Clara’s Ogen. Hoofdstuk 16, deel 2

Clara's ogen

Ron repareerde de schade aan het schilderij zo goed mogelijk. Ondertussen praatten de twee over hun ontmoeting in Clara’s omgeving. Toen het tijd was om te vertrekken was Ron tevreden met de ‘restauratie’. Het was nog niet af, maar het moest eerst drogen, voor hij verder durfde te gaan.

Vlak voor hij wegging blies hij een kushandje naar het schilderij, en hij beloofde haar om zo snel mogelijk weer thuis te zijn.

Na de lunch in het gebouw van Ostring Arts zocht hij Jess op.

“Hé, Ron. Fijn dat je er bent. We hebben een verzoek voor een spoedopdracht. Meneer Ostring heeft speciaal om jou gevraagd hiervoor, omdat jij een van de weinigen bent die echt iets hebben met Dali.” Jess pakte een foto uit een envelop. “Het gaat om dit werk.” De foto toonde een werk van Dali met de enorme titel het uiteenvallen van de volharding der herinnering. De meeste mensen zouden het enkel herkennen aan de klokken die overal als nat wasgoed lagen. “Denk je dat je deze kunt maken?”

Ron knikte. “Natuurlijk.” Hij bekeek de foto nog eens. Dit was een van Dali’s bekendste werken. “De grote hangt denk ik boven?”

“Klopt. Wanneer kun je beginnen? Meneer Ostring hoopt dat dit volgende week dinsdag klaar is.” Jess keek hem hoopvol aan.

“Hmm. Misschien. Dat betekent wel dat ik in het weekend een keer moet terugkomen. Misschien allebei de weekenddagen.” Ron fronste even. Het was een mooie opdracht, maar die zou wel ten koste gaan van zijn tijd met Clara.

“Geen probleem, hoor,” zei Jess. “Marcus is hier op zaterdag, en Ross en Felicity zijn er op zondag. En er is altijd iemand van bewaking hier, die kan je binnen laten.” Ze schoof de foto weer in de envelop en legde die op haar bureau. “Het is geweldig dat je zo snel beschikbaar bent, Ron. Als je wilt, kun je vast naar boven gaan en eens kijken.” Dat was duidelijk de uitnodiging om meteen te beginnen, zoals hij al had verwacht. “En veel plezier, Ron!”

De bovenste verdieping was verlaten toen Ron er aankwam. Dat was wel vreemd. Meestal waren hier minstens twee anderen aan het werk.

Hij wandelde langs de ezels met schilderijen die nog onderhanden waren. Een Rembrandt, waarschijnlijk weer iets van Marcus, en een zeldzame Gauguin. Ron vroeg zich af wie daarmee bezig was. Zoals het werk daar stond zag het er heel vreemd uit, maar ja, het was nog lang niet af. Er was ook een ezel met een bizarre foto erop geplakt. ‘Onbekende schilder’ stond op een briefje dat met een paperclip aan de foto zat. De afbeelding zelf was van een abstract naakt, helemaal blauw, en vreemde patronen in vloekende kleuren eromheen. De aanblik bezorgde hem koude rillingen.

Zijn eigen plek met de nieuwe opdracht stond lekker dicht bij de grote ramen. Het voorbeeld was al opgezet, en er stond een laptop bij met daarop een gedetailleerde afbeelding van het werk van Dali, zodat hij de kleinste dingen ook goed kon kopiëren. Hij hield van Dali’s werk. Op het eerste gezicht zag het er niet zo complex uit, maar als je lang genoeg keek zag je overal de kleine extra’s die het werk zo uniek maakten. Dat zou de grootste uitdaging zijn: al die details aanbrengen. Ron was dan ook blij met de laptop en het grote scherm.

Hij nam even de tijd om het werk in zich op te nemen voor hij met de eerste lijnen begon. Het doek was relatief klein, dus hoe Dali al die elementen zo perfect had gemaakt was eigenlijk een raadsel. En Ron ging dat overdoen.

~~~

Opeens gingen de lampen in het plafond aan. Ron keek op. Was het al zo laat? Hij herinnerde zich iets van een lunch die Jess zelf was komen brengen, maar waar was de rest van de tijd gebleven? Hij rekte zich uit en rolde met zijn schouders. Kunstlicht betekende het einde van de werkdag. De kleuren waren essentieel dus kon hij morgen pas verder.

Hij maakte zijn spullen schoon en zette de computer uit. Toen pas merkte hij dat er anderen bezig waren geweest. Stoelen stonden anders, een paar ezels waren wat verplaatst. En hij had daar niets van gemerkt.

De lift nam zijn tijd om de bovenste verdieping te bereiken. Ron stapte naar binnen en drukte op een knop. Terwijl de cabine omlaag zoefde wreef Ron zijn gezicht, en stapte uit toen de deuren open gingen. Pas toen de lift weer weg was, realiseerde Ron zich dat hij op de verkeerde verdieping was.

“Jesses, ik ben echt te lang bezig geweest,” mopperde hij op zichzelf, en drukte weer op de liftknop. De lift was alweer weg om iemand anders op te halen.

Terwijl hij wachtte, hoorde Ron opeens een luide stem. De spreker klonk boos. Wat was dat? Nieuwsgierig liep Ron in de richting van het geluid, aan het eind van de gang. Een tweede en een derde stem werden nu hoorbaar.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *