Hier is weer eens een schrijfsel van mijn kant.

Wat is er zoal gebeurd en aan de gang in het leven van een schrijver?

Een nieuw plaatje

Misschien heb je het al gezien: de afbeelding boven aan het de website is veranderd. Het is een eigen plaatje geworden, met eigen toebehoren, eigen tekst en eigen… ja, eigenlijk eigen van alles. Het werd tijd om daar eens wat aan te doen en omdat ik nu even tijd had heb ik er wat aan gedaan. 🙂

Wat wordt er geschreven?

Ja, schrijven, daar gaat het tenslotte om hier. Dat gebeurt dan ook. Ik ben volop bezig met “Kobie”. Wie Kobie is? Dat is de heldin in een nieuw boek. Ze krijgt een aantal avonturen voor haar kiezen die ze niet had verwacht. Ook haar moeder heeft een verrassing voor Kobie in petto. Het boek schiet ondertussen lekker op, ik zit bijna aan de 64.000 woorden (ja, daar gaat-ie weer met zijn woorden). Dat is dik 180 bladzijden. Het lijkt een boek te worden dat heel geschikt is voor de zogenaamde ‘young adult’ markt, maar ik hoop dat iedereen van dit boek gaat smullen.

Als het een beetje wil dan zou dit boek wel eens een vervolg kunnen krijgen. Dat idee is nogal wat voor mij; normaal gesproken weet ik dat niet van tevoren maar hier zie ik wel heel wat mogelijkheden. Durf ik over een serie te denken? Nou… weet je…. dat verklap ik nog maar even niet!

Wat wordt er gelezen?

leesboekMomenteel ben ik bezig aan ‘Misery’ van Stephen King. Dit boek bleef in mijn laatste vakantie aan mijn vingers hangen (nee, ik heb het netjes gekregen, boeken jatten doen we hier niet).

Ik ben er aardig van onder de indruk. Als je het niet kent en je wilt verrast worden, dan is dit een aanrader!

Wat wordt er verder nog gedaan?

dode plantIk geef toe dat het niet fraai is, maar ik heb een plant om zeep geholpen. Zonder veel moeite trouwens, ik heb daar wel aanleg voor. Het was trouwens niet deze. Waarschijnlijk wordt het slachtoffer vervangen door een onverwoestbare namaakversie. Soms moet je eens wat proberen, en dit probeersel heeft het gehad…

Zo, dat was het even voor deze ronde. Ik meld me wel weer als er iets te melden is. Geniet intussen van het mooie weer dat in rap tempo om zich heen grijpt!

Paul

En toen was het laatste anker opeens weg.

Vorige week is mijn vader overleden. Nee, niet onverwachts, al was het toch wel plotseling. Hij was 94 en al lang niet meer ‘bij de tijd’.

Voor mij was het bijzonder te ervaren hoeveel ik opeens over mijn vader nadacht. Toen hij er nog was, fysiek in elk geval, was dat eigenlijk ‘gewoon’, en zo hoort het ook. AnkerHij was het laatste ‘anker naar het thuis van vroeger’, zoals ik het nu noem, voor mijn zus en mij.

En vorige week verdween dat anker. Hield het zomaar op te bestaan. We wisten dat het zou gebeuren op die leeftijd. We wisten ook dat het voor iedereen beter zou zijn, want mijn vader had geen kwaliteit van leven meer, ongeacht hoezeer de verpleging in het verzorgingstehuis hun best voor hem deed. Het drong niet meer altijd tot hem door.

Het is niet mijn bedoeling om mijn verdriet om het verlies van mijn vader hier weg te drukken, of om dat juist enorm op te blazen.

Het bijzondere (voor mij in elk geval) van mijn vader was dat hij totaal niet van boeken lezen hield, maar wel altijd graag hoorde over mijn schrijven, mijn boeken en alles wat daarmee te maken had. Hij wilde zelfs een van mijn boeken hebben, om dat in het tehuis trots aan iedereen te kunnen laten zien. Ik geloof niet dat hij er iets uit gelezen heeft. Zijn ogen waren daar al te slecht voor. En toch ben ik blij dat hij dat boek had. Dat mijn schrijverij iets voor hem betekende.

