Clara’s ogen. Deel 3

Clara's ogen

Hier is het derde deel van hoofdstuk 1. Veel plezier!

“O? Sinds wanneer lees jij SMS-jes?” Shelley snoof luidruchtig. “Jij hebt de geest van een artiest, broertje, niet voor technologie.” Ze had gelijk. Ron en techniek waren een slechte combinatie, en meestal liep het slecht af met het technische onderdeel. Ze liep naar de tafel en zag de krant openliggen. Alle advertenties van galerijen waren omcirkeld. “Wacht je nog steeds op de doorbraak?”

“Ik zoek nog altijd,” zei Ron, die een nieuw blik bier opentrok.

“Zoeken, ja. Maar met vinden wil het niet zo lukken, hè?”

Ron had intussen een pen gepakt en een kalender. “Verjaardag mam” schreef hij erop.

“Dat gaat niet helpen, Ron. Je hebt teveel kalenders hier.”

Ron verdedigde dat feit door haar erop te wijzen dat op al die kalenders prachtige schilderijen stonden.

“Tuurlijk, Ron. Weet je wat? Ik kom je over twee dagen gewoon ophalen voor haar verjaardag. Dan ben je er eens bij, en op tijd ook nog.”

“Dank je. Dat zou fijn zijn.” Ron was goed in verjaardagen vergeten.

“O, kijk eens! Een aanbieding voor schoenen!” Shelley stond over de krant gebogen. “Daar moet ik echt even op af!”

Ron zuchtte.

~~~

“Jij bent goed, Ron. Dat schilderij lijkt nog meer op mijn zus dan mijn zus!” John was echt opgetogen toen hij het schilderij zag. “Ik vraag me af wat iemand met jouw talent nog doet in een plaats als dit.”

“Ik schilder en ik leef,” zei Ron en haalde even zijn schouders op. Daarnaast deed hij een hoop klusjes voor mensen en dat leverde hem eigenlijk het geld op om rond te komen. Het was geen vetpot maar hij was redelijk gelukkig zo. Hij gaf John een zakje met alle foto’s die hij had gebruikt om het schilderij mee te maken. “Ik ben bang dat je hier en daar een spatje verf tegenkomt. Sorry.” Daarna wikkelde hij het schilderij in een linnen doen om het gaaf te houden. “En die is ook voor jou. Veel succes ermee, John, ik hoop dat ze het mooi vindt.”

John zette het schilderij voorzichtig in zijn auto en betaalde daarna het bedrag dat ze overeen waren gekomen. En een kleine bonus. “Je zou echt meer moeten vragen, kerel. Dingen zo goed als weggeven is leuk, maar daar kun je niet van eten,” gaf John de schilder nog als raad. Toen stapte hij in. “Tot kijk, Ron!”

De auto reed weg en liet een stofwolk achter. Het was tijd dat het eens zou gaan regenen, mijmerde Ron. Toen keek hij naar de bankbiljetten die hij vasthield. Mooi, dat was zeker, maar het was mooier dat John zo enthousiast was. Hij ging weer naar binnen en stopte het geld in het koekblik dat hij tot persoonlijk kluis had bevorderd. Daarna ging hij bij zijn oude computer zitten. Dat was een technologisch wonder, want het verdomde het om onder Rons onkundige handen kapot te gaan.

Hij had een paar foto’s gemaakt van het schilderij en hij wilde kijken of het deze keer lukte om die online te zetten. Op internet had hij een simpele galerij met zijn werk opgezet, dankzij Shelley. Ze had hem eens een briefje gegeven met hoe hij foto’s kon toevoegen. Jammer genoeg was dat briefje al een tijd spoorloos.

“Ha, zie je wel! Ik kan dit!” Ron had er een uurtje over gedaan om twee foto’s daar te krijgen waar hij ze wilde hebben maar hij voelde zich even een computerspecialist. Dat het lang had geduurd lag uiteraard enkel aan zijn trage, oude computer.

“O ja. E-mail,” herinnerde hij zich. Shelley had dat ook eens voor hem opgezet en elke paar weken schoot hem te binnen dat hij daar ook af en toe eens moest kijken.

Bladzijde na bladzijde met rommel over Viagra en huwbare Aziatische vrouwen rolde voorbij. Dat de DELETE-knop op zijn computer nog niet versleten was vond hij een wonder, want die knop maakte weer overuren. In gedachten zag de schilder blikken met het etiket ‘Ongewenste e-mail’ die ergens vandaan in zijn e-mail werden leeggegoten. Hij grijnsde toen hij bedacht dat daar wel eens een aardig schilderij in kon zitten.

“Ho, stop!” waarschuwde hij zijn DELETE-vinger. Bijna had hij een mailtje verwijderd met de titel “Uitnodiging.” Uitnodiging? Wat was dat nou? Hij klikte op het bericht om het te openen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *