En toen was er (bijna) een podcast

Podcasts, schrijvers en regionaal schrijverscollectief De Kneep. Hoe het allemaal samenhangt lees je hier.

Podcast. Wat is een podcast? En wat is bijna? En wat doet dat bij een schrijver?

Laat ik de antwoorden door elkaar geven.

De schrijver en de podcast.

Gast, met boeken

De podcast is een idee van de regionale schrijvers verzameld in De Kneep. Met de huidige problemen om bij elkaar te komen en lezers kennis te laten maken met het werk dat de Kneep-leden produceren, is het een leuk idee om een gesprek met een schrijver of dichter of beide op te nemen, in de vorm van een gesprek. Zonder video, geuige de staat van mijn haardos. Maanden zonder kapper laten hun sporen na.

Welnu, zulke gesprekken, opgenomen en al, hebben weinig nut als ze als digitaal bestand ergens opgeslagen zijn en niemand kan erbij. Dus zijn deze gesprekken op het alomtegenwoordige internet gezet. In dit geval zijn ze al te vinden op de website van De Kneep zelf, en ook bij Biblioplus. Er wordt ook gewerkt om de podcasts via de podcastkanalen te vinden, zodat je ze b.v. via Spotify kunt horen. Zover is het nog niet, maar het komt, het komt, en zo verder, zonder af te dwalen naar Sinterklaas en de zijnen.

De gastheren van de podcastreeks zijn Willem van Beek en Marco van de Plasse, die beiden hun persoonlijke sporen in het schrijversleven verdiend hebben.

Bijna in gesprek met Marco

Vorige week was ik te gast bij Marco v.d. Plasse, en we hebben een erg aangenaam gesprek gehad dat keurig netjes, corona-veilig en naar mijn idee ook professioneel werd opgenomen. Waar we het over hebben gehad…

Boeken. Schrijven. En nog meer. Dat ga ik hier uiteraard niet uitleggen, anders is de verrassing van de podcast verdwenen, en dat is niet de bedoeling.

Het gesprek met ondergetekende is gepland voor publicatie op 7 april, dus nog even geduld. Maar bezoek beslist een van de site die ik hierboven noemde: er zijn genoeg andere podcasts om te beluisteren tot die tijd.

Gesprek over de boeken achter de boeken

Bezoek dus vooral Biblioplus of de site van De Kneep om kennis te maken met de diversiteit van lokaal talent dat verzameld is onder de naam De Kneep.

En mocht je geen idee hebben wat een ‘kneep’ is met betrekking tot een boek:

Kneep of schouder van het boek. Het min of meer scherp omgebogen gedeelte van de katernen vlak bij de rug.

Juist. Daar zit de kneep.

🙂

Leeft de schrijver nog?

Ja, hij leeft nog. Maar…

Dust

…het is wel even nodig om het stof van deze website te blazen.

Het leven is vol en druk en vreemd, het laatste half jaar of meer. Druk vanwege het werk. IT is heel belangrijk geworden om mensen te verbinden, en dat is mijn dagelijkse werk.

Gelukkig is er nog wel wat tijd om te schrijven. Langzaam maar zeker is er voortgang met zowel Kobie deel 3, als met versie 3 van het verhaal van Otto en Hille. Deze laatste versie lijkt zowaar levensvatbaar te zijn.

Hee, wel grappig dat dat allebei met ‘3’ te maken heeft.

Dit wordt geen enorm verhaal over van alles en nog wat, maar enkel een teken van schrijversleven in deze bijzondere tijd.

Ik hoop dat iedereen zich mentaal bij elkaar kan houden. Veel sterkte, want we zijn er nog niet vanaf!

Het jaar is bijna om – en dan is het einde zoek

Klinkt dat raar?

Ja? Goed. Dat was tenslotte de bedoeling. Dat neemt niet weg dat het einde voorlopig echt zoek is.

Kobie, deel 2.

Ik ben met deel 2 bezig van Kobie. Dat ben ik al een aardige tijd en het gaat ging.

