Clara’s ogen. Hoofdstuk 14, deel 3.

Clara's ogen

Twee dagen later was de Van Gogh replica klaar. Charles Simmons was naar de bovenverdieping gekomen om het werk te inspecteren. Hij had iemand bij zich die Ron niet kenden, maar de twee waren erg tevreden over het resultaat. Ze feliciteerden Ron met zijn vakmanschap, en het werk aan zijn eerste echte opdracht. “De klant zal erg blij zijn, Ron. Dank je dat je dit zo perfect hebt gedaan. We laten het weten als er weer een replica moet worden gemaakt die bij je past.”

Ron ging even bij Marcus kijken, die nu aan een Rubens-replica bezig was. “Ik ben klaar hier.”

“Goed, man. Vonden ze het wat? Haha, natuurlijk vonden ze het wat, anders was je niet klaar,” lachte Marcus. “Kom je met de club eten vanavond? Ik ben hier ook zo klaar. Deze laag moet eerst goed drogen voor ik verder kan.”

“Ik denk dat ik lekker thuis blijf en daar wat eet,” zei Ron. “Ik zie je later wel weer eens. Succes met deze opdracht, Marcus.”

Hij wachtte op de lift en stapte uit op de verdieping waar Jess werkte om haar te laten weten dat hij klaar was met de replica.

“Aardig van je dat je het komt zeggen, Ron. Charles was al hier om het aan te kondigen. Meneer Ostring is beslist ook blij met dat nieuws.” Jess schoof een envelop over het bureau. “Hier is een kleine verrassing voor je, Ron. Fijne avond.”

Op weg naar huis keek Ron in de envelop en vond een bankbiljet van honderd dollar. Dat was echt een leuke verrassing, dus hij kwam thuis in een prima humeur.

Clara was blij voor hem, als had ze duidelijk geen idee hoeveel honderd dollar was, maar dat maakte niet uit. Ron ging goed voor ‘hun bloem’ zitten en samen maakten ze het doek af, hij schilderend en zij kijkend en aanwijzingen gevend. Het duurde zo niet lang, en Ron was echt opgetogen over het resultaat. Het was op zich een eenvoudig schilderij, maar door de details en de manier waarop hij het invallende licht had gevangen was het toch bijzonder geworden.

Na dat succes maakte Ron snel iets te eten voor zichzelf en daarna ging hij zitten voor Clara’s portret. “Ik ga iets aan je haar doen,” zei hij. “Ik weet nog niet precies wat, maar…” Hij bekeek het gezicht voor hem aandachtig. “Je pony wordt wat langer,” besloot hij. “En het haar moet ietsje over je gezicht vallen. Niet teveel maar net een klein beetje.”

“Ik vind het bijzonder dat je dat allemaal bedenkt, Ron.”

Terwijl hij werkte, vertelde hij dat hij heel vaak aan haar dacht, aan hoe ze eruit zou zien en ook hoe ze als persoonlijkheid zou zijn. “Op die manier creëer ik een echt, compleet iemand, Clara, en dat is een goede basis om een afbeelding van iemand te maken.”

Met aandacht werkte hij daarna een tijdje aan haar oogopslag en haar lippen. Toen hij vond dat het te donker aan het worden was stopte hij met het werk. Het verbaasde hem eigenlijk wel hoeveel aandacht hij aan de details schonk. Normaal gesproken deed hij dat ook wel, maar dit was toch opvallend.

Ook de volgende dag was hij constant met het schilderij bezig en hij was meer en meer onder de indruk van wat Clara en hij aan het maken waren.

“Bijna niet te geloven,” zei hij. “Je zou zo van het doek af kunnen stappen.”

Clara was er stil van. Ron wist dat ze blij was met wat ze door zijn ogen zag. “Ik wil je zo graag zelf bedanken, Ron,” fluisterde ze uiteindelijk.

“Ik voel hoe blij je hiermee bent, Clara,” zei hij. “Dat is al heel veel dank.” Even overwoog hij om het schilderij mee te nemen voor een wandeling, maar dat zou wel heel raar uitzien, dus bleef hij gewoon thuis om met haar te praten.

~~~

In de weken die volgden werd Ron regelmatig naar de bovenverdieping van het Ostring-gebouw geroepen. Soms was Marcus er ook. Hij kwam Laura wel eens tegen, en Ross liep er regelmatig rond.

Ron werkte aan een Picasso, een Rembrandt, een klein werk van Vincent van Gogh dat in meneer Ostrings kantoor zou komen te hangen, en hij kreeg zelfs een opdracht om een replica van de Mona Lisa te maken. Daar stond hij behoorlijk op te zweten, net als de Rembrandt, want dat waren stijlen die hij niet zo beheerste.

Gedurende die tijd kwam ook Felicity’s tentoonstelling dichterbij, en dat was een aangename onderbreking voor iedereen. Ron was een beetje verbaasd dat ze hem niet om morele steun vroeg, zoals hij haar had gevraagd, maar toen hij Felicity aan de arm van een blonde schoonheid zag, begreep hij hoe de vork in de steel zat. Het leek er ook op dat Felicity en de blonde vrouw elkaar behoorlijk goed kenden.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.