Clara’s Ogen. Deel 6

Clara's ogen

Hij zocht de laatste e-mail van Terence Ostring up and belde het nummer onderaan het bericht. De telefoon werd snel opgenomen door een dame die hem vroeg even te wachten. Minder dan een minuut later had hij de enige echte Terence Ostring aan de lijn.

Tot Rons grote verbazing wist de man precies wie hij aan de telefoon had. Na wat informeel gepraat vroeg Ron of de man uit New York kon verduidelijken wat hij of zijn organisatie zochten en hoe ze hadden besloten dat zijn werk het juiste was.

Terence zei dat de organisatie een programma had om verborgen talent een kans te geven. “We hebben een aantal mensen in dienst die het internet afzoeken naar mensen met de gave. Mensen zoals u, meneer Brooks. Uw werk heeft een bepaalde ‘touch’, een ‘touch’ die de wereld nodig heeft. Dat is waarom we u willen ontmoeten en ook uw laatste creaties willen zien. Zo kunnen we zien of uw stijl zich heeft veranderd. Verbeterd.”

Ron voelde dat iets hem wilde waarschuwen, dat er iets niet in de haak was, maar dat gevoel werd overstemd door de plotselinge roes die hem overviel na al die lovende woorden van iemand die hij niet eens echt kende.

“We begrijpen dat u een drukbezet man bent, meneer Brooks, maar zou het schikken om over, zeg, een week of twee een ontmoeting te arrangeren? We hebben uw e-mailadres in ons bestand dus kunnen we u de details over een paar dagen sturen.”

“En u gaat dat allemaal betalen, klopt dat?” Ron was trots op zichzelf dat hij daaraan dacht. Zonder Shelley’s hulp zou hij meteen ja hebben gezegd.

“Uiteraard. U vliegt hierheen, en weer terug, op onze kosten, en wij zorgen ook voor de transfer naar en van het hotel, en voor het hotel. We zien u als een gewaardeerd gast.”

Ron fronste even. Eigenlijk zou hij het hier met Shelley over moeten hebben, maar dit klonk naar een snoepreisje zonder voorwaarden. Hij besloot de gok te wagen. “Als u de details kunt sturen zou dat prachtig zijn. Ik zorg ervoor dat ik over twee weken de ruimte heb.”

“Fantastisch, meneer Brooks,” zei Terrence. “U krijgt de informatie binnen drie dagen. Mijn dank voor het gesprek en uw tijd.”

Ron legde de telefoon neer en feliciteerde zichzelf. De ogen op het blad keken hem aan. Het voelde bijna beschuldigend. “Waar kijk jij naar?” vroeg hij de tekening. “Dit is een kans op de grote doorbraak. Dat doe je niet zomaar even.” Hij zorgde voor een kop koffie en belde toen naar zijn zus om te zeggen wat hij geregeld had.

“Daar issie weer hoor, de impulsieve broer die ik ken,” zei Shelley.

“Ik kan nog altijd afzeggen hoor,” schoot Ron in de verdediging.

“Alsof dat gaat gebeuren. Ik ken je lang genoeg, broertje. Als je maar zorgt dat je je telefoon altijd bij je hebt zodat je mij kunt bellen. Oké?”

“Beloofd, Shell. En het duurt nog even, dus heb ik genoeg tijd om de telefoon op te laden.”

Ze lachte. “Je hebt geluk dat ik mijzelf toegang heb gegeven tot jouw online kalender. Ik ga er elke dag een herinnering inzetten zodat je niet vergeet te bellen.”

“Huh? Heb ik een online kalender?” Ron krabde zich op zijn hoofd en knipoogde naar de twee ogen die hem nog steeds in de gaten leken te houden. Er was iets met die ogen en hij nam zich voor om erachter te komen wat dat was. Hij was meteen weer zo met die tekening bezig dat hij Shelley’s antwoord compleet miste. “Ja, dank je, zus,” gokte hij.

“Ron! Verdomme! Luister nou eens naar me als we aan het praten zijn! Ik zei dat je me op de hoogte moet houden van wat daar met New York gebeurd. Ook als je voor die reis wat hoort.”

“O, zeker. Absoluut. Beloofd. Ik zal je bellen. Enne, dank je nogmaals.”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *