Clara’s Ogen. Deel 4

Calara’s ogen, het laatste deel van hoofdstuk 1

Clara's ogen

Deel 4. Het laatste stuk van hoofdstuk 1.

Veel plezier!


Geachte meneer Brooks,

Ik benader u uit naam van een organisatie die op zoek is naar veelbelovend talent. Een van onze mensen ontdekte uw werk ‘Zonnewende’ op het internet, en we zijn geïnteresseerd in dat soort werk. Zou u zo vriendelijk willen zijn om ons een reactie te sturen als u in New York een ontmoeting zou willen hebben met onze organisatie?

Met vriendelijke groet,

Terence Ostring

Ron las het bericht nog een keer. New York? Nee, dat was totaal onmogelijk. Iemand had hier een blunder gemaakt. ‘Zonnewende’ was niet eens zo goed, en iemand daar vond het mooi? Hij keek naar de rest van de e-mail. Daar stond echt een adres en een telefoonnummer uit New York. New York… Dat klonk toch wel geweldig. Misschien een beetje te mooi, maar als dit waar was dan kon dit zijn ticket naar het leven zijn waar hij van droomde.

Hij klikte op de ‘antwoord’-knop en schreef een antwoord naar Terence Ostring. Hij keek de tekst een paar keer na, veranderde het een en ander en verstuurde het bericht. Ze kregen waarschijnlijk honderd van zulke mails per dag, maar niet geschoten was altijd mis.

Daarna ging hij terug naar het verwijderen van de spammails en toen dat achter de rug was kon hij zijn computer met een gerust hart weer uitzetten.

~~~

Een week later besloot Ron om nog een foto van een werk online te zetten. Hij had een paar nachten buiten gezeten om de sterrenhemel nog eens goed in beeld te brengen, en de wereld mocht het resultaat nu zien. Toen hij dat voor elkaar had, dacht hij weer aan e-mail.

Hij startte het programma en begon de lijst te bekijken. De schrik sloeg hem bijna om het hart toen hij een reactie van Terence Ostring zag staan. Wederom in de spammail.

“Geachte meneer Brooks,

Dank u voor uw reactie op mijn vorige e-mail. We zouden u graag persoonlijk begroeten in New York, op een moment dat u uitkomt. Als u ons laat weten wanneer uw agenda het toelaat, dan kunnen wij vervoer regelen voor u en een paar van uw werken. Uiteraard zorgen we dan ook voor een passende accommodatie.

In afwachting van uw antwoord,

Terence Ostring

De schilder staarde verbluft naar het scherm. Dit moest een geintje zijn. Een uitnodiging om naar New York te komen, met vervoer en hotel? Hij was geneigd om de telefoon te pakken en het nummer onderaan de mail te bellen, gewoon om zeker te zijn dat dit een grap was, maar iets hield hem tegen. In plaats daarvan belde hij zijn zus.

“Ron, ik zit op mijn werk. Ik heb geen tijd voor grappen,” siste zijn zus.

“Dit is geen grap, Shell. Ik zie dit op mijn scherm en ik heb een verstandig iemand nodig die me verteld dat ik dit moet gaan doen.” Ron wist dat hij niet een goede was om dit soort dingen te beredeneren. Hij vertrouwde daarvoor altijd op zijn zus, en tot nu toe was dat nog altijd een goed idee geweest.

“Je bent serieus, he? Oké, stuur die mail eens even door. Dan kijk ik even in mijn pauze. Misschien kan ik iets over dat bedrijf vinden.” Ze vertelde hem precies wat hij moest doen om de mail door te sturen. “Hebbes. Ik bel je als ik wat weet, Ron.”

“Dank je, Shell. Je hebt er een van me tegoed.”

“Ik zal hem in bij die duizend andere leggen,” zei ze.

Ron kon de grijns horen en bedankte haar nog eens. Toen legde hij op en zette hij de computer uit. Genoeg technologie voor vandaag. Nu was het tijd voor iets serieus. Hij zocht een schoon vel papier op, klemde dat op zijn schetsboek, en greep een paar tekenpotloden. Daarmee ging hij naar buiten, draaide zijn stoel richting het bos in de verte, en begon een paar ogen te tekenen.

Clara’s ogen. Deel 3

Clara's ogen

Hier is het derde deel van hoofdstuk 1. Veel plezier!

“O? Sinds wanneer lees jij SMS-jes?” Shelley snoof luidruchtig. “Jij hebt de geest van een artiest, broertje, niet voor technologie.” Ze had gelijk. Ron en techniek waren een slechte combinatie, en meestal liep het slecht af met het technische onderdeel. Ze liep naar de tafel en zag de krant openliggen. Alle advertenties van galerijen waren omcirkeld. “Wacht je nog steeds op de doorbraak?”

“Ik zoek nog altijd,” zei Ron, die een nieuw blik bier opentrok.

“Zoeken, ja. Maar met vinden wil het niet zo lukken, hè?”

Ron had intussen een pen gepakt en een kalender. “Verjaardag mam” schreef hij erop.

“Dat gaat niet helpen, Ron. Je hebt teveel kalenders hier.”

Ron verdedigde dat feit door haar erop te wijzen dat op al die kalenders prachtige schilderijen stonden.

“Tuurlijk, Ron. Weet je wat? Ik kom je over twee dagen gewoon ophalen voor haar verjaardag. Dan ben je er eens bij, en op tijd ook nog.”

“Dank je. Dat zou fijn zijn.” Ron was goed in verjaardagen vergeten.

“O, kijk eens! Een aanbieding voor schoenen!” Shelley stond over de krant gebogen. “Daar moet ik echt even op af!”

Ron zuchtte.

