer. Technisch klopt dat, want uitvoeren is ook exporteren en dat doe ik echt niet. Ik zou niet weten wat ik zou moeten exporteren. Misschien is geitenkaas iets. O nee, dat moet je hier importeren, hè?

geitenkaas
Geitenkaas

Nou, toch ben ik bezig, hoe ongelofelijk het ook klinkt. Om te beginnen even een ‘wapenfeit’: gisteren heb ik de halve marathon gewandeld, in Egmond aan Zee. Daarvoor had ik een sponsorpagina opgezet bij het reumafonds en ik ben trots te mogen zeggen dat er een prachtig bedrag is gedoneerd. Mijn enorme dank aan iedereen die me hiermee een hart onder de riem heeft gestoken (en zere voeten heeft bezorgd maar dat was maar tijdelijk 😉 ). Enorme dank gaat uit naar The BlackSheepIndie, die me een enorme boost hebben gegeven. 🙂

Verder… misschien weet je nog dat ik ooit eens een kinderboek heb geschreven. Charisma, de jonge heks. Toendertijd heb ik jaren (letterlijk!) gestoken in het vinden van iemand die voor dat boek tekeningen wilde maken. Ik heb een aantal tekenaars gevonden maar die haakten telkens na een aantal maanden af en dat is, op z’n zachtst gezegd, niet erg leuk. Maar! HoeraDaar is nu verandering in gekomen! Iemand is volop tekeningen aan het maken! Jippie en hoera alom, al is dat amper genoeg lof om te tuiten!

Er gaat dus ooit een nieuwe versie van Charisma uitkomen met echte tekeningen. Om je een indruk te geven laat ik er hier een zien. Niet verder vertellen hoor!

Charisma 4

Geweldig toch? 😀

Tenslotte kan ik melden dat ik Kobie weer opgepakt heb. Wie Kobie is? Dat is een hoofdpersoon uit het Nederlandse Nanowrimo-verhaal van vorig jaar. Dat ging een tijd heel hard en opeens liep ik tegen een blokkade aan. Ik wist waar het verhaal heen moest maar hoe ik daar moest komen… echt een raadsel met turbo. Een paar dagen geleden kreeg ik een idee, ging als een malle aan het schrijven en… vandaag gebeurde er iets in het verhaal waar ik van opkeek. Dat gebeurt wel vaker hoor; dan schrijf ik iets heel anders dan wat ik in mijn hoofd heb. Het verhaal heeft het tenslotte voor het zeggen, ik lever enkel de vingertjes.

Nou, dat was ‘m weer even voor vandaag. Fijne dag nog en tot de volgende keer!

Ergens moet de kneep zitten

Beste lezer,

Waar zit ‘m de kneep? En wat is die kneep eigenlijk?

De kneep is ‘het scharnier’ van een gebonden boek. Omdat een plaatje vaak helpt krijg je hier een plaatje. Van de kneep:

kneep

Zo, is dat alvast duidelijk. Niet meer vergeten.

Nu waarom deze omhaal van woorden en een plaatje nodig is. De reden is De Kneep. De Kneep is de naam van een groep regionale schrijvers uit het Land van Cuijk en omstreken. Waarom dat belangrijk is? Nou, bijvoorbeeld omdat ik bij die groep schrijvers hoor. En onderhand nog belangrijker: de schrijvers en schrijfsters van De Kneep hebben de pennen ineen geslagen en met vereende krachten een boek bij elkaar geschreven. Een boek vol verhalen en gedichten over de natuur in de wijdste zin van het woord.

Schrijven als tweede natuur

En zo ziet dat eruit. Voorlopig.  ’t Is een plaatje. En dat letterlijk, want het boek is pas vanaf 10 maart 2018 te koop dus alles wat ik nu kan laten zien is dit plaatje. Daarom is het een plaatje.

Ja. Want je wilt natuurlijk weten of ik ook een bijdrage heb geleverd aan dit boek. Het antwoord heb je dus bij deze. Ik heb een kort verhaal geschreven dat in dit boek verschijnt.

Zo, zijn jullie allemaal weer op de hoogte van het reilen en boekenzeilen.

Alvast een fijn weekend!

Paul

Ontmoeting met de molenaar. Geloof het of niet!

Het is echt gebeurd. Als je ‘Zonnewereld, Schaduwwereld‘ hebt gelezen dan weet je pas echt wat dit betekent. Vanmorgen heb ik De Molenaar ontmoet.

Ik geef toe dat dit niet de eerste keer was maar het is toch altijd leuk.

Overhandiging bij de molen

Vandaag heb ik een gedrukt exemplaar van het boek overhandigd aan de molenaar van onze plaatselijke molen. Daar heb ik veel informatie over molens gekregen dus vond ik dat wel zo netjes.

Stefan en Bianca, hartstikke bedankt!

Wie gaat er mee naar de Schaduwwereld?

Het boek is er!

Ben je niet bang? Heb je lef? Zie je het wel zitten om wat enge dingen mee te maken?

Zonnewereld, Schaduwwereld is vanaf nu te koop. Als e-boek bij The BlackSheep Indie, en als paperback bij MijnBestseller.

De papieren uitgave gaat ook bij Bol.com verschijnen maar dat duurt nog even. Computers, he, dat gaat allemaal niet zo snel. 😉

Andere e-bookwinkels volgen over een tijdje!

 

Als je wilt weten wat boek-blogster Veronique Jansen van dit boek vond kun je dat op haar website nalezen. Ik haal even brutaal aan:

Het is beeldend geschreven en dit komt vooral tot uiting bij de beschrijving van de vreemde wezens. Hier komt de fantasie van Paul tot leven.