Oké, het ging goed, want sinds gisteravond heb ik het eind van het boek geschreven. Vier eindes, eigenlijk, en nu heeft het boek nog steeds geen einde. Met elk einde kwam ik een heel eind, maar dan kwam er opeens geen echt eind aan. Dus…

Het einde is zoek!

Ik ga niet bij de pakken neerzitten en wachten tot het einde zich aanmeldt. Daarvoor heb ik genoeg andere dingen te doen en te schrijven dus ga ik daar lekker mee door.

Een bijzonder ander boek

Zo mag ik dat wel omschrijven. Sinds een tijd ben ik bezig met een ander Nederlandstalig boek. Het is een misdaadverhaal, iets wat voor mij al bijzonder is omdat ik niet echt iets met misdaad heb. Toch is dit boek fascinerend om te schrijven. Het gaat over een aantal mysterieuze diefstallen. Intussen ben ik zover dat het duidelijk is wie het heeft gedaan, ik moet enkel nog uitschrijven hoe het is gebeurd en er een soort van happig einde (happy end) aanschrijven. Ik ben al een hele tijd over de omslagafbeelding aan het denken en volgens mij weet ik wel wat ik daarvan maken wil. Het is een kwestie van nog wat tijd en de goede plaatjes vinden maar dat gaat lukken. Het einde is dan wel zoek (Kobie) en nabij (2018), er ligt een heel nieuw jaar op ons te wachten.

Laten we uitgaan van een goed eind, een beter begin en een geweldig nieuw jaar. Dat is in de huidige staat van de wereld nogal wat, dat besef ik, maar met een beetje goeie wil en als we elkaar de helpende hand toereiken moet er een hoop kunnen gebeuren.

En vergeet niet af en toe een boek te lezen. 🙂

Het gereedschap van het vak. (The tools of the trade.)

Ik dacht: ik vertaal het maar even in het Engels. De Nederlandse titel kan wat verwarring oproepen. Hmm… omdat verwarring stichten eigenlijk wel een kwaliteit van me is haal ik misschien die Engelse vertaling weg en laat de tekst daarover hier staan. Dat maakt het nog verwarrender. Volgens mij ben ik lekker op dreef vanmorgen.

Oké, voorwaarts.

Het gereedschap van het vak

Wat bedoel ik hiermee? Welnu, luister en huiver (al is huiveren met de tegenwoordige warmte een vak apart, met z’n eigen gereedschap).

Kroontjespen en inktIk schrijf boeken. Grote verrassing, ik weet het. Daarvoor heb je schrijfmateriaal nodig. Omdat ik modern aangelegd ben (kijkt naar kroontjespen en verzameling potjes inkt…) doe ik dat met moderne middelen. Ja, juist. De vulpen! 😀

Geintje natuurlijk. Het gaat tenslotte om de verwarring.

Netbook – de moderniteit tegemoet

Om onderweg ook iets handigs te kunnen doen met tikwerk (wie heeft die vulpen gejat?) had ik ooit een netbook computertje.

Asus netbook
Asus EEE-PC

Echt een leuk en handig ding. Liep lekker lang op een accu, lichtgewicht en zo. Maar ja… netbook computertjes worden oud en langzamer, en onder het geweld van de nieuwere besturingssystemen was hier niet meer zo mee te werken, dus tijd voor een upgrade.

Intrede van een Lenovo Android tablet

Lenovo Android Tablet
Android Tablet

Dat was nogal wat. Een heel andere ervaring. Ook licht, nu weer snel en… om te schrijven toch niet optimaal. Schrijven is tegenwoordig meestal tikken en ik vond het niet zo geweldig om op een scherm te roffelen. Het voelde vreemd (ik ben old skool) en het scherm werd er ook niet mooier op.

Bluetooth keyboardDus een nieuwe investering.

Een Bluetooth keyboardje. Op zich niet veel mis mee. Ha, had ik je, hè? Het werkte goed, deed het ook best lang op een acculading maar het ding is wel errug klein.  Kabouter
Ik tik graag met mijn handen naast elkaar, niet over elkaar. Probeer dat maar eens: het valt vies tegen tenzij je een kabouter bent. Dus afwisselend met en zonder keyboardje gewerkt. Net niet optimaal.