~~~

“Jij bent goed, Ron. Dat schilderij lijkt nog meer op mijn zus dan mijn zus!” John was echt opgetogen toen hij het schilderij zag. “Ik vraag me af wat iemand met jouw talent nog doet in een plaats als dit.”

“Ik schilder en ik leef,” zei Ron en haalde even zijn schouders op. Daarnaast deed hij een hoop klusjes voor mensen en dat leverde hem eigenlijk het geld op om rond te komen. Het was geen vetpot maar hij was redelijk gelukkig zo. Hij gaf John een zakje met alle foto’s die hij had gebruikt om het schilderij mee te maken. “Ik ben bang dat je hier en daar een spatje verf tegenkomt. Sorry.” Daarna wikkelde hij het schilderij in een linnen doen om het gaaf te houden. “En die is ook voor jou. Veel succes ermee, John, ik hoop dat ze het mooi vindt.”

John zette het schilderij voorzichtig in zijn auto en betaalde daarna het bedrag dat ze overeen waren gekomen. En een kleine bonus. “Je zou echt meer moeten vragen, kerel. Dingen zo goed als weggeven is leuk, maar daar kun je niet van eten,” gaf John de schilder nog als raad. Toen stapte hij in. “Tot kijk, Ron!”

De auto reed weg en liet een stofwolk achter. Het was tijd dat het eens zou gaan regenen, mijmerde Ron. Toen keek hij naar de bankbiljetten die hij vasthield. Mooi, dat was zeker, maar het was mooier dat John zo enthousiast was. Hij ging weer naar binnen en stopte het geld in het koekblik dat hij tot persoonlijk kluis had bevorderd. Daarna ging hij bij zijn oude computer zitten. Dat was een technologisch wonder, want het verdomde het om onder Rons onkundige handen kapot te gaan.

Hij had een paar foto’s gemaakt van het schilderij en hij wilde kijken of het deze keer lukte om die online te zetten. Op internet had hij een simpele galerij met zijn werk opgezet, dankzij Shelley. Ze had hem eens een briefje gegeven met hoe hij foto’s kon toevoegen. Jammer genoeg was dat briefje al een tijd spoorloos.

“Ha, zie je wel! Ik kan dit!” Ron had er een uurtje over gedaan om twee foto’s daar te krijgen waar hij ze wilde hebben maar hij voelde zich even een computerspecialist. Dat het lang had geduurd lag uiteraard enkel aan zijn trage, oude computer.

“O ja. E-mail,” herinnerde hij zich. Shelley had dat ook eens voor hem opgezet en elke paar weken schoot hem te binnen dat hij daar ook af en toe eens moest kijken.

Bladzijde na bladzijde met rommel over Viagra en huwbare Aziatische vrouwen rolde voorbij. Dat de DELETE-knop op zijn computer nog niet versleten was vond hij een wonder, want die knop maakte weer overuren. In gedachten zag de schilder blikken met het etiket ‘Ongewenste e-mail’ die ergens vandaan in zijn e-mail werden leeggegoten. Hij grijnsde toen hij bedacht dat daar wel eens een aardig schilderij in kon zitten.

“Ho, stop!” waarschuwde hij zijn DELETE-vinger. Bijna had hij een mailtje verwijderd met de titel “Uitnodiging.” Uitnodiging? Wat was dat nou? Hij klikte op het bericht om het te openen.