Snel lezen dus! 🙂

Zonnewereld, Schaduwwereld. Het avontuur op papier.

Jaaa, het is bijna goed. Nog niet helemaal maar vandaag kreeg ik de proefdruk binnen. Kijk eens:

zonnewereld

Het boek gezien op de rugleuning van mijn zitbank. (Zo weet je dat ik zoiets dus ook heb.)

zonnewereldHier een blik op de rug. Dat was ook een aparte opgaaf.

Een deel van de molenwiek loopt erop door. Ik vond dat wel wat hebben, dus heb ik het zo gemaakt.

🙂

zonnewereld

 

 

 

 

 

 

Een voorproefje van de binnenkant. (Evelien, ze weten het nu allemaal! 😉 )

Ik moet nog een paar kleine dingetjes aanpassen en verbeteren maar ik ben hier heel blij mee. 🙂

Bijna is het zover. Zeg maar “Dag, Zonnewereld”…

Bijna is het zover.
Zonnewereld, Schaduwwereld.

Volgende week, mensen. 15 december. Dan komt het e-boek uit. Ja, E-BOEK. Ik wrijf het er nog maar eens in. Het papieren exemplaar is nog lang niet klaar.

Waar is het te koop? (Hebben jullie niet opgelet???)  Bij The BlackSheep Indie natuurlijk. Dat heeft voorlopig het alleenrecht op dit boek. Amazon-lezers moeten nog even geduld hebben.

Wat kun je verwachten van dit boek?

Wat doe jij als in de bibliotheek iemand vraagt: “Help je mij om monsters te bestrijden?” Het groepje mensen dat dit overkomt stapt een avontuur in waar ze niet eens van durven te dromen.

Monsters en andere vreemde wezens, gevaar en ontvoering; de strijd tegen het onheil uit de Schaduwwereld vraagt heel wat van de groep.

Zou jij er klaar voor zijn? Zou jij dat avontuur aangaan? Ga mee naar de Schaduwwereld en beleef het zelf!

Ben je nog niet overtuigd?

Als je nog meer wilt is hier het begin van het eerste hoofdstuk:

1. De molen.

“Hé, wat is er met jou aan de hand?” Gerda keek Mischa aan die met zijn zakdoek zijn gezicht af stond te vegen. “Dat lapje heeft geen zin. Jij moet chemisch gereinigd worden. Ik had je nog zo gewaarschuwd, maar je wilde niet luisteren.”

Yigit grinnikte. “Hij heeft meer aan een zwaailicht en een megafoon. Anders hoort-ie het niet.”

Mischa keek driftig naar de Turkse man van zijn team. “Wil jij alsjeblieft je bek houden. Het was heftig vannacht, ik ben hartstikke kapot.” Hij klonk geïrriteerd. “Waar zijn Ashna en Rob?”

Gerda haalde haar schouders op. “Misschien moeten ze een omweg nemen. De afspraak was om niet op elkaar te wachten dus vertrekken we nu.” Ze liep naar de deur en tikte een code in op het paneel ernaast. Het slot klikte. “Komen jullie nog? En kijk jij een beetje uit met je hand, Yigit?”

Yigit knikte. De hand met de zakdoek erom gebonden hield hij voorzichtig vast. De oorspronkelijk witte zakdoek was veel te rood naar Gerda’s zin.

Nadat de groep het halletje in was gegaan, controleerde Mischa of de deur goed dicht zat. Daarna klommen ze de trap op naar de molen. Het was er stil. Precies goed. Gerda keek even omhoog naar de indrukwekkende, houten constructie van de molen. “Bijzonder. Het blijft bijzonder.”

“Best,” mopperde Mischa die echt moe was. “Blijf jij maar kijken. Ik ga douchen en dan pitten.” Daar waren ze alle drie wel aan toe. Mischa viste een sleutel uit zijn zak en maakte de grote, houten buitendeur open. “Hup. Eruit allemaal.”

“Jezus, doe effe rustig,” mopperde Gerda op haar beurt terwijl ze de molen verliet. “Je bent hier de baas niet.” Ze knipperde tegen het zonlicht dat hen begroette.

Yigit hield de zon met een opgeheven hand uit zijn ogen. “Ik wil jullie vandaag niet meer zien. Tenzij er iets gebeurt. Dan zien we elkaar hier weer. Ik hoop het niet.”

“Ik ook. De groeten, mensen. Ik ga douchen,” zei Mischa. “Ik voel me alsof er van alles in mijn haar zit.” De twee anderen wensten hem een fijne dag waarna de lange knaap wegbeende.

“Ik weet niet wat er met hem aan de hand is,” zei Yigit. “We moeten eens met hem praten. Hij maakte bijna een paar stomme fouten vandaag.”

Gerda beet op haar onderlip en knikte. Mischa had het team vandaag een keer bijna in gevaar gebracht. “Moeten we het binnenkort met hem over hebben, maar niet nu. Ik ga ook naar huis. Tot later. En laat de dokter naar die hand kijken. Die ziet jou tegenwoordig verdomme vaker dan je vriendin. Je moet echt wat voorzichtiger worden, Yigit.”

Yigit keek schuldbewust. “Is goed. Morgen als eerste. Güle güle. Tot ziens.”

En als je nog meer gratis wilt…

Vind je het nog niet genoeg? Klik-ren dan naar The BlackSheep Indie en haal gratis het preview-exemplaar op (let op, EPUB!) met nog meer vooruitkijkplezier!