Ik dus weer op zoek. Toch weer terug naar de netbooks? Die dingen zijn tenslotte wel erg grappig, en tegenwoordig waarschijnlijk ook weer klaar voor de nieuwste besturingssystemen.

Besturing van een computer

Ja, hallo, dit wordt niet te technisch he? Nee hoor. Iedereen weet wat MS Windows is, of Mac OS, of iOS. Deze of gene heeft zelfs van Linux gehoord. Veel erger wordt het niet.

Wel eens van ChromeOS gehoord? Dat is iets van Google. Een systeem dat gebaseerd is op de Chrome browser van Google. En daarvoor zijn complete computers ontwikkeld, om daarvan optimaal gebruik te maken. Ze heten Chromebooks.

chromebook
HP Chromebook

Ziet er net uit als een laptop, vind je niet? (Gewoon ja zeggen, dat is het makkelijkste.)

Op mijn werk hebben we deze apparaten. Klein, handig, vlot, licht, draaien 9 tot 12 uur op een accu, en heel voordelig. Ik ken mensen met Mac Airbook en zo apparaten die ook 12 uur uit een accu halen, maar het prijsverschil is zodanig dat een Chromebook veel beter bereikbaar is dan een McLuchtboek. Omdat die apparaten mij wel aanspreken heb ik er dus een aangeschaft. Deze kostte minder dan €200 en doet precies wat ik wil. Het ies niets om zware programma’s op te draaien maar Google Docs zit er standaard in, je kunt je documenten offline beschikbaar maken, dus je kunt daarmee alles doen zonder internetverbinding. En als er weer internet is wordt alles met losse handen naar je Google account gesynchroniseerd!

Ik heb inmiddels vele uren met het dingetje op het balkon gezeten om te schrijven en het bevalt me uitstekend. Een heel prettig toetsenbord, lichtgewicht (net iets meer dan een kilo) dus niet vervelend op schoot, en een mat scherm (iets wat de tablet niet heeft, die was buiten amper bruikbaar). Na al die uren buiten geeft de accu aan dat er nog voor ruim 6 uur stroom is. Ik heb een goed stukje gereedschap gevonden.

 

Hier is weer eens een schrijfsel van mijn kant.

Wat is er zoal gebeurd en aan de gang in het leven van een schrijver?

Een nieuw plaatje

Misschien heb je het al gezien: de afbeelding boven aan het de website is veranderd. Het is een eigen plaatje geworden, met eigen toebehoren, eigen tekst en eigen… ja, eigenlijk eigen van alles. Het werd tijd om daar eens wat aan te doen en omdat ik nu even tijd had heb ik er wat aan gedaan. 🙂

Wat wordt er geschreven?

Ja, schrijven, daar gaat het tenslotte om hier. Dat gebeurt dan ook. Ik ben volop bezig met “Kobie”. Wie Kobie is? Dat is de heldin in een nieuw boek. Ze krijgt een aantal avonturen voor haar kiezen die ze niet had verwacht. Ook haar moeder heeft een verrassing voor Kobie in petto. Het boek schiet ondertussen lekker op, ik zit bijna aan de 64.000 woorden (ja, daar gaat-ie weer met zijn woorden). Dat is dik 180 bladzijden. Het lijkt een boek te worden dat heel geschikt is voor de zogenaamde ‘young adult’ markt, maar ik hoop dat iedereen van dit boek gaat smullen.

Als het een beetje wil dan zou dit boek wel eens een vervolg kunnen krijgen. Dat idee is nogal wat voor mij; normaal gesproken weet ik dat niet van tevoren maar hier zie ik wel heel wat mogelijkheden. Durf ik over een serie te denken? Nou… weet je…. dat verklap ik nog maar even niet!

Wat wordt er gelezen?

leesboekMomenteel ben ik bezig aan ‘Misery’ van Stephen King. Dit boek bleef in mijn laatste vakantie aan mijn vingers hangen (nee, ik heb het netjes gekregen, boeken jatten doen we hier niet).

Ik ben er aardig van onder de indruk. Als je het niet kent en je wilt verrast worden, dan is dit een aanrader!