Clara’s ogen. Deel 2

Zoals al aangekondigd, elke zondag een stukje van het verhaal over Clara’s ogen. Hier is het volgende deel uit hoofdstuk 1…

Clara's ogen

Na de rit trakteerde hij zichzelf op een biertje en smeet zichzelf daarna in zijn hangmat. Die hing officieel gedeeltelijk in de tuin van de buren maar die vonden dat geen punt als hun zoontje de hangmat ook af en toe mocht gebruiken. Op die manier was dat prettig geregeld.

Terwijl hij daar zo tussen de bomen hing, dacht hij na over zijn leven en de toekomst. Op een of andere manier moest er iets gebeuren, want het kleine plaatsje Midlothian in Virginia waar hij nu woonde zou hem nooit de grote doorbraak opleveren waar hij op hoopte. Daarvoor zou hij naar de grote steden moeten, met de grote mensen en de grote galerijen. Plaatsen als Los Angeles, of New York. Of Miami. New York zou het helemaal zijn, wist hij, maar hij wist ook dat daar al veel te veel berooide artiesten rondliepen die met prutsbaantjes hun bestaan bij elkaar moesten schrapen.

Misschien, zo fantaseerde hij, moest hij naar Frankrijk, waar zijn idool Vincent van Gogh had gewoond. Werken aan schilderijen op het platteland, mooie doeken maken en dan doorbreken in Parijs. Dat klonk geweldig. Oké, hij zou dan wel Frans moeten leren, maar dat leek hem niet zo’n probleem. Hij dagdroomde een tijdje over de agenten die hem zouden bekogelen met uitnodigingen om naar New York te komen, voor een grote expositie in een beroemde galerij, zoals Hauser&Wirth of zelfs de Gagosian Gallery. Dat was wel wat anders dan de kleine tentoonstelling die hij hier in Midlothian eens had gehouden, in een gemeenschapshuis.

Ron merkte pas dat hij in slaap was gevallen toen zus Shelley een straal water in zijn nek spoot uit de fles die ze bij zich had. Van de schrik viel hij bijna uit zijn hangmat.

“Jezus, Shell, moet dat?!”

Shelley klapte dubbel van het lachen. “Mij maakt het niet uit. Jij ligt bijna op de grond, ik niet!”

Ron krabbelde overeind uit de hangmat. “En bedankt hè…” Hij wreef even over zijn gezicht om echt wakker te worden. “Wat brengt jou hier? Ben je je sleutels weer kwijt?”

“Sleutels? Hoezo?” Shelley keek verwonderd, al was ze alom bekend dat niet alleen haar sleutels vaak ergens neerlegde en ze niet meer kon vinden.

“Daarvoor kwam je de laatste drie keer hier, weet je nog?” Hij knipoogde. “Kan ik iets voor je inschenken?” Hij pakte zijn bierblikje. Halfvol en warm.

“Graag!”

Eenmaal binnen dook Ron de koelkast in.

“Is dat Johns zus?” vroeg zijn zus.

“Ja, klopt. Herken je haar?” Dat was positief. “Wat wil je drinken? Cola? Sinas? Bier?”

“Cola! Lekker!”

“Dat…. is jammer.” Ron keek naar de lege fles die hij uit de koelkast had gepakt. Hoe was dat gebeurd? “De Cola is op. Sinas dus?” Dat was prima, vond Shelley, die hem daarna vertelde dat ze was gekomen om hem aan de verjaardag van hun moeder te herinneren.

“Dank je, maar daar had je niet voor hoeven komen, zus. Da’s volgende week zondag,” zei hij, vol vertrouwen.

“Ja, daarom dus. Mam is overmorgen jarig.”

Ron keek even verbaasd. “Je had ook een SMS-je kunnen sturen.”

Een boek over Cuijk

Cuijk aan de Maas
Cuijk aan de Maas – Foto door Bart van Dinten

Nee, ik ga niet nog een boek over Cuijk schrijven. Tenminste nog niet. Maar ik ga wel meewerken aan een van de meest bijzondere boeken over Cuijk die geschreven zullen worden.

Per eind van het jaar houdt de gemeente Cuijk op te bestaan en wordt het, samen met een aantal andere plaatsen, de gemeente Land van Cuijk.

Om de gedachte aan het oude Cuijk levend te houden wordt er een boek samengesteld met bijdragen van vele Cuijkenaren over Cuijk – en een van hen ben ik. Ik voelde me behoorlijk geëerd toen men mij vroeg om mee te doen. Natuurlijk doe ik mee!

Kannen en kruiken
Kannen en kruiken…

Inmiddels heb ik mijn bijdrage geproduceerd en ingeleverd. Het deed me deugd om te zien dat de voorredactie al aardig enthousiast was over de inhoud, en na een bewerking lijkt het helemaal in de bekende kannen en kruiken te zijn.