Er is echter iets dat ik me op een zijspoor van mijn gedachten afvraag. En dat is: gaat mijn manier van schrijven door deze gebeurtenis veranderen? Dit vroeg ik me vandaag al een paar keer af en momenteel kan ik daar totaal geen zinnig antwoord op geven. Ik vermoed dat enkel de tijd het zal leren.Situatie gewijzigd Tot dat inzicht komt ga ik door met schrijven – maar de komende dagen, weken of zelfs maanden wel met een heel ander gevoel. Het gevoel dat een belangrijk iemand verdwenen is.

(Echt weg is hij natuurlijk nooit, net als mijn moeder.)

 

Wat er zoal te beleven is in schrijfland, en nog wat

Beste lezer,

Het lijkt alsof ik geen bliksem uitvoer. Technisch klopt dat, want uitvoeren is ook exporteren en dat doe ik echt niet. Ik zou niet weten wat ik zou moeten exporteren. Misschien is geitenkaas iets. O nee, dat moet je hier importeren, hè?

geitenkaas
Geitenkaas

Nou, toch ben ik bezig, hoe ongelofelijk het ook klinkt. Om te beginnen even een ‘wapenfeit’: gisteren heb ik de halve marathon gewandeld, in Egmond aan Zee. Daarvoor had ik een sponsorpagina opgezet bij het reumafonds en ik ben trots te mogen zeggen dat er een prachtig bedrag is gedoneerd. Mijn enorme dank aan iedereen die me hiermee een hart onder de riem heeft gestoken (en zere voeten heeft bezorgd maar dat was maar tijdelijk 😉 ). Enorme dank gaat uit naar The BlackSheepIndie, die me een enorme boost hebben gegeven. 🙂

Verder… misschien weet je nog dat ik ooit eens een kinderboek heb geschreven. Charisma, de jonge heks. Toendertijd heb ik jaren (letterlijk!) gestoken in het vinden van iemand die voor dat boek tekeningen wilde maken. Ik heb een aantal tekenaars gevonden maar die haakten telkens na een aantal maanden af en dat is, op z’n zachtst gezegd, niet erg leuk. Maar! HoeraDaar is nu verandering in gekomen! Iemand is volop tekeningen aan het maken! Jippie en hoera alom, al is dat amper genoeg lof om te tuiten!

Er gaat dus ooit een nieuwe versie van Charisma uitkomen met echte tekeningen. Om je een indruk te geven laat ik er hier een zien. Niet verder vertellen hoor!

Charisma 4

Geweldig toch? 😀

Tenslotte kan ik melden dat ik Kobie weer opgepakt heb. Wie Kobie is? Dat is een hoofdpersoon uit het Nederlandse Nanowrimo-verhaal van vorig jaar. Dat ging een tijd heel hard en opeens liep ik tegen een blokkade aan. Ik wist waar het verhaal heen moest maar hoe ik daar moest komen… echt een raadsel met turbo. Een paar dagen geleden kreeg ik een idee, ging als een malle aan het schrijven en… vandaag gebeurde er iets in het verhaal waar ik van opkeek. Dat gebeurt wel vaker hoor; dan schrijf ik iets heel anders dan wat ik in mijn hoofd heb. Het verhaal heeft het tenslotte voor het zeggen, ik lever enkel de vingertjes.

Nou, dat was ‘m weer even voor vandaag. Fijne dag nog en tot de volgende keer!

Nanowrimo. Dag 10. Het gaat door.

Nanowrimo 2017.

NanowrimoYep, daar gaan we weer en zijn we weer.

Het gekkenhuis is in volle gang. Het Nanowrimo’t als een dolle. Ik heb bijna 38.000 woorden geschreven op dit moment. Voor een enkel verhaal zou de grens vandaag op 17.700 liggen dus voor mijn twee verhalen lig ik lekker op schema. Met gepaste, Nederlandse trots kan ik melden dat Kobie de leiding heeft.

Kobie is de hoofdpersoon in het Nederlandse verhaal. Een heksenverhaal. Als je niet van heksen houdt dan pas je je maar aan of je stopt maar met lezen, ik ga gewoon door. Heks, heks, heks. Zo, doe er je voordeel mee. 😀

Moderne heks.

Moderne heks
Niet Kobie.

