Clara’s Ogen. Hoofdstuk 13, deel 2.

Clara's ogen

Ron liep de trap op en kwam thuis. Wat een vreemde dag was dit weer geworden. Hij trok een oude, comfortabele broek aan en een makkelijk shirt. Daarna zette hij Clara's schilderij dichter bij het raam en werkte even wat aan haar kleding. Snel genoeg was hij daarna toch weer bezig met haar gezicht. Dat bleef hem boeien. Kort haar in een leuke, vlotte stijl, met de pony net boven haar ogen. Hij was meer en meer tevreden over haar gezicht. In gedachten zag hij haar al in een rode jurk, naar een model dat hij in een van de vele kledingwinkels had gezien. Een jurk met een brede, rode ceintuur. "Je zou er adembenemend uitzien, Clara," mompelde hij.

"Hallo, Ron. Ik ben blij dat je weer hier bent."

"Hallo, Clara, fijn om je weer te horen."

"Je bent mij aan het schilderen," zei ze. Het was duidelijk dat ze even door zijn ogen keek.

"Dat klopt…" Met veel aandacht werkte hij even aan haar ogen. De ogen waarmee dit schilderij was begonnen en die de hele afbeelding nog steeds overheersten. Toen werkte hij een tijdje aan haar schouders en de bovenkant van de jurk die hij haar wilde laten dragen. Hij werkte zowat een uur aan het schilderij, terwijl Clara en hij bleven praten over van alles en nog wat.

Toen het licht te slecht werd moest Ron stoppen. "Ik vind dat we goed opgeschoten zijn, Clara."

"En ik vind dat je een goede schilder bent, Ron," zei ze.

"Ik doe mijn best." Hij glimlachte, blij met haar waardering. "Ik ben waardeloos met andere baantjes," zei hij met een grijns, terwijl hij zijn handen waste en de schilderspullen schoonmaakte. Daarna begon hij iets te eten bij elkaar te zoeken. Dat was zijn specialiteit, want hij was niet zo moeilijk met eten.

"Ga je niet uit eten met je vrienden?" wilde Clara weten.

"Nee. Vanavond niet. Ik heb teveel dat in mijn hoofd rondspookt om met veel anderen samen te zijn. Ik heb vandaag genoeg mensen gezien."

Toen hij met zijn bord op de bank ging zitten om te eten (de tafel lag vol met schildersbenodigdheden) probeerde hij te bedenken wat zijn volgende persoonlijke schilderproject zou worden. Het probleem, als altijd, was dat hij veel te veel keuze had.

"Je hebt heel veel beelden in je hoofd, Ron." Clara klonk verrast en maakte dat hij in de lach schoot.

"Dat klopt, en ik wil het beste beeld uitzoeken om een nieuw schilderij van te maken."

"Mag ik helpen?" Clara klonk zo blij en hoopvol als een klein kind.

"Natuurlijk," zei Ron. Hij vroeg zich af hoe ze dat zou kunnen doen. Alsof hij haar de vraag direct gesteld had, begon ze uit te leggen dat ze een aantal dingen in zijn hoofd kon zien, zolang die iets met haar te maken hadden. Het duurde even voor hij begreep wat ze bedoelde met dingen 'die met haar te maken hadden'. Dat waren dingen die met schilderen te maken hadden.

"Ik denk dat dat komt omdat jij mij geschilderd hebt, Ron," legde ze uit. "Dat is de verbinding die wij hebben."

Ron vond het heerlijk om met haar te praten. Ze was ongecompliceerd en open, en hij was dat naar haar toe ook. Ze was ook heel enthousiast, en dat sloeg snel en spontaan over op hem, dus nadat hij zijn bord leeg had gegeten, ging hij achterover zitten met zijn ogen dicht. Zo liet hij een voor een de beelden en ideeën voor schilderijen voorbij komen.

In het begin was Clara's hulp niet behulpzaam, want ze wilde het liefst dat hij alles zou schilderen, maar na een tijdje leek ze zich bewuster te worden van de beelden en werd ze heel wat selectiever. Ron merkte al snel dat ze niet veel ophad met vergezichten en wijdse open ruimtes. Dat waren bekende plekken in Virginia, zijn thuisland, die hij op zijn 'verlanglijst' had staan. Hij focuste zich nu meer op de kleine dingen. Een bloem, een groep zonnebloemen zoals Vincent die wel eens had geschilderd, en een vogel die tegen de wind in vloog.

Clara was gefascineerd door de enkele bloem waar hij aan dacht. "Dat is mooi, Ron. Wat is dat?"

Omdat er zoveel was dat ze niet wist, verbaasde deze vraag hem niet. Hij vertelde haar over bloemen, planten en bomen. Hij wist dat ze er vaker gezien had, samen met hem, buiten, maar waarschijnlijk had ze die nooit echt gezien.

Reacties