Clara's ogen. Hoofdstuk 10, deel 3.

Clara's ogen

Een half uurtje later stond hij op en verliet hij zijn appartement. Het weer was perfect dus had hij geen jas nodig. Toen hij de voordeur uitliep botste hij bijna tegen Felicity op. "Oh! Sorry! Ik zag je niet!"

Felicity schoot in de lach. "Dat komt omdat je zo lang bent. Lange mensen zien kleintjes als mij niet zo goed." Ze had haar armen vol met boodschappen. "Ik ben net wezen inkopen. Dat was ik een paar dagen vergeten."

"Geef maar wat hier, dan help ik je," bood Ron aan, en samen brachten ze de lading naar haar appartementje.

Felicity vroeg wat hij wilde gaan doen voor hij haar bijna om had gelopen. Een wandeling vond ze wel een goed idee en vroeg of ze met hem mee mocht lopen. "Alleen als je dat leuk vindt, natuurlijk."

Ron vond het wel een leuk idee. "Tuurlijk. Gewoon meegaan, en ik beloof dat ik niet te hard zal lopen."

"Hoe schiet het op met je werk?" vroeg Felicity toen ze onderweg waren. "Ik hoorde dat je tentoonstelling eraan komt."

Ron beaamde dat en zei dat hij met het laatste stuk bezig was. "Morgen zal ik ze laten weten dat het klaar is. Want dan is het klaar. De laatste opdracht."

"Toppie. Ik vind die opdrachten wel raar. Het voelt een beetje alsof we schilderijen aan het vervalsen zijn," zei Felicity.

"Tja. Meneer Ostring zei dat veel van de klanten specifieke wensen hebben. En als ze daar blij van worden…"

"Dat herinner ik me." Ze knikte. "Hij was daar heel duidelijk over, maar toch vind ik het raar."

"Raar of niet, het is een leuke manier om je eigen werk ook te kunnen doen. Met een dak boven je hoofd, eten op tafel en een leuk zakcentje ook nog," herinnerde Ron haar. "Ik vind het wel wat hebben. Vooral de verdienste erbij."

"Ik ontwierp afbeeldingen voor advertenties," zei Felicity. "Soms wel vervelend maar het betaalde de rekeningen."

Ron vertelde haar over de klusjes die hij voor anderen deed. "Leuk hoor, maar wel moeilijk om ervan te leven. Soms moest ik echt even de eindjes aan elkaar knopen."

Felicity moest daarom lachen, en stak haar arm door de zijne. "Ik weet er alles van. Die advertenties waren een aangename doorbraak, maar het sloopt wel je creativiteit. Ze zeiden precies wat ze wilden hebben; ik hoefde het enkel maar te tekenen. Zelf iets bedenken of toevoegen… man, daar stond de doodstraf op."

"En daar heb je hier geen last van," zei Ron. "Hier kun je gewoon met verf spelen en je eigen ideeën op het doek spetteren."

"Spetteren? Is dat hoe jij werkt?" Felicity grijnsde.

Ron lachte ook en vertelde haar dat het zo had gevoeld toen hij had geprobeerd iets a la Picasso te maken. "Dat was een totale afgang."

"O! Mocht jij Picasso doen? Ik zat vast aan Mondriaan, met al die stomme blokken en strepen." Felicity schudde haar hoofd en verklaarde dat bij Mondriaan echt een paar schroefjes los hadden gezeten.

Ze kwamen bij een groter park, een heel eind verderop, en vonden daar een ijscokar, dus trakteerden ze zichzelf op iets lekkers en vonden ergens een bank onder een boom.

"Felicity? Kan ik je wat vragen?"

Reacties