Het eind van een verhaal dat begon in november 2017.

Het is gebeurd. Gelukt.

Vorig jaar november begon ik aan Nanowrimo met 2 verhalen, een Engels en een Nederlands. Het Engelse is al een tijdje ‘af’. Vandaag heb ik virtueel ‘Einde’ onder het Nederlandse verhaal gezet. Het staat er niet echt, hoor.

Waarom geen einde? Is het eind zoek?

O, zeker niet. Het verhaal is klaar en wacht nu op bewerking en andere akelige dingen, maar mijn plan is om hier minstens één vervolg op te schrijven. Daarom is de laatste zin in het verhaal beslist geen einde.

Heks op bezem

Mocht je nog niet weten wat dit voor een boek is: het is een young/new adult boek over een moderne, jonge vrouw die opeens ontdekt dat heksen echt bestaan. Meer ga ik er nog niet over vertellen, behalve dat de hoofdpersoon Kobie heet.

Dit verhaal was een heel avontuur, een soms ingewikkelde reis. De hoofdpersoon, Kobie, kon in het begin niet zo goed duidelijk maken wie ze was. Daar krijg ik nog een hoop werk mee want door de hoofdstukken heen veranderde er nogal wat. Nu, aan het eind, weet ik pas wie ze is, en dat ga ik door het hele boek heen aanpassen. Voorlopig blijft Kobie nu even liggen. Even wat afstand nemen tot het verhaal, zodat ik er weer fris tegenaan kijk.

Het is niet de eerste keer dat het verhaal ‘stil’ ligt. In het afgelopen half jaar heb ik er vaak genoeg een pauze in gemaakt om over dingen na te denken. Dat heeft, volgens mij, wel vruchten afgeworpen. Uiteindelijk zijn het wel de lezers die hier het laatste woord hebben, maar die zijn nog niet aan de beurt!

 

Wat er zoal te beleven is in schrijfland, en nog wat

Beste lezer,

Het lijkt alsof ik geen bliksem uitvoer. Technisch klopt dat, want uitvoeren is ook exporteren en dat doe ik echt niet. Ik zou niet weten wat ik zou moeten exporteren. Misschien is geitenkaas iets. O nee, dat moet je hier importeren, hè?

geitenkaas
Geitenkaas

Nou, toch ben ik bezig, hoe ongelofelijk het ook klinkt. Om te beginnen even een ‘wapenfeit’: gisteren heb ik de halve marathon gewandeld, in Egmond aan Zee. Daarvoor had ik een sponsorpagina opgezet bij het reumafonds en ik ben trots te mogen zeggen dat er een prachtig bedrag is gedoneerd. Mijn enorme dank aan iedereen die me hiermee een hart onder de riem heeft gestoken (en zere voeten heeft bezorgd maar dat was maar tijdelijk 😉 ). Enorme dank gaat uit naar The BlackSheepIndie, die me een enorme boost hebben gegeven. 🙂

Verder… misschien weet je nog dat ik ooit eens een kinderboek heb geschreven. Charisma, de jonge heks. Toendertijd heb ik jaren (letterlijk!) gestoken in het vinden van iemand die voor dat boek tekeningen wilde maken. Ik heb een aantal tekenaars gevonden maar die haakten telkens na een aantal maanden af en dat is, op z’n zachtst gezegd, niet erg leuk. Maar! HoeraDaar is nu verandering in gekomen! Iemand is volop tekeningen aan het maken! Jippie en hoera alom, al is dat amper genoeg lof om te tuiten!

Er gaat dus ooit een nieuwe versie van Charisma uitkomen met echte tekeningen. Om je een indruk te geven laat ik er hier een zien. Niet verder vertellen hoor!

Charisma 4

Geweldig toch? 😀

Tenslotte kan ik melden dat ik Kobie weer opgepakt heb. Wie Kobie is? Dat is een hoofdpersoon uit het Nederlandse Nanowrimo-verhaal van vorig jaar. Dat ging een tijd heel hard en opeens liep ik tegen een blokkade aan. Ik wist waar het verhaal heen moest maar hoe ik daar moest komen… echt een raadsel met turbo. Een paar dagen geleden kreeg ik een idee, ging als een malle aan het schrijven en… vandaag gebeurde er iets in het verhaal waar ik van opkeek. Dat gebeurt wel vaker hoor; dan schrijf ik iets heel anders dan wat ik in mijn hoofd heb. Het verhaal heeft het tenslotte voor het zeggen, ik lever enkel de vingertjes.

