Clara's Ogen. Hoofdstuk 15, deel 1

Clara's ogen

15. Clara's wereld

"Ron! Wat is er gebeurd?" Clara klonk bezorgd.

Ron antwoordde niet. Hij pakte een doek en begon voorzichtig de schade te beperken. Terwijl hij daarmee bezig was, schoten hem Cornelia's woorden te binnen. "Zet het glas aan de kant." Dit had ze bedoeld! "Hoe kon die heks dat weten," vroeg hij zichzelf af.

"Wie is de heks?" vroeg Clara. Ron voelde dat ze nu door zijn ogen keek. "Dat is jammer, hè? Maar jij kunt dat herstellen, lieve Ron. Jij wel. Jij kunt alles met schilderen."

Ron verstijfde even. "Wat zei je?"

"Ik zei: jij kunt dat herstellen, lieve Ron. Is dat verkeerd?"

"Ehm. Nee…" Ron wist zich heel even geen raad hiermee. "Nee, echt niet. Ik vind dat leuk." Hij glimlachte en voelde zich even heel stom. "En je hebt gelijk. We gaan dat schilderij opknappen, en mooier maken dan het al was. Lieve Clara."

Het logische deel van zijn brein, dat zo vaak genegeerd werd, waarschuwde hem nogmaals om niet de grip op de realiteit kwijt te raken, en als zo vaak kwam dat bericht niet aan bij de schilder.

Ron ruimde de waterpotten, die het probleem hadden veroorzaakt, op en waste zijn handen. Als die vlekken gedroogd waren dan zou het wel meevallen, wist hij. Er waren heel wat technieken om dit soort ellende aan te pakken, maar niet nu. Gelukkig was hij er op tijd bij geweest. Die verf was kwaliteitsspul; als hij te lang had gewacht dan zou het schilderij niet te redden zijn geweest.

Toen ook de verf opgeruimd was, liep hij terug naar de tafel en keek naar het schilderij. "Mijn Clara." Een glimlach speelde weer om zijn mond.

"Mijn Ron," reageerde Clara, en hij voelde dat zij ook glimlachte. Op de een of andere manier kon hij de lippen op het schilderij in die glimlach zien krullen. Dat kon niet, maar na een paar keer knipperen met zijn ogen was die glimlach er nog steeds.

"Clara?" vroeg hij, terwijl hij merkte dat de wereld om hem heen begon te draaien. Hij leunde op de tafel voor wat stabiliteit. Hoe kon hij opeens zo duizelig zijn?

"Ron? Wat gebeurt er? Gaat het goed met je?" Clara klonk nu meer dan bezorgd.

"Ik weet het niet," zei hij. "Ik word zo…"

"Kan ik iets doen?" Clara klonk bijna angstig.

Alles werd nog gekker toen haar gezicht voor hem leek te zweven, en ergens vandaan kwam een hand. Haar hand. Die zat vast aan een arm. Haar arm. Ron was nu zo draaierig dat hij de uitgestoken hand pakte. De hand voelde zacht en veel te echt.

De kamer tolde nu als een gek om hem heen en hij verloor zijn evenwicht. Ron viel voorover.

~~~

De duik duurde niet lang. Ron herinnerde zich een hoop wit, en vlekken, en daarna duisternis. Toen hij bijkwam, lag hij op zijn rug. De geur hier was niet die van zijn appartement, en toen hij met gesloten ogen rondtastte, merkte hij dat de ondergrond vreemd hard was. Op het moment dat zijn armen bewogen, hoorde hij Clara's stem.

"Ron! Ben je in orde?"

Ron hoorde iets ruisen naast zich en keek op. Hij was net op tijd om te zien hoe Clara naast hem neerknielde. Ze pakte een van zijn handen en keek bezorgd.

"Ben je in orde, Ron? Hoe ben je hier terecht gekomen?"

"Clara?" Ron knipperde een paar keer met zijn ogen. Was zijn fantasie nu met hem aan de haal gegaan? Dit kon toch niet? Hoe hij ook knipperde, zijn appartement kwam niet terug, dus ging hij rechtop zitten. "Ja, ik ben oké." Hij keek haar aan. Ze was het echt. Ze was echt. "Waar ben ik?" vroeg hij toen.

"Je bent hier, bij mij," zei Clara. Ze stond op en wachtte tot hij ook opgestaan was. Meteen daarna sloeg ze haar armen om hem heen en klemde zich tegen hem aan. "Je bent echt hier, Ron. Ik kan je zien, en vasthouden," fluisterde ze.

In een reflex hield Ron Clara vast en keek rond om te bepalen waar ze eigenlijk waren. Er was drie muren van hetzelfde, bleke materiaal als de vloer, en de vierde muur zat vol blauwe vlekken, en sommige daarvan lieten een beeld zien. Het leek wel het plafond van zijn huiskamer. En de streep licht? Dat was toch niet de tafellamp? "Wat is er in hemelsnaam gebeurd? Ik ben toch niet in mijn eigen schilderij gevallen?"

Reacties