Clara's Ogen. Hoofdstuk 16, deel 3.

Clara's ogen

"Nee, onmogelijk," zei iemand. "Het ding zit er al in, en de handel wordt vanavond verscheept. We kunnen niet het risico nemen dat iemand argwaan krijgt, alleen daarvoor."

"Maar het nieuwe apparaatje is zoveel beter," zei stem twee. "En vervangen duurt maar tien minuten."

Ron stopte voor hij bij de kamer kwam waarin de discussie werd gevoerd.

"Terrence wil dat dit gebeurt, Roger, en daarom gebeurt het."

De onderzoekende schilder keek voorzichtig de kamer in. Drie mannen stonden bij een tafel en ze waren haastig iets aan het uitpakken. Het pakpapier werd haastig verscheurd. Er zat een schilderij in, en toen de mannen het optilden herkende Ron de Rubens-replica waar Ross aan had gewerkt.

Met wat gereedschap rommelden de mannen aan de achterkant van het frame waar het schilderij in zat. Ron was verbaasd. Dat kon het schilderij laten barsten, wat waren die lui van plan? Iets vertelde hem dat hij niet naar binnen moest gaan. Hij moest zich hier niet mee bemoeien. Het was duidelijk dat deze mannen dit vaker hadden gedaan.

Een van de mannen pakte een pincet en rommelde in het hout. Even later haalde hij er iets uit. "Kijk, zo snel gaat dat. Waar is dat nieuwe ding?"

Iemand pakte een doosje en haalde er iets uit. Hij hield het in een doekje. De man met het pincet pakte het ding op en ging aan de slag, maar het lukte niet.

"Verdomme. Die nieuwe is groter. Wat een gelazer."

"Kun je het er niet gewoon induwen?" vroeg een van de anderen.

"En riskeren dat ik het sloop? Jij bent zeker cum laude afgestudeerd op de idioten-vakschool." De pincetman ging zitten. "Kijk maar of je het gat wat groter krijgt zonder iets te vernielen."

Ron vroeg zich af waarom ze het een of andere elektronische ding in de schilderijlijst wilden stoppen. Als het tegen diefstal was dan konden ze het toch gewoon achterop plakken? Daarvoor hoefden ze geen gaten in het frame te maken.

Een van de mannen liep weg en kwam even later terug met een apparaatje dat hij gebruikte om aan de lijst te prutsen. Terwijl hij bezig was werd hij door de andere man gemaand om voorzichtig te zijn. De prutser reageerde daar niet op en ging rustig verder, tot het kleine ding in de lijst paste. Ron snapte er steeds minder van toen de lijst aan de kant werd gezet en er een laptop op de tafel kwam. Toen die aanging werd hem opeens een hoop duidelijk. Het scherm van de computer liet een deel van de kamer zien – vanuit de lijst! Ze hadden er een camera ingebouwd. Een van de mannen liep naar het schilderij toen en tikte op het frame. De computer maakte een afschuwelijk geluid.

"Mooi. Beeld en geluid. Dichtplakken die handel, inpakken en af gaan leveren."

Ron hield zijn adem in terwijl hij heel zachtjes langs de muur naar de lift gleed. Hij drukte op de knop en gelukkig kwam de lift dit keer heel snel. Hij drukte fanatiek op de knop voor de begane grond en vervloekte de langzaam sluitende deuren. Toen die eindelijk weer opengingen maakte hij zich uit de voeten en ademde pas weer toen hij buiten stond. Daar liep hij sneller dan normaal naar het metrostation, en pas toen hij in de trein zat voelde hij zich wat rustiger worden.

Reacties