Clara's Ogen. Hoofdstuk 19, deel 1

Clara's ogen

19. Hoe repareer je een schilderij

Ze stonden in het schilderij. Ron hapte naar adem. Achter hen lag de ruimte waar Clara 'woonde'. Links van hen stond een hoog blok waar een klok vanaf leek te druipen. Ron keek rond en zag het vreemde hoofd met de lange wimpers en de uitgestoken tong op de grond. "Jezus. Dit is bizar."

"We zijn nu in jouw schilderij, Ron," zei Clara. Ze keek verheugd. "Je kunt het nu repareren. En ik wil graag zien hoe je dat doet."

"Uh-huh…" Ron keek nog steeds naar het grote blok. "Daarboven, dat is het stuk met de mieren." 'Daarboven' was echter wel een stuk van tien meter hoog, en er was nergens een ladder te vinden. Ron probeerde er niet aan te denken dat het originele schilderij maar vierentwintig bij drieëndertig centimeter groot was.

"Is er iets, Ron?"

Hij legde uit dat hij iets nodig had om naar boven te klimmen. Daar kon ze hem niet mee helpen, dus moest hij op eigen kracht iets bedenken. "Ik krijg een idee…"

De schilder liep naar het hoge blok toe en verbeeldde zich dat het geen massief materiaal was, maar iets zachts, bijna poreus. Hij trok zijn schoenen uit en drukte zijn tenen in het blok. Dat gaf mee. Met zijn andere been zette hij zich af en klauwde boven zijn hoofd in het materiaal. Met gemak kon hij zich daar vasthouden. Hij drukte de tenen van zijn andere voet in het blok, reikte weer omhoog en zo klom hij langzaam maar zeker naar de bovenkant, waar de klok en de mieren-klodders op hem wachtten. Het duurde wel even want het was moeizaam klimmen, maar hij haalde het. Van bovenop het blok zwaaide hij naar Clara. "Alles in orde hier!"

"Ik blijf hier beneden, hoor," riep ze terug.

Het viel Ron op hoe vreemd geluid hier klonk. Wel duidelijk maar alsof er een klein laagje watten tussen hen in zat. Hij zwaaide weer naar haar en keerde zich toen naar de druipklok en de mieren. Zijn uitdaging. Net als in Clara's kamer haalde hij zijn handen over de klok en de dieren, terwijl hij dacht aan hoe het eruit moest komen te zien. Waar zijn handen waren geweest, was het schilderij precies zoals het hoorde te zijn.

"Dit is de gekste manier waarop ik ooit aan een schilderij heb gewerkt," mompelde hij. Hij bekeek de details nog eens goed en was tevreden. Vanaf zijn hoge positie keek hij naar de verre horizon, naar de zee en de hoge, gouden kliffen. Hij wist dat die iets met Dali's geboorteland te maken hadden, maar die details kon hij zich niet herinneren. Nou ja, het was tijd om naar beneden te gaan.

Dat was best lastig, want hij moest steeds even stoppen om de gaten, die zijn handen en voeten achter hadden gelaten, weer dicht te vegen. Eenmaal weer op de 'grond' trok hij zijn schoenen weer aan. Daarna sloeg hij zijn armen om Clara heen en kuste haar. "Dit ging perfect. Jij bent geweldig."

"Jij bent dat, mijn Ron," zei ze. "Jij kunt repareren wat niet goed is. Ik weet alleen maar hoe we hier kunnen komen en terug kunnen gaan. En dat gaan we nu doen," zei ze, terwijl ze zijn hand vastpakte.

"Nu al?" Hij zou hier best nog even rond willen wandelen.

"Ja. Nu al. Het is niet verstandig om te lang in een ander schilderij te blijven," legde ze uit, zonder te vertellen waarom dat zo was. Waarschijnlijk wist ze dat niet precies, maar Ron volgde haar zonder vragen.

Eenmaal terug in haar kamer haalde Ron zijn platte handen over de muur en veegde zo het schilderij weg.

"Heb jij enig idee hoe dit werkt?" vroeg hij daarna. "Ik bedoel dat je zomaar een schilderij in kunt stappen?"

Ze schudde haar hoofd. "Nee. Ik weet alleen dat het kan. En ik ben blij dat ik je daarmee kon helpen." Ze keek ook echt blij. Het verwarmde Rons hart.

"Jij zit vol verrassingen, Clara."

Reacties