Clara’s Ogen. Hoofdstuk 12, deel 1.

Clara's ogen

12. Een grote dag en een aanbieding

Meneer Ostring was de eerste die binnenkwam en Ron feliciteerde. De man genoot zichtbaar van de stroom gasten. Toen iedereen, die in de kunst belangrijk was, binnen was gekomen, gaf meneer Ostring zijn korte toespraak. Ron had die al eerder gehoord, bij Laura’s tentoonstelling, en hij waardeerde het dat de man de moeite had genomen om er toch een beetje persoonlijke draai aan te geven.

Daarna werd Ron geïntroduceerd als de artiest wiens werk vandaag zou worden gepresenteerd aan de geëerde gasten. Meneer Ostring leek het prima te vinden dat Felicity aan Rons zij gekleefd leek. Hij nodigde iedereen uit om van de schilderijen te genieten en zei dat niemand moest aarzelen om Ron aan te spreken als ze een vraag hadden.

Ron zag hoe trots zijn ouders waren, en Shelley’s gezicht verried dat ze nog nooit zo trots op haar broer was geweest als nu.

De gasten applaudisseerden kort na de toespraak en daarna verspreidden de gasten zich door de kleine galerij om Rons creaties te bekijken. Niet alleen de werken voor de expositie waren aanwezig, ook de stukken die hij in de stijl van verschillende oude meesters had gemaakt hadden een plek aan een van de muren. Samen met zijn familie en Felicity liep hij rond en zag dat zelfs zijn poging tot het schilderen van iets van Jan Lievens, een tijdgenoot van Rembrandt, was opgehangen.

“Goeie hemel, waarom hebben ze dat monster niet weggelaten,” zei hij geschrokken.

“Ron, zo slecht is het niet,” zei Felicity, “en je moet dat soort dingen niet zeggen. Daar hebben ze de critici voor uitgenodigd.” Dat maakte hem en ook zijn familie aan het lachen.

Rons moeder kon geen woorden vinden voor de schilderijen, en alle aandacht die hier aan haar zoon werd gegeven.

Een paar minuten later was het uit met de rust en tijd voor zijn familie. Het leek alsof iedereen die uitgenodigd was een vraag had voor Ron. Over zijn werk, zijn achtergrond, en zelfs of Felicity zijn vrouw of vriendin was.

Marcus had gelijk gehad. Het was echt belangrijk dat hij zijn verhaal had voorbereid, zodat hij wel telkens hetzelfde kon vertellen maar toch steeds wat andere woorden kon gebruiken. Anders zou hij zelf in de war zijn geraakt.

De galerij was drie uur open, maar voor Ron voelde het alsof het twee keer zo lang was. Hoe langer ze rondliepen, hoe meer mensen er leken te zijn, en iedereen wilde een paar woorden met hem wisselen of iets over zijn schilderijen horen. Veel mensen vonden zijn werk prachtig, maar het was wel moeilijk om de negatieve kritieken aan te horen. Felicity en ook Shelley herinnerden hem eraan dat niet iedereen hetzelfde mooi vond. Toen hij dat een paar keer gehoord had wist hij zich dat voor ogen te houden. Het hield enorm.

De expositie liep ten einde, toen een elegant geklede dame op Ron afkwam. “Mag ik een woord met u wisselen over dat schilderij?” Ze wees naar een van de oudere doeken die hier ook hingen, een van de paar die hij voor zijn oorspronkelijke ‘keuring’ mee had gebracht. Het was een deel van de Clinch bergketen in Virginia.

“Mijn naam is Adelaide Harris, meneer Brooks, en ik wil dat schilderij hebben.”

Haar directheid verbaasde Ron. Terwijl hij zocht naar hoe hij het beste op haar woorden kon reageren, ging ze al verder.

“Ik begrijp het als u hier liever geen afstand van doet, maar dit werk heeft een ruwheid dat me ontzettend aanspreekt. Noem uw prijs.”

Op dat moment verscheen meneer Ostring. “Kan ik ergens mee van dienst zijn?” De mans woorden tilden een zware last van Rons schouders. Mevrouw Harris herhaalde haar woorden. Ze klonk zowat hebberig toen ze nog eens naar het schilderij keek. “Juisy, ik snap het,” zei meneer Ostring daarop. “We hebben eigenlijk nog geen tijd gehad om prijzen te zetten bij deze werken, maar voor u kan ik een prijsje maken. Voor vijfendertighonderd dollar is het van u.”

Ron viel bijna om toen hij dat bedrag hoorde. Zoveel geld had hij in zijn hele leven nog niet uitgegeven voor al zijn schilderspullen. Het doek waar dit op geschilderd was, was van een slechte kwaliteit, en de verf was niet veel beter. Hij had het een paar keer bijgewerkt in de loop van de tijd, maar dat allemaal leek niets uit te maken voor de elegante vrouw. Die maakte haar handtasje open en haalde er een creditcard uit.

“Laten we dit dan meteen afhandelen, dan kan mijn chauffeur het meteen neemenen.”

Meneer Ostring knikte naar Jess, die meteen wegliep. Terwijl mevrouw Harris verrukt naar het schilderij keek, werd de koop afgehandeld. “Uiteraard, mevrouw Harris,” zei Terrence Ostring. “Ron, blijf jij bij mevrouw en het schilderij, zodat niemand het nog aanraakt?”

“Vanzelfsprekend, meneer Ostring,” zei de schilder, die stond te trillen op zijn benen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.