Wat wordt er verder nog gedaan?

dode plantIk geef toe dat het niet fraai is, maar ik heb een plant om zeep geholpen. Zonder veel moeite trouwens, ik heb daar wel aanleg voor. Het was trouwens niet deze. Waarschijnlijk wordt het slachtoffer vervangen door een onverwoestbare namaakversie. Soms moet je eens wat proberen, en dit probeersel heeft het gehad…

Zo, dat was het even voor deze ronde. Ik meld me wel weer als er iets te melden is. Geniet intussen van het mooie weer dat in rap tempo om zich heen grijpt!

Paul

En toen was het laatste anker opeens weg.

Vorige week is mijn vader overleden. Nee, niet onverwachts, al was het toch wel plotseling. Hij was 94 en al lang niet meer ‘bij de tijd’.

Voor mij was het bijzonder te ervaren hoeveel ik opeens over mijn vader nadacht. Toen hij er nog was, fysiek in elk geval, was dat eigenlijk ‘gewoon’, en zo hoort het ook. AnkerHij was het laatste ‘anker naar het thuis van vroeger’, zoals ik het nu noem, voor mijn zus en mij.

En vorige week verdween dat anker. Hield het zomaar op te bestaan. We wisten dat het zou gebeuren op die leeftijd. We wisten ook dat het voor iedereen beter zou zijn, want mijn vader had geen kwaliteit van leven meer, ongeacht hoezeer de verpleging in het verzorgingstehuis hun best voor hem deed. Het drong niet meer altijd tot hem door.

Het is niet mijn bedoeling om mijn verdriet om het verlies van mijn vader hier weg te drukken, of om dat juist enorm op te blazen.

Het bijzondere (voor mij in elk geval) van mijn vader was dat hij totaal niet van boeken lezen hield, maar wel altijd graag hoorde over mijn schrijven, mijn boeken en alles wat daarmee te maken had. Hij wilde zelfs een van mijn boeken hebben, om dat in het tehuis trots aan iedereen te kunnen laten zien. Ik geloof niet dat hij er iets uit gelezen heeft. Zijn ogen waren daar al te slecht voor. En toch ben ik blij dat hij dat boek had. Dat mijn schrijverij iets voor hem betekende.

Er is echter iets dat ik me op een zijspoor van mijn gedachten afvraag. En dat is: gaat mijn manier van schrijven door deze gebeurtenis veranderen? Dit vroeg ik me vandaag al een paar keer af en momenteel kan ik daar totaal geen zinnig antwoord op geven. Ik vermoed dat enkel de tijd het zal leren.Situatie gewijzigd Tot dat inzicht komt ga ik door met schrijven – maar de komende dagen, weken of zelfs maanden wel met een heel ander gevoel. Het gevoel dat een belangrijk iemand verdwenen is.

(Echt weg is hij natuurlijk nooit, net als mijn moeder.)

 

Wat er zoal te beleven is in schrijfland, en nog wat

Beste lezer,

Het lijkt alsof ik geen bliksem uitvoer. Technisch klopt dat, want uitvoeren is ook exporteren en dat doe ik echt niet. Ik zou niet weten wat ik zou moeten exporteren. Misschien is geitenkaas iets. O nee, dat moet je hier importeren, hè?

geitenkaas
Geitenkaas

Nou, toch ben ik bezig, hoe ongelofelijk het ook klinkt. Om te beginnen even een ‘wapenfeit’: gisteren heb ik de halve marathon gewandeld, in Egmond aan Zee. Daarvoor had ik een sponsorpagina opgezet bij het reumafonds en ik ben trots te mogen zeggen dat er een prachtig bedrag is gedoneerd. Mijn enorme dank aan iedereen die me hiermee een hart onder de riem heeft gestoken (en zere voeten heeft bezorgd maar dat was maar tijdelijk 😉 ). Enorme dank gaat uit naar The BlackSheepIndie, die me een enorme boost hebben gegeven. 🙂

Verder… misschien weet je nog dat ik ooit eens een kinderboek heb geschreven. Charisma, de jonge heks. Toendertijd heb ik jaren (letterlijk!) gestoken in het vinden van iemand die voor dat boek tekeningen wilde maken. Ik heb een aantal tekenaars gevonden maar die haakten telkens na een aantal maanden af en dat is, op z’n zachtst gezegd, niet erg leuk. Maar! HoeraDaar is nu verandering in gekomen! Iemand is volop tekeningen aan het maken! Jippie en hoera alom, al is dat amper genoeg lof om te tuiten!