De publicatiedatum van het boek ligt momenteel nog in de verre toekomst (november is de planning) maar het is een prachtig idee, zo’n boek.

Jullie horen er beslist nog meer van. Als het zover is, bijvoorbeeld.

En toen was er (bijna) een podcast

Podcasts, schrijvers en regionaal schrijverscollectief De Kneep. Hoe het allemaal samenhangt lees je hier.

Podcast. Wat is een podcast? En wat is bijna? En wat doet dat bij een schrijver?

Laat ik de antwoorden door elkaar geven.

De schrijver en de podcast.

Gast, met boeken

De podcast is een idee van de regionale schrijvers verzameld in De Kneep. Met de huidige problemen om bij elkaar te komen en lezers kennis te laten maken met het werk dat de Kneep-leden produceren, is het een leuk idee om een gesprek met een schrijver of dichter of beide op te nemen, in de vorm van een gesprek. Zonder video, geuige de staat van mijn haardos. Maanden zonder kapper laten hun sporen na.

Welnu, zulke gesprekken, opgenomen en al, hebben weinig nut als ze als digitaal bestand ergens opgeslagen zijn en niemand kan erbij. Dus zijn deze gesprekken op het alomtegenwoordige internet gezet. In dit geval zijn ze al te vinden op de website van De Kneep zelf, en ook bij Biblioplus. Er wordt ook gewerkt om de podcasts via de podcastkanalen te vinden, zodat je ze b.v. via Spotify kunt horen. Zover is het nog niet, maar het komt, het komt, en zo verder, zonder af te dwalen naar Sinterklaas en de zijnen.

De gastheren van de podcastreeks zijn Willem van Beek en Marco van de Plasse, die beiden hun persoonlijke sporen in het schrijversleven verdiend hebben.

Bijna in gesprek met Marco

Vorige week was ik te gast bij Marco v.d. Plasse, en we hebben een erg aangenaam gesprek gehad dat keurig netjes, corona-veilig en naar mijn idee ook professioneel werd opgenomen. Waar we het over hebben gehad…

Boeken. Schrijven. En nog meer. Dat ga ik hier uiteraard niet uitleggen, anders is de verrassing van de podcast verdwenen, en dat is niet de bedoeling.

Het gesprek met ondergetekende is gepland voor publicatie op 7 april, dus nog even geduld. Maar bezoek beslist een van de site die ik hierboven noemde: er zijn genoeg andere podcasts om te beluisteren tot die tijd.

Gesprek over de boeken achter de boeken

Bezoek dus vooral Biblioplus of de site van De Kneep om kennis te maken met de diversiteit van lokaal talent dat verzameld is onder de naam De Kneep.

En mocht je geen idee hebben wat een ‘kneep’ is met betrekking tot een boek:

Kneep of schouder van het boek. Het min of meer scherp omgebogen gedeelte van de katernen vlak bij de rug.

Juist. Daar zit de kneep.

🙂

Schrijvers geven terug. Meer boeken tijdelijk gratis

Beste lezer,

Smashwords heeft een prachtige actie bedacht om, in de tijd van deze Corona-crisis, mensen wat tegemoet te komen. Ze vragen auteurs om meer boeken gratis te maken of flink af te prijzen. Uiteraard doe ik hieraan mee!

Als je geïnteresseerd bent in gratis of goedkoper leesvoer, bezoek dan Smashwords.com eens.

Zonnewereld Schaduwwereld

De Nederlandse titels die ik met deze actie gratis heb gemaakt, zijn:

  • Zonnewereld, Schaduwwereld
  • In de ban van de stier
  • De reis van de Mimosa
  • Gezocht: Held

De Engelse titels in deze actie zijn:

  • Wanted: Hero
  • The Story of the Mimosa
  • A Midsummer Night Adventure
  • Green Haven
  • The Devil’s Diary

Deze actie loopt van vandaag tot 20 april van dit jaar. Deze aanpassing gaat NIET gelden voor Barnes&Noble, Kobo en Apple iBooks. Je hebt dus een (gratis) smashwords-account nodig.

Verspreid dit bericht, als je mee wilt helpen, zo veel mogelijk, om zo veel mogelijk mensen hiervan te laten meeprofiteren in deze vervelende situatie. De Smashwords-auteurs bedanken je!

Een zomerboek vol indie-verhalen – en voor bijna niets!

Hier ben ik weer eens. Het is eigenlijk te warm om te zitten bloggen maar voor jullie doe ik zoiets.

Weet je dat er een dik e-boek is dat je voor bijna niets kunt bemachtigen?

