Clara s Ogen. Hoofdstuk 9, deel 3.

Clara's ogen

Ron lachte om haar opmerking. “Geen bier, echt niet. Geeneens lunch, trouwens. Ik heb haar echt gewoon maar bedacht. En Clara is een leuke naam, toch?”

“Je stelt me teleur, Ron. Je weet dat ik zit te wachten op een schoonzus waarmee ik kan roddelen, en je blijft die boot maar afhouden.” Shelley zuchtte en liet zich in op een stoel vallen. “Ik draag je bij deze op om er een voor me te vinden. Zij zou goed zijn, maar aan de andere kant zou ik wel een hekel kunnen krijgen aan een schoonzus die er beter uitziet dan ik.”

Ron schudde zijn hoofd terwijl hij zijn spullen ging schoonmaken. “Je zult het hiermee moeten doen, Shell. Ze zit enkel in mijn hoofd.” En hoe, voegde hij er in stilte aan toe.

Shelley snoof luidruchtig. “Als ik zie hoeveel details er al in dat gezicht zitten, dan denk ik dat ze ook al in je hart zit, broertje.” Ze grinnikte en zei dat ze dat niet zo erg vond. “Op die manier heb ik geen concurrentie. Bijna klaar om te vertrekken?”

De schilder keek nog even naar het gezicht op het doek en voelde de neiging om sorry te zeggen tegen Clara, maar met zijn zus in de buurt zou dat heel raar zijn. Hij trok zijn schildershemd uit controleerde dat alle tubes verf dicht waren en daarna vond hij zichzelf geschikt om de buitenwereld te betreden.

“Mooi niet. Schone broek aan, anders kom je niet mijn auto in,” commandeerde Shelley. “Ik weet dat mensen als jij zo slordig kunnen zijn, maar als je zo blijft dan krijg ik die schoonzus nooit, Ron. Dus opschieten.” Of ze de broek bedoelde of de schoonzus liet ze in het midden. Daarna begon ze hem uit te horen over de vrouwen in de schildersgemeenschap, en of een van hen misschien de rol van aanstaande schoonzus over zou kunnen nemen. Ron wist dat ze dat hoofdzakelijk deed om hem te plagen en lachte om de meeste vragen die ze op hem afvuurde.

Toen hij zich had omgekleed reden ze naar de stad waar ze iets gingen eten en daarna zouden ze een aantal van Rons vrienden ontmoeten. Die vonden het leuk dat hij weer thuis was, al was het maar voor een paar dagen. ‘s Avonds zouden Ron en Shelley bij hun ouders eten.

Shelley zette Ron thuis af. “Je hebt genoeg tijd om je even op te knappen, broertje,” zei ze. “En niet vergeten, half zeven daar.”

“Even opknappen,” mopperde Ron niet overtuigend. “Jij en al je opknappen zorgt ervoor dat er geen vel op mijn lijf blijft.”

“Hup, eruit, douchen!” riep Shelley terwijl ze deed alsof ze hem wilde meppen. Lachend stapte Ron uit en zei dat ze voorzichtig moest rijden.

Toen ze weg was ging Ron naar binnen en schoot even onder de douche. Daarna, met schone kleren aan, stond hij voor Clara’s beeltenis. “Je wordt verdomd een mooie meid, Clara,” zei hij.

“Vind je dat echt, Ron?”

Haar stem overviel hem zo dat hij even schrok. “Ja. Beslist. Het is nog lang niet klaar, maar ik ben heel erg tevreden met hoe het wordt.”

“Ik ben blij dat je me mooi maakt, Ron. Dank je.”

Ron glimlachte. Ze klonk echt dankbaar. “Ik mocht willen dat ik je kon schilderen met jou als model, Clara.”

“Nee,” zei ze. “Dit is beter. Ik wacht tot je me helemaal hebt geschilderd, Ron. Ik denk dat jij me mooier maakt dan ik zou kunnen zijn.”

Toen hij dat hoorde moest de schilder toch even gaan zitten. De golf van emotie die hem overviel raakte hem diep. Haar eenvoud en eerlijkheid was steeds weer een verrassing, en even had hij het gevoel dat hij verliefd werd op haar. Alweer. Een traan die over zijn wang rolde herinnerde hem eraan dat hij op tijd weg moest.

“Ron? Ben je verdrietig?” Weer haar rustige stem, nu met een hint van bezorgdheid.

“Nee. Ja. Ik weet het niet. Sorry. Opeens mocht ik willen dat je echt bent.”

“Waarom?”

“Omdat jij jezelf bent, Clara.” Hij zuchtte en zij zei niets. “Ik moet nu gaan. Mijn ouders en mijn zus verwachten me.”

“Tot later, Ron. Ik ben hier. Als je gaat slapen.”

“Dag Clara, tot straks.”

Ron verliet zijn huis en stapte in zijn auto. Shelley had daar goed voor gezorgd; de motor startte meteen. De auto leek ook een stuk schoner dan eerst.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.