Nou, dat was ‘m weer even voor vandaag. Fijne dag nog en tot de volgende keer!

Nanowrimo: het einde. En nog wat over Zonnewereld, Schaduwwereld

Nanowrimo – het einde van November

Nanowrimo 2017 stats

Zo ziet het er dus uit als ik een keer gek doe voor Nanowrimo. Ik houd me niet zo aan de geplande tijdlijn, ik stuif er als een malloot overheen. Ik heb ondanks dat niet mijn doel helemaal gehaald. Het doel van Nanowrimo is minimaal 50.000 woorden. Omdat ik twee verhalen schreef hoopte ik op 100.000 woorden. Ik ben bij de 95.292 blijven steken. Drukte op verschillende fronten heeft daaraan ‘bijgedragen’. Nou ja, die laatste loodjes haal ik nog wel in; de verhalen zijn nog lang niet klaar.

De verhalen

HeksJa. Twee stuks. Een Engels en een Nederlands, beide over heksen. Het Engelse zal ik op mijn Engelse blog nog uitgebreider bespreken, maar niet nu nog niet. Het Nederlandse wordt wel aardig denk ik. Een alfa-lezer (iemand die de hoofdstukken onderhand vers van de schrijfpers leest) is aardig enthousiast. Ik moet het zelf nog even zien maar het geeft hoop. Er moet wel wat aan verspijkerd worden. De hoofdpersoon werd opeens een jaar of 4 ouder na 5 hoofdstukken. Zoiets kan gebeuren.

December wordt spannend.

Want in december komt “Zonnewereld, Schaduwwereld” eindelijk uit. Ik heb vanmorgen de e-boek-bestanden naar de grote cheffin van The Black Sheep Indie gestuurd zodat ze het een en ook het ander voor elkaar kan boksen voor de grote dag. (15 december 2017, zet het in je agenda en je telefoon, niet vergeten, abonneer je op mijn lijst, volg me op Twitter en kijk af en toe op mijn Facebook-pagina!) Vooral alles doen, want anders stuur ik een Hellehond op je af en komt er een Grauwe Dwerg op je resten kauwen. Je bent dus gewaarschuwd!

Papierenboekenfans (mooi scrabblewoord) moeten nog even wachten als het 15 december is. Dat zit nog in de steigers en die zijn hoog dus duurt het even want ik moet telkens naar boven klimmen. Maar ook dat komt goed want geduld is een schone zaak. (Jullie geduld dus, niet dat van mij want wat je niet hebt kan niet schoon zijn.)

 

Nanowrimo en een nieuw woord. Voor mij in elk geval.

Ja, daar ben ik weer. Het is even geleden en dat heeft een reden.

Denk nou niet dat dit hele ding in dichtvorm gaat, al is het de Sint die straks voor de deuren staat.

Nanowrimo.

Met Nano gaat het goed. Kobie, het Nederlandse verhaal, loopt lekker door en ook voor op het Engelse verhaal. Ook dat heeft een reden. Een andere dan die hierboven. Die van hierboven is nanowrimo; ik kan tenslotte niet alles tegelijk schrijven. Bij Kobie kan ik lekker freewheelen (vrijwielen in goed Nederlands) op de heksentoer. Leuk, leuk, al zitten er ook scherpe kantjes aan het verhaal. Voorzichtig het boek vasthouden dus, je bent gewaarschuwd.

Nieuw woord geleerd vandaag!

Ik was heel druk aan het schrijven (oké, even op Twitter aan het kijken) toen opeens het woord rattentaxi voorbij kwam. Wat? Even opzoeken dus.

rattentaxi

Wat blijkt dat te zijn: een gelegenheid verlaten zonder afscheid te nemen. Dat doe je b.v. als je niet wilt dat mensen in de gaten hebben dat je gaat omdat het anders lastig wordt, of omdat je het niet leuk vindt daar en met de stille trom (in dit geval taxi) wilt verdwijnen.

