Clara’s Ogen, Hoofdstuk 18, deel 2.

Clara's ogen

Laura keek zo vaak naar Ron dat hij het ongemakkelijk begon te vinden. “Is er iets met me?” vroeg hij uiteindelijk.

“Ja. Iets met jou,” zei ze. “Ik kan er nog niet bij met mijn verstand dat je me niet binnenliet toen ik een paar avonden geleden aan de deur stond.”

“Sorry. Ik was bezig.” Het klonk heel stom maar het was waar.

“Dat bleek. Wil je een keer een herhaling?”

Ron kon bijna niet geloven dat ze dat vroeg, terwijl Bob erbij zat en veinsde zijn bord te bekijken. “Nee, dank je. Dat is niets voor mij. Eerlijk, het ligt niet aan jou, hoor.”

Laura tilde haar koffie op. “Goed hoor. Ik dacht het gewoon even te vragen.”

Bob leek niet warm of koud te worden van het vreemde gesprek; hij at gewoon door en negeerde de rest van de wereld.

Na het eten was het groepje alweer snel op de bovenste verdieping van het gebouw. Daar vonden ze Tim, die met zijn rug tegen een van de hoge ramen zat.

“Hé, hoe is het met je?” Bob klonk bezorgd.

“Ik? O, prima hoor. Ik heb enkel het gevoel dat ik mezelf van kant moet maken.”

Ron en Laura keken elkaar even aan. “En waarom dat?” vroeg Ron aan de jongeman.

Tim zuchtte terwijl hij van zijn kruk afkwam. Hij keerde zich naar de stad die voor hen lag. “Het voelt alsof dat de enige uitweg is. Alles wat ik wil doen is schilderen, en ik heb eens gekeken naar wat jullie maken. Als ik dat vergelijk met wat ik na vier jaar presteer, dan ben ik totaal mislukt. Iedereen zegt dat ik goed ben, maar…” Hij schudde zijn hoofd. “Welke andere keus heb ik dan nog?”

Ron stelde voor om het door anderen te laten doen, maar zijn grapje viel niet in goede aarde. Laura gaf hem een mep. “Hé, auw, jij slaat veel te hard voor een meisje…”

Hij liep naar de ezel waar Tim bezig was. De replica zat onder de verfspatten, zelfs het ‘origineel’ was besmeurd. Tim was duidelijk in z’n eentje door het lint gegaan. Ron veegde zo goed mogelijk de vlekken van het gelamineerde voorbeeld. Het was een Monet. “Dat is het pad in Monet’s tuin,” wist hij. “Monet is vreselijk moeilijk te kopiëren, Tim. Waarom heb je dat gedaan?”

Ron pakte een doekje en probeerde het canvas schoon te maken zonder het schilderwerk teveel aan te tasten, maar het hielp niet erg. Tim had zijn best gedaan om het werk te vernielen en dat was goed gelukt. Het was ook nog eens een groot doek, om dit te herstellen zou iemand minstens een week bezig zijn. Monet schilderde heel gedetailleerd, en in dit schilderij was de hoeveelheid kleur ook enorm.

“Niet veel aan te redden,” zei hij uiteindelijk tegen Laura en Bob. “Opnieuw doen is het snelste en beste.”

Laura keek Tim aan en gaf hem een draai om zijn oren. “Idioot!” brieste ze. “Je bent echt een idioot, Tim, en ik zou je een pak rammel moeten geven. Je hebt je contract al binnen. Je maakt prachtige replica’s – anders zou je hier niet staan – en nu haal je dit in je stomme kop?” Ze gaf hem nog een rake klap. “Wanneer moet dat klaar zijn?” vroeg ze, naar het schilderij wijzend.

Tim haalde zijn schouders op. “Woensdag, of donderdag.”

“Kunnen we dit echt niet repareren?” vroeg Bob.

“Doe je best,” zei Ron. “Ik moet deze Dali maandag af hebben, daar ben ik de rest van het weekend wel mee bezig.”

Laura schudde haar hoofd. “Ik ga hier niet aan beginnen. Hij heeft zelf het gat gegraven en is erin gesprongen. Nou moet hij er zelf maar uitklimmen. Ga door het stof voor meneer Ostring, zeg dat er iets mis is gegaan en dat je opnieuw moet beginnen. Als je aanbiedt om dat zonder de normale extra’s te doen dan komt het wel goed.”

“Maar er is niets misgegaan,” riep Tim. “Alleen ik!”

“Echt niet,” zei Ron. “Een poot van de ezel brak en daardoor ging er verf over het schilderij. Stom pech.”

“Maar de ezel…” begon Tim, maar voor hij meer kon zeggen had Ron een van de houten poten een trap gegeven. Die brak, en het hele spul ging tegen de vlakte.

“Zei je iets?” vroeg Ron rustig. “Poot gebroken. Houtworm of zoiets, wie zal het zeggen. Pak een andere ezel, haal een nieuw doek en begin, of ik geef je een schop onder je kont.” Daarna beende hij naar zijn eigen werk en ging zitten.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.