Clara’s Ogen. Hoofdstuk 13, deel 1.

Clara's ogen

13. Contract in de hand

Ron verliet het kantoor met zijn contract in een binnenzak. Hij probeerde Jess te vinden, maar niemand wist waar ze heen was. Waarschijnlijk weg voor een lunch met de baas, of zo, was het algemene vermoeden. Het of zo liet een bepaald gevoel bij hem achter maar dat was iets dat hem niet aanging. Daarom ging Ron op zoek naar Barbara, de vrouw waarmee hij altijd telefonisch contact had. Dat was makkelijk genoeg. Hij belde haar gewoon op en vertelde haar waar hij was.

Ze bood meteen aan om naar hem toe te komen. Het duurde niet lang of een vrouw met rossig haar en blauwe ogen naar hem toekwam. Het haar was te wijten aan haar Schotse afkomst, vertelde ze hem. Barbara nam hem mee naar een koffiehoek die hij nooit eerder had gezien en vroeg hoe het met hem ging.

Ron vertelde haar over de tentoonstelling en het contract, waar ze helemaal enthousiast over was. Ze feliciteerde hem en zei dat ze het heel jammer vond dat ze niet bij de expositie had kunnen zijn. “En nu weet ik eigenlijk niet wat ik moet doen,” besloot Ron zijn verhaal.

“Nou, je hebt je contract en je hebt een woning,” zei Barbara. “En je hebt de vrijheid om te schilderen wat je wilt. De eerste twee weken word je denk ik niet opgeroepen voor een opdracht, dus geniet van je vrijheid. Maak iets moois en maak daarmee de wereld weer wat fraaier.”

Het hielp Ron enorm toen hij het allemaal zo eenvoudig uitgelegd kreeg. Op deze manier was het leven bijna hetzelfde als in Midlothian, met het verschil dat hij nu een vast inkomen had.

Barbara stond op. “Ik moet nu weer terug naar mijn telefoon, Ron. Het was echt leuk om even met je te praten, en aarzel niet om nog eens terug te komen.” En na die woorden liep ze vlug weg.

Ron keek even rond. De koffiehoek bood geen mogelijkheden om te lunchen, dus besloot hij op stap te gaan en ergens iets eetbaars op te duiken.

~~~

Ron stapte uit de bus die hem in de buurt van het appartementencomplex had gebracht en liep naar huis. Op weg naar zijn eigen verdieping stopte hij even bij Felicity’s voordeur en belde aan.

“Ik kom!” riep de bewoonster. Even later ging de deur open. Felicity had een lang, wit shirt aan dat genoeg verf bevatte om een schilderij te zijn. Met een oranje lint had ze haar lange haren in een staart gebonden. “Hee, jij. Kom binnen!”

“Dank je,” zei Ron. Hij werd naar een tweepersoons bankje gedirigeerd en ging zitten. Hij had niet verwacht dat zij hier twee schildersezels zou hebben staan! “Ik wilde je nog even bedanken dat je er gisteren bij was.”

“Graag gedaan hoor, Ron,” zei Felicity terwijl ze een kleine koelkast opende die onder een tafel stond. Ze gaf hem een blikje bier en ging zelf ook met een blikje naast hem zitten. “Het was leuk om dat allemaal mee te maken, en zo weet ik wat ik kan verwachten als ik zelf eens zover ben.”

“Je krijgt ook de groeten van mijn ouders en mijn zus,” zei Ron. Dat wilde hij echt niet vergeten door te geven.

“Dank je. Het zijn echt leuke mensen. Je hebt geluk met zo’n familie.” Felicity klopte hem op de knie. “Je zus is echt heel leuk.”

Ron lachte. “Ja, Shell is in orde. Heel leuk is misschien wat overdreven. Ze kan best vinnig zijn.”

Felicity grinnikte. “Dat klinkt spannend.”

“Spannend? Hoezo?” Dat was het laatste wat Ron had verwacht.

“Ik vind vrouwen leuk die vinnig kunnen zijn.”

Ron snapte het nu niet meer. “Misschien ben ik superstom maar…”

“Och jesses, je weet het niet, hè?” Felicity keek hem aan.

“Ik weet wat niet?” Ron voelde zich nu echt dom.

Felicity zei: “Ik ben lesbisch. Dat wist je niet. En nu wel. En ik vind je zus leuk. Dus?”

“O nee!” Ron moest nu ook lachen. “Arme Shelley.”

Nu was Felicity aan de beurt om verbaasd te kijken. “Hoezo dat nou weer?”

Ron legde uit dat zijn zus hem de ‘opdracht’ had gegeven om van Felicity haar schoonzus te maken. Daardoor schoot Felicity weer in de lach. “Wat zou het een mop zijn als ik jouw schoonzus zou worden!” wist ze na een tijdje te zeggen.

“Ik denk niet dat dat gaat gebeuren,” zei Ron. Shelley was echt wel op mannen gefocust. “Maar het idee is wel lachen, ja.” Hij vermoedde dat zijn ouders ook niet zo blij zouden zijn met het idee. “In elk geval hartstikke bedankt dat je er gisteren was. Het heeft me heel erg geholpen, Felicity.”

“Echt, ik vond het leuk, Ron. Hopelijk kan ik op jou rekenen als ik voor de haaien word gegooid. Of op je zus?” Ze knipoogde. “Misschien kan ik haar wel bekeren.”

Ze babbelden nog wat na over de expositie tot Ron besloot dat hij haar lang genoeg van het werk af had gehouden. “Ik ga nog even verder met Clara.”

“Clara? Leuke naam? Iets voor mij?” vroeg Felicity, weer met een knipoog.

Hij vertelde haar over het gezicht dat hij had geschilderd. “De naam past bij haar.”

“Leuk, man. Veel plezier en maak iets moois van Clara,” zei Felicity, die hem bij de deur even een knuffel gaf. “Oh, ga je vanavond met ons mee uit eten?”

“Denk het niet. Er zit zoveel in mijn hoofd… Dat wil ik eerst allemaal een plekje geven en daar heb ik rust voor nodig. Maar dank je voor het aanbod.”

Felicity zei dat ze dat helemaal begreep en wenste hem succes met het vinden van plekjes. Daarna sloot ze de deur.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.