Zeg maar eens dat je hier nooit wat leert!

Nanowrimo. Dag 4 begint.

Nanowrimo.

NanowrimoWat een plaatje, hè?

Het Nanowrimo-logo. November. De maand waarin veel idioten schrijvers een redelijk boek proberen te schrijven. En ik probeer er twee tegelijk te doen. Het doel, zei ik al eens ergens, is 50.000 woorden of meer te schrijven in deze maand.

Uiteraard leg ik dan de lat wat hoger door op 50.000 woorden per verhaal te komen. 100.000 woorden dus. 50.000 woorden is rond de 135 bladzijden aan tekst. Kijk voor het gemak eens in een boek hoeveel 135 bladzijden is. En dat wil ik dus dubbel doen. Leve de lol.

Voortgang tot nu toe.

Tot nu toe gaat het lekker. Ik zit op een gemiddelde van 4000 woorden per dag. Ruim voldoende om het te halen. Dat donkere balkje (zal wel rood zijn) is voor vandaag, omdat ik vandaag nog niets heb gedaan. Ik ben nou eenmaal een luie sodemieter. Die streep is trouwens de lijn waarlangs je woordental op moet lopen om het te halen. Als je er te lang onder blijft zitten kun je een probleem krijgen naar het eind van de maand toe.

Twee verhalen.

Het Engelse verhaal loopt redelijk. Ik had daar meer van verwacht maar dat kan nog komen. Dit heeft blijkbaar wat meer aanloop of opbouw nodig. Het komt goed.

Het Nederlandse verhaal… wauw. Dat is andere koek. Daarvan wist ik aan het begin niet wat het zou gaan doen. Het begin was al een aangename verrassing voor me en gisteren kreeg ik een aantal ideeën voor het verhaal die me op een bepaald moment angst aanjoegen. Dit verandert de zaak van een luchtig verhaal naar toch wel iets aardig heftigs. En ik heb de heftige stukken nog niet eens geschreven!

HeksBeide verhalen gaan over heksen.

Ik ben dol op heksen. En magie. En vliegen op bezems. Vooral het vliegen op bezems intrigeert me want ik blijf nieuwsgierig hoe ze dat flikken zonder pijn in hun ‘kont’ (en omstreken) te krijgen. Heeft iemand hier ervaring mee, laat het me dan eens weten. Hoe voelt dat? Went het? Vind je het op een gegeven moment zelfs lekker? Ik ben benieuwd naar de stroom reacties.

Nou, hier laat ik het bij. Ik ga nog wat woorden schrijven. (Oké, dit zijn ook woorden maar die tellen niet mee voor Nano.) Dat en de kattenbakken schoonmaken. En de was doen. Want het leven van een schrijver bestaat uit meer dan blogposts.

Nanowrimo 2017. Het begint weer.

Ha die lezer van dit blog.

Nanowrimo.

Eindelijk weer eens wat nieuws onder de koude oktoberzon. En het nieuws heet, net als vorig jaar, Nanowrimo. Deze keer ga ik het anders doen. Beter. Niet zoals de afgang die ik vorig jaar neerzette.

Vorig jaar had ik een heel plan. Een opzet. Uitgedachte personages. De hele rataplan. En wat gebeurt er: de hele handel klapt uit elkaar. De hoofdpersoon verdomt het om mee te spelen. Het verhaal is een puinhoop met stoepgarantie. (Drie keer raden waarom het niet gepubliceerd is.)

Deze keer ben ik veel beter voorbereid. Ik doe het op de manier die voor mij werkt. En om het spannend te houden doe ik het dubbel.

DUBBEL?

Yep. Dubbel. Ik ga aan twee verhalen tegelijk beginnen. Een Engels en een Nederlands. Als ik de lat dan toch verleg naar een comfortabel manier van werken kan ik er net zo goed wat boeiends van maken, toch?

Het Engelse verhaal wordt een boek dat naast de Hilda the Wicked Witch serie gaat leven. (Let op, link gaat naar mijn Engelse site.)