Er gaat dus ooit een nieuwe versie van Charisma uitkomen met echte tekeningen. Om je een indruk te geven laat ik er hier een zien. Niet verder vertellen hoor!

Charisma 4

Geweldig toch? 😀

Tenslotte kan ik melden dat ik Kobie weer opgepakt heb. Wie Kobie is? Dat is een hoofdpersoon uit het Nederlandse Nanowrimo-verhaal van vorig jaar. Dat ging een tijd heel hard en opeens liep ik tegen een blokkade aan. Ik wist waar het verhaal heen moest maar hoe ik daar moest komen… echt een raadsel met turbo. Een paar dagen geleden kreeg ik een idee, ging als een malle aan het schrijven en… vandaag gebeurde er iets in het verhaal waar ik van opkeek. Dat gebeurt wel vaker hoor; dan schrijf ik iets heel anders dan wat ik in mijn hoofd heb. Het verhaal heeft het tenslotte voor het zeggen, ik lever enkel de vingertjes.

Nou, dat was ‘m weer even voor vandaag. Fijne dag nog en tot de volgende keer!

Nanowrimo. Dag 10. Het gaat door.

Nanowrimo 2017.

NanowrimoYep, daar gaan we weer en zijn we weer.

Het gekkenhuis is in volle gang. Het Nanowrimo’t als een dolle. Ik heb bijna 38.000 woorden geschreven op dit moment. Voor een enkel verhaal zou de grens vandaag op 17.700 liggen dus voor mijn twee verhalen lig ik lekker op schema. Met gepaste, Nederlandse trots kan ik melden dat Kobie de leiding heeft.

Kobie is de hoofdpersoon in het Nederlandse verhaal. Een heksenverhaal. Als je niet van heksen houdt dan pas je je maar aan of je stopt maar met lezen, ik ga gewoon door. Heks, heks, heks. Zo, doe er je voordeel mee. 😀

Moderne heks.

Moderne heks
Niet Kobie.

Kobie is een moderne heks. Niet precies zoals deze maar in elk geval heeft ze geen zwarte hoed, geen kromme neus en geen harige wratten. Ik zeg nou wel “is” maar ik bedoel eigenlijk “wordt”. Eigenlijk bedoel ik helemaal niets want dan hoef je het verhaal niet meer te lezen. Ze werkt in elk geval bij in een boekwinkel. Hmm, opeens schiet me iets te binnen waar ik rekening mee moet houden. Wat? Nee, dat zeg ik lekker niet. Het is niet de bedoeling dat ik hier op mijn eigen blog ga staan zitten worden uitgelachen!

Het is in elk geval een bijzonder verhaal aan het worden dat twee keer van gedachten is veranderd. Hopelijk zijn we er nu met z’n allen uit want ik vind het toch wel prettig als ik weet waarover ik ga schrijven. Tot nu toe zit het wel goed. Gelukkig. Eindelijk.

Hier houd ik het maar even bij want alles wat ik hier neerzet telt niet mee voor Nano en dat is jammer.

Tot de vogelende keer! (En ja, ik weet dat dat fout is. Leef er maar mee.)

Weer wat nieuws. Oud nieuws is tenslotte ook nieuws.

Nieuws is nieuws is nieuws.

Ja, daar is-ie weer. Zonnewereld, Schaduwwereld.

De eerste controles beginnen nu aan een eind te komen. Nog 2/3 van het laatste hoofdstuk en dan zijn de ergste fouten er wel uit.

HellehondDaarna ga ik aan de slag met de opmerkingen van een aantal mensen die het verhaal alvast hebben gelezen. Die hebben me de zwakke plekken aangewezen en plekken waar het een en ander aan mankeert.