Je kunt hier meer lezen over dit boek. 16 verhalen door verschillende auteurs van de Blacksheep Indie. Alles wat je moet doen (ja, ik zei al dat het voor bijna niets is) is lid worden van de Blacksheep Indie club. En dat kost niets behalve een beetje tijd. Join the club en klik HIER om lid te worden! En dan kun je onze bundel met zomerverhalen voor nop downloaden.

Veel plezier!

Paul

Zonnewereld, Schaduwwereld. Het avontuur op papier.

Jaaa, het is bijna goed. Nog niet helemaal maar vandaag kreeg ik de proefdruk binnen. Kijk eens:

zonnewereld

Het boek gezien op de rugleuning van mijn zitbank. (Zo weet je dat ik zoiets dus ook heb.)

zonnewereldHier een blik op de rug. Dat was ook een aparte opgaaf.

Een deel van de molenwiek loopt erop door. Ik vond dat wel wat hebben, dus heb ik het zo gemaakt.

🙂

zonnewereld

 

 

 

 

 

 

Een voorproefje van de binnenkant. (Evelien, ze weten het nu allemaal! 😉 )

Ik moet nog een paar kleine dingetjes aanpassen en verbeteren maar ik ben hier heel blij mee. 🙂

JAAA! Het gaat er dan eindelijk eens van komen! Zonnewereld, schaduwwereld!

Zonnewereld, schaduwwereld

Misschien ben ik een beetje te enthousiast maar dat is niet mijn probleem.

Zonnewereld, schaduwwereld“, mijn nieuwste Nederlandse urban fantasy, gaat volgende maand als e-book uitkomen! De papieren variant laat nog even op zich wachten; dat is heel wat werk waar ik nog niet aan toe ben gekomen.

En ja, dit is de omslag!

Ik ben nog verbluft over hoe dit boek tot stand is gekomen. Het begon tenslotte met ‘Misschien zou het leuk zijn eens een boek over molens te schrijven…’

Molens? Waarom molens?

Tja… om de heel eenvoudige reden dat ik bij een molen meel haal om mijn brood van te bakken. En dat is niet de molen hier rechts, maar de molen op de omslag. De molen Jan van Cuijk. Zelf gefotografeerd.

Molens zijn bijzonder. Ze kunnen makkelijk uit elkaar worden gehaald en verplaatst (is met de Cuijkse molen ook gedaan toen die hierheen kwam), ze zijn schoon (windenergie dus geen uitstoot tenzij meelstof uitstoot is) en… ze kunnen meel malen. Da’s voor brood best handig.

Wat is Urban Fantasy?

Ik snap dat niet iedereen weet wat Urban Fantasy is. Het is een stijl binnen de fantasyboeken waarin het verhaal zich deels in onze eigen, bekende wereld speelt en deels in een fantasiewereld. Als je dus leest over trollen, giftige dwergen, pratende paddenstoelen en vliegende gorilla’s, dat is het fantasiedeel. Tenzij je ergens woont waar die inheems zijn. In dat geval kom ik graag eens kijken als het veilig is.

Wat is de Zonnewereld?
En wat is de Schaduwwereld?

zonDe Zonnewereld in dit verhaal is het ‘urban’ deel van het boek. Onze eigen wereld, met auto’s, smartphones, zweefdwergen en weerwolven – o nee, die twee niet.

De Schaduwwereld heeft geen auto’s en het is er nogal donker. Meer vertel ik er even niet over, dat komt nog wel, later, als we dichterbij de publicatiedatum komen. (15 december 2017, opschrijven dus!)

En voor je je op vliegende gorilla’s verheugt: die zijn er niet.
Hoop ik.

Zoek je een avonturier op papier?

Zoek je een avonturier op papier?

Zeg nou “ja”! Waarom? Omdat het bijna kan!

Gezocht Avonturier papier 01

Ja.

Dat is ‘m dan. Ik heb ‘m net opgehaald bij tante Pos en met bijna trillende handen uitgepakt.

Jullie hebben gelijk:

ik vind ‘m ook mooi!

En het is een aardige pil geworden:

Gezocht Avonturier papier 02
387 bladzijden!

Het heeft even geduurd maar dan heb je ook wat.

Veel werk, zo’n boek schrijven. Het corrigeren is onderhand nog meer werk, en dan de omslag. Ik ben in elk geval 300% in mijn nopjes met het resultaat van buiten.

Nu nog door de binnenkant heen om zeker te zijn dat die ook allemaal is zoals ik het wil hebben en dan kan ook deze uitgave de wijde wereld gaan veroveren. Want jullie kopen natuurlijk allemaal een exemplaar, net als een van “Gezocht: held“. Toch? 😀