HeksHet Nederlandse verhaal wordt een heksengebeuren. Ik heb wat met heksen. Deze heks vliegt niet op een bezem. In het begin… nou ja, weet je wat: ik zeg lekker nog niks. Wacht het maar af. Dat is toch leuker?

Anders hoef ik het boek niet te schrijven en jij het niet meer te lezen.

Voorbereiding.

Hoe is mijn voorbereiding deze keer? Nou, dat heb ik net uitgelegd. Ik ga een boek over een heks schrijven. Dat is eigenlijk alles. Oké, ik heb een paar ideeën die erin voor gaan komen maar dat is de uitleg die je niet krijgt. Met ongeveer dezelfde hoeveelheid voorbereiding heb ik tenslotte “Zonnewereld” geschreven en ik vind dat dat verhaal knap uit de verf is gekomen. Ja ja, ik weet het, jullie hebben daar nog niets van gezien maar dat komt goed. Wacht maar tot half december. En niet zeggen dat je dat hier gehoord hebt! 😉

 

Zonnewereld.

Zonnewereld, Schaduwwereld

Zonnewereld. De nieuwe fantasy.

Het gaat goed vooruit met de correcties. Inmiddels ben ik gebied tot nog maar 5 hoofdstukken om te bewerken.

Omdat ik dit van achteren naar voren doe wordt het wel steeds meer werk, dus gaat het steeds langzamer.

Hoe kan dat?

Toen ik aan dit verhaal begon had ik maar een oppervlakkig is wat er zou gebeuren. Naarmate het verhaal groeide, groeiden ook de spelers, kregen ze meer diepte. Dat is wat het begin mist en dat ben ik er nu in aan het brengen.

Op die manier ontdek ik ook steeds meer ‘foutjes’ in de oorspronkelijke personen, eigenschappen en trekjes die zich in de loop van het schrijven pas openbaarden en dat moet dus allemaal aangepast worden “aan de latere feiten”, zogezegd. Het is veel werk maar het is ontzettend de moeite waard. Het boek wordt daardoor telkens beter.

Het duurt nog wel even voor het boek helemaal klaar is, ik moet nog een hoop aan de tekst doen – en ook aan de omslag. Het idee daarvoor ligt er maar het echte maken is ook weer een hoop werk. Maar dat komt goed.

Ogen van Gerda

Komt dat zien!

Een nieuw bericht. Een nieuw verhaal. Ik leer het ook nooit.

Wat? Een nieuw verhaal?

In het hoofdJa. Ik beken het maar meteen… ik kan het niet laten. Het zat al een hele tijd in mijn hoofd – en krijg het er dan maar eens uit!

De enige manier is… om het op te gaan schrijven. En dat terwijl “Zonnewereld” nog niet eens klaar is.

Fantasie over een fantasy.

Sinds een hele tijd heb ik een fantasy-serie in mijn hoofd. Iets totaal anders dan Hilda of In de ban van de stier. Soms heb ik zoiets. (Of soms niet, ligt er maar aan hoe je het bekijkt.)

Ik heb een hele tijd tegen dat verhaal aan zitten hikken omdat ik wel wist wat ik wilde maar niet hoe ik het aan moest pakken. Tot ik vorige week een wandelingetje ging maken en ‘het’ opeens had. Nou, dan weet je het wel. Dan is er geen houden meer aan. De eerste woorden staan al. Wil je weten welke woorden dat zijn?

“Waarom hier? Kan onze zoektocht niet op een prettiger plaats beginnen?” vroeg Gerren La. De mannelijke Pallinaar richtte zich in zijn volle lengte op en voelde zijn gewrichten op hun plek schieten.

Dat  zijn dus de eerste woorden. Ik heb er al wat meer maar die blijven voorlopig geheim, tenzij je bij de ingewijden hoort.

Top secret

Weet je ze nog niet? Nou, dan ken je je plaats, hè? 😉

Ik hoop dat dit een leuke maar vooral boeiende en spannende serie wordt. Leuk is hier echt ondergeschikt. Voor leuk heb ik Hilda. 🙂

Oké, een tipje van de veelzijdige sluier licht ik op. Er is nog een Pallinaar. En daar doen jullie het maar mee voorlopig…

Paul

Weet je nog? Dat molenverhaal?