Iedereen die daarmee geholpen heeft: hartelijk bedankt!

Ondertussen ben ik ook bezig met het bedenken en maken van de omslag voor dit boek. Teveel ideeën en te weinig tijd om daar echt achteraan te gaan, dus daar gaan nog wat weken Emoji tandeninzitten. Niet getreurd, het boek is toch nog niet klaar. Als me dit allemaal voor het einde van dit jaar lukt ben ik al dik tevreden.

Oja, over dat schatje hierboven: die kwam tevoorschijn toen ik op hellehond zocht. En nee, de hellehonden in mijn verhaal zien er niet zo uit. Ik bedenk ze zelf wel; da’s veel leuker dan een beeld van iemand te pikken, en ook wel zo netjes.

Nog een tip van de sluier? In het verhaal zitten elfjes. Nou ja… elven. En het zijn geen lieverdjes. Zeg maar rustig etterbakkies met een grote bek. Meer vertel ik er niet over hoor! Dan is de lol eraf!

Even iets heel anders.

Omdat ik toch niets te doen heb (ja, lach maar, ik doe mee) ben ik naast de nieuwe fantasy-serie ook aan… drumroffel… een toneelstuk begonnen.

toneel

Dat is toch wel wat anders om te schrijven. Ik heb dus maar een boek gekocht om na te lezen wat ik eigenlijk aan het doen ben. Daaruit kwam dat ik het verkeerd aan het doen was dus ben ik opnieuw begonnen. Het lijkt er nu een stuk meer op.

Binnenkort dus in een theater. Nou ja, binnenkort is misschien wat optimistisch maar het is wel een uitdaging. Of het wat wordt weet ik niet eens, dus wie het weet mag het zeggen. (Niet flauw doen en wachten tot het duidelijk is!)

Nou, dat was het wel weer voor deze keer. Ik had eigenlijk het idee om in plaats van zo’n bak tekst eens een video-blog neer te zetten maar wie wil dat nou zien. Dan maar zo, toch? 😀

Groetjes en tot de volgende keer!!

Paul

Het zwarte schaap? Ik dacht het niet!

Het zwarte schaap?

Zwart schaapZo worden indie-uitgevers, mensen als ik dus die alles zelf doen, vaak gezien. Ach, zielig, kan geen uitgever vinden.

Niets is minder waar.

Iemand die zelf uitgeeft heeft niet de kracht van een uitgever achter zich maar ook niet de ballast die zo’n uitgever met zich mee kan brengen. Een uitgever gaat zich namelijk al snel met de inhoud, de stijl, de lengte en het uiterlijk van een boek bemoeien. Indies (independent, onafhankelijken) hebben daar allemaal geen last van. Lekker puh.

De kracht van de groep.

Kudde schapenDat is uiteraard wel iets wat een door de schapenwol geverfde indie mist. Als er een groep achter je staat kun je meer, heb je meer reikwijdte en is het aankondigen van een nieuw boek ook makkelijker. Dat laatste klinkt mogelijk raar maar het is echt zo. Als iedereen even een handje helpt is dat gewoon, ehm, handiger. (Foto’s van schapen met handen worden gewaardeerd, dank je, je weet me te vinden!)

Black Sheep Indie.

En hier komt het dan allemaal bij elkaar:

Het doet me veel plezier om aan te kondigen dat mijn (voorlopig eerst de Nederlandse) boeken allemaal beschikbaar gaan worden zullen zijn bij deze club. (Als je een opmerking over die zin hebt, prima. Hij staat er en blijft er staan!)

Er is aardig wat e-mailwater door de internetrivier gegaan, en ook  een Skype-gesprek hoorde bij het hele proces. Alles ging vlot, leuk, spontaan en telkens dezelfde kant op. Zoiets maakt de beslissing wel heel eenvoudig.

Ik heb bij The Black Sheep Indie een heel goed gevoel. Alle vrijheid en toch de mogelijkheden van een groep. Nieuwe contacten, ideeën, het hele pakket voelt uitstekend. Als ik dan toch bij de zwarte schapen hoor, waar dan beter dan hier? Ga maar gauw kijken!

Paul