Kobie is een moderne heks. Niet precies zoals deze maar in elk geval heeft ze geen zwarte hoed, geen kromme neus en geen harige wratten. Ik zeg nou wel “is” maar ik bedoel eigenlijk “wordt”. Eigenlijk bedoel ik helemaal niets want dan hoef je het verhaal niet meer te lezen. Ze werkt in elk geval bij in een boekwinkel. Hmm, opeens schiet me iets te binnen waar ik rekening mee moet houden. Wat? Nee, dat zeg ik lekker niet. Het is niet de bedoeling dat ik hier op mijn eigen blog ga staan zitten worden uitgelachen!

Het is in elk geval een bijzonder verhaal aan het worden dat twee keer van gedachten is veranderd. Hopelijk zijn we er nu met z’n allen uit want ik vind het toch wel prettig als ik weet waarover ik ga schrijven. Tot nu toe zit het wel goed. Gelukkig. Eindelijk.

Hier houd ik het maar even bij want alles wat ik hier neerzet telt niet mee voor Nano en dat is jammer.

Tot de vogelende keer! (En ja, ik weet dat dat fout is. Leef er maar mee.)

Weer wat nieuws. Oud nieuws is tenslotte ook nieuws.

Nieuws is nieuws is nieuws.

Ja, daar is-ie weer. Zonnewereld, Schaduwwereld.

De eerste controles beginnen nu aan een eind te komen. Nog 2/3 van het laatste hoofdstuk en dan zijn de ergste fouten er wel uit.

HellehondDaarna ga ik aan de slag met de opmerkingen van een aantal mensen die het verhaal alvast hebben gelezen. Die hebben me de zwakke plekken aangewezen en plekken waar het een en ander aan mankeert.

Iedereen die daarmee geholpen heeft: hartelijk bedankt!

Ondertussen ben ik ook bezig met het bedenken en maken van de omslag voor dit boek. Teveel ideeën en te weinig tijd om daar echt achteraan te gaan, dus daar gaan nog wat weken Emoji tandeninzitten. Niet getreurd, het boek is toch nog niet klaar. Als me dit allemaal voor het einde van dit jaar lukt ben ik al dik tevreden.

Oja, over dat schatje hierboven: die kwam tevoorschijn toen ik op hellehond zocht. En nee, de hellehonden in mijn verhaal zien er niet zo uit. Ik bedenk ze zelf wel; da’s veel leuker dan een beeld van iemand te pikken, en ook wel zo netjes.

Nog een tip van de sluier? In het verhaal zitten elfjes. Nou ja… elven. En het zijn geen lieverdjes. Zeg maar rustig etterbakkies met een grote bek. Meer vertel ik er niet over hoor! Dan is de lol eraf!

Even iets heel anders.

Omdat ik toch niets te doen heb (ja, lach maar, ik doe mee) ben ik naast de nieuwe fantasy-serie ook aan… drumroffel… een toneelstuk begonnen.

toneel

Dat is toch wel wat anders om te schrijven. Ik heb dus maar een boek gekocht om na te lezen wat ik eigenlijk aan het doen ben. Daaruit kwam dat ik het verkeerd aan het doen was dus ben ik opnieuw begonnen. Het lijkt er nu een stuk meer op.

Binnenkort dus in een theater. Nou ja, binnenkort is misschien wat optimistisch maar het is wel een uitdaging. Of het wat wordt weet ik niet eens, dus wie het weet mag het zeggen. (Niet flauw doen en wachten tot het duidelijk is!)

Nou, dat was het wel weer voor deze keer. Ik had eigenlijk het idee om in plaats van zo’n bak tekst eens een video-blog neer te zetten maar wie wil dat nou zien. Dan maar zo, toch? 😀

Groetjes en tot de volgende keer!!

Paul

Het zwarte schaap? Ik dacht het niet!

Het zwarte schaap?

Zwart schaapZo worden indie-uitgevers, mensen als ik dus die alles zelf doen, vaak gezien. Ach, zielig, kan geen uitgever vinden.

Niets is minder waar.

Iemand die zelf uitgeeft heeft niet de kracht van een uitgever achter zich maar ook niet de ballast die zo’n uitgever met zich mee kan brengen. Een uitgever gaat zich namelijk al snel met de inhoud, de stijl, de lengte en het uiterlijk van een boek bemoeien. Indies (independent, onafhankelijken) hebben daar allemaal geen last van. Lekker puh.