Het begin van het molenverhaal.

Ik heb het opgezocht. Het was half december 2016. Ik moesteven naar onze lokale molen voor meel, om brood te bakken.

Toen ik naar buiten liep had ik zo’n half idee van ‘het zou best leuk zijn om eens een verhaal met molens te schrijven’.

Op de fiets naar huis (en dat duurt niet lang) kwamen er allerlei ideeën los en die middag ben ik gaan schrijven.

Vier maanden later.

spookje
Hoe gaat het boek heten?

Vier maanden en een paar weken later is het verhaal al in de redactiemodus. Domme zinnen ontdommen, tikfouten verbeteren en hopen dat al die acties geen nieuwe tikfouten introduceren. Een kennis heeft intussen hoofdstuk na ruw hoofdstuk meegelezen en feedback gestuurd over wat wel en niet klopte. Dat is een heel belangrijke fase in het schrijven van een boek.

Gedurende al die activiteiten was er een spookje dat maar boven mijn hoofd bleef hangen. Dat fluisterde constant: “Hoe gaat het boek heten?”

Het is een hele tijd gelukt om dat fladdergeval aan de kant te duwen, want het boek was tenslotte nog lang niet klaar. Nu wordt dat onderdeel van het project wel spannend. Redactiemodus betekent dat het verhaal een heel eind klaar is. Er moet iets met een omslag gebeuren en wat staat er op een omslag? Juist. Een titel. Dan wordt het toch langzaamaan tijd om daar iets voor te bedenken.

Werelden.

In het verhaal zijn verschillende werelden. De bijzondere die ik hier introduceer is de Schaduwwereld. Nou, dat is dan makkelijk. Het boek heet ‘Schaduwwereld’, wat doe je dan moeilijk?

Nou, kijk… er is al een boek dat zo heet. Nou is dat een boek in een heel ander genre dus is dat het punt niet, maar een voortvarende schrijver ergens anders in de wereld heeft een fantasyserie genaamd ‘Schaduwwereld’ geschreven. Tja, dan is het toch even vervelend. Men moet niet gaan denken dat ik een soort aanhangsel heb geschreven, of zelfs plagiaat heb gepleegd.

Gelukkig is er in het verhaal nog een wereld te vinden: de Zonnewereld. En bij een bezoek een een vriendin/collega-schrijfster kwam opeens, na een beetje brainstormen, de perfecte titel tevoorschijn.

Zonnewereld, Schaduwwereld.

Schaduwwereld

Zoiets dus, maar dan anders. Hoe het eruit gaat zien dat is nog een verrassing. (Ook voor mij. Troost je dus en anders kom je maar een zakdoekje halen.)

Ik ben blij dat die kogel door de spreekwoordelijke kerk is. Een titel is belangrijk voor een boek en die moet dan ook nog aanspreken en bij het verhaal passen. Op dat punt ben ik dus nu aangeland. 🙂

Fijne dag, ik ga verder met redigeren! Ik zie je wel bij de molen.

Paul

Gezocht: even rust

Beste lezer,

Het is dan eindelijk gedaan en gelukt. Het vervolg op “Gezocht: held” is vertaald in het Nederlands. Het was een hele wedstrijd om een vervolg te schrijven – iets waar ik eigenlijk helemaal niet op had gerekend – en nu is het “klaar”. In twee talen nog wel.

Ik heb de titel voor het nieuwe boek al een paar keer rondgestrooid dus dat is geen verrassing meer: “Gezocht: avonturier” (“Wanted: adventurer” in het Engels).

Het verhaal moet nu even ‘afkoelen’. Even laten liggen zodat ik het daarna opnieuw kan bekijken en de grove fouten eruit kan halen. Daarna gaat het naar een proeflezer die zich mag uitsloven om de stommiteiten eruit te halen.

Wat een onderneming, dat boek, en wat een verrassingen. En het zou nog kunnen zijn dat hier een derde deel achteraan komt, maar dat heb ik niet hardop neergeschreven. Iedereen die zegt dat ik dat heb gezegd zegt maar wat, afgesproken?

Mooi!