De kracht van de groep.

Kudde schapenDat is uiteraard wel iets wat een door de schapenwol geverfde indie mist. Als er een groep achter je staat kun je meer, heb je meer reikwijdte en is het aankondigen van een nieuw boek ook makkelijker. Dat laatste klinkt mogelijk raar maar het is echt zo. Als iedereen even een handje helpt is dat gewoon, ehm, handiger. (Foto’s van schapen met handen worden gewaardeerd, dank je, je weet me te vinden!)

Black Sheep Indie.

En hier komt het dan allemaal bij elkaar:

Het doet me veel plezier om aan te kondigen dat mijn (voorlopig eerst de Nederlandse) boeken allemaal beschikbaar gaan worden zullen zijn bij deze club. (Als je een opmerking over die zin hebt, prima. Hij staat er en blijft er staan!)

Er is aardig wat e-mailwater door de internetrivier gegaan, en ook  een Skype-gesprek hoorde bij het hele proces. Alles ging vlot, leuk, spontaan en telkens dezelfde kant op. Zoiets maakt de beslissing wel heel eenvoudig.

Ik heb bij The Black Sheep Indie een heel goed gevoel. Alle vrijheid en toch de mogelijkheden van een groep. Nieuwe contacten, ideeën, het hele pakket voelt uitstekend. Als ik dan toch bij de zwarte schapen hoor, waar dan beter dan hier? Ga maar gauw kijken!

Paul

 

Maken zelfuitgevers de markt kapot?

Vorige keer had ik het over de hoge e-bookprijzen die ik hier en daar tegenkom. Laat ik het deze keer eens over de andere boeg gooien en advocaat van de duivel spelen.

Net zag ik op twitter een aankondiging voor e-books. Duidelijk voor een prikkie:

€7.99 per stuk. Da’s natuurlijk geen geld. Omdat mijn e-books heel wat minder kosten vroeg ik me opeens af: zit ik niet kilometers onder de prijs? Zou ik niet beter ook tijdelijk 7 of 8 euro kunnen vragen voor zo’n electronisch boek in plaats van de 3 of 4 euro zoals ik nu doe? Het zou zomaar kunnen zijn dat onafhankelijke zelfuitgevers zoals ik de markt kapot voor de grote uitgevers door zo’n eind onder de prijs te gaan zitten.

De verdienste is met die hogere prijzen ook een heel eind beter. Misschien zijn er dan wel minder mensen die die boeken kopen, maar dat valt nog te bezien. Als ‘alle waar naar z’n geld’ is dan moet een hoge prijs vanzelf een beter boek betekenen, nietwaar?

Boeiende dingen om over te denken…

Paul

Het einde van een bewogen jaar

Beste lezer,

2016 – 2017

Nu 2016 klaar staat om met de kop-en-kontgreep weg te worden gesmeten om plaats te maken voor 2017, moet ik toch even nadenken over de afgelopen reis om de zon.

Een jaartje slimmer (want op een bepaald moment houd je gewoon op ouder te worden), een hoop boeken rijker (geschreven en zeker gelezen), en op veel fronten veel meegemaakt en geleerd.

Schrijven

Veel werk ging zitten in het nieuwe kinderboek, Charisma, de jonge heks, dat ik in maart 2017 hoop te lanceren. Het e-boek is in principe klaar maar op het laatste moment ben ik toch aan het twijfelen gegaan over de keus van papieren-boekenverstrekker en dan begint een lang proces van voren af aan.

Een science-fiction die ik in de planning had is helemaal fout gegaan. Alle goede intenties ten spijt heb ik de tekst daarvoor ver weggestopt en dat wil ik voorlopig vergeten. Misschien haal ik het nog eens uit de kast maar dan moet er een hoop aan gebeuren.

Het nieuwe fantasyverhaal over de molens en de Schaduwwereld loopt daarentegen als een trein. Hopelijk komt dat dit jaar af en uit.

Aan de Engelse verhalen ben ik ook hard aan het werk, maar daarover misschien later meer op mijn Engelse blog.

Lezen

Wat heerlijk dat we kunnen lezen, en wat fijn dat er zoveel te lezen is. Met dank aan vriend Martien voor de prachtige, oude boeken van Kees van Ginneken (pseudoniem van Cornelis Johannes Maria Fens) waar ik niet alleen van geleerd heb maar ook genoten!

Ik beken dat ik de meeste boeken in het Engels lees tegenwoordig maar ik ga proberen daar wat verandering in te brengen. Er is zoveel goede Nederlandse fictie, daar moet ik meer van proeven. Op verschillende plaatsen in het land heb ik leuke gesprekken gehad met collega-schrijvers die allemaal mooie en boeiende boeken hebben geschreven. Meer daarover misschien later. Als ik meer gelezen heb.

Bijzonder

Heel bijzonder dit jaar was toch wel het helpen voorbereiden van de boekpresentatie van Evie Nielen, een jonge schrijfster uit Katwijk (hier bij Cuijk, niet aan zee).

Zonder in allerlei details te treden was dit een van de meest emotionele momenten die ik dit jaar in boekenland heb meegemaakt.

De presentatie vond plaats in bibliotheek Biblioplus van Cuijk en was geweldig druk bezocht.

Het nieuwe jaar

Wat het nieuwe jaar gaat brengen zullen we wel zien. Ik ga niet speculeren, dat gebeurt aan de beurs al genoeg, en we zien hoe dat uitpakt.

Ik wens iedereen een gezond, goed en gelukkig 2017!

Paul

Project kinderboek. Een jonge heks ziet het Nederlandse licht.

Beste lezer,

Dit klinkt misschien naar iets nieuws. Tja. Soms heb je dat.

Een hele tijd geleden schreef ik een Engels kinderboek over het jongere zusje van Hilda, de heks met de grote mond. Opeens kreeg ik het idee om daar een Nederlandse versie van te maken. Na veel tikwerk, zoekwerk, praatwerk en nakijkwerk (o.a. door Marijke Witman, waarvoor ik nog steeds heel dankbaar ben), is eindelijk het eindresultaat bijna klaar. Of eigenlijk de eindresultaten, want het boek zal uitkomen als e-boek en als papieren boek.

Laat ik de zaak maar even voor het voetlicht gooien:

Cover CharismaCharisma de jonge heks is samen met haar vriendjes Barnie en Kwinsie aan het spelen als er door een foutje met een toverring iets heel erg mis gaat. Opeens zijn ze niet meer in het dorpje waar ze wonen maar staan ze in een vreemde plaats met vreemde mensen.

Barnie en Kwinsie hopen dat Charisma een manier weet om weer thuis te komen, maar dat blijkt toch heel wat moeilijker te zijn dan iedereen denkt.

Zullen de kinderen ooit nog thuis komen? Beleef het mee met Charisma, de jonge heks.

Vandaag heb ik de laatste hand gelegd aan de papieren uitgave en de proefdruk besteld. Dat is altijd een heel spannend onderdeel van het uitgeven. Dat laat namelijk zien wat er in eerste instantie uit mijn handen en computer is gekomen!

Duim met me mee!

 

Romeinen NU. Nou ja, binnenkort.

Beste lezer,

Gedurende mijn vakantie in Engeland kreeg ik heel onverwacht een telefoontje van een van de organisatoren van “Romeinen NU”, de organisatie die zich bezig houdt met alles wat Romeinen in Nederland betreft. Ze vroeg me of ik interesse had om mijn boek “In de ban van de stier” te presenteren en verkopen op het Romeinenfestival 2016 dat wordt gehouden op 4 en 5 juni a.s., in het Museumpark Orientalis in Nijmegen.

Romeinen Nu

Beide dagen geven ongeveer 125 re-enactors een presentatie van de Romeinse Tijd. Dit doen zij met authentieke kampementen, demonstraties en andere activiteiten. Gezien het feit dat mijn boek een groot deel speelt in de Romeinse tijd is dit natuurlijk een gouden greep.

Tijd en zin om naar Nijmegen te komen het komende weekend? Ik zal er in elk geval zijn!

Meer informatie is te vinden op: Museumpark Orientalis en Romeinenfestival 2016. Bijblijven via de sociale media kan ook; Romeinen NU is te vinden op Facebook en Twitter.