Clara's Ogen. Hoofdstuk 19, deel 2.

Goed nieuws! Ik ben aardig op weg om de hele Engelse variant vertaald te krijgen!

"Vind je mijn verrassingen leuk, Ron?" vroeg ze, terwijl ze op de zachte vloer ging liggen. Ze keek naar hem op.

"Meer en meer, lieverd," zei hij terwijl hij naast haar ging liggen. "En ik houd elke dag meer van je." Hij streelde haar wang. "En ik snap het nog steeds niet."

Clara legde een vinger over zijn lippen. "Niet proberen te begrijpen, Ron. Soms is het niet goed om iets te begrijpen. Ik wil niet dat dit ophoudt doordat we iets begrijpen."

"Ik ook niet."

Ze rolde op een zij en legde een arm over zijn borst. Met haar hoofd op zijn schouders fluisterde ze: "Dit voelt fijn, Ron."

"Ja…"

"Wil je nog even blijven?"

Die vraag verraste hem. "Ik was niet van plan om alweer te gaan, Clara. Natuurlijk blijf ik hier."

"Nog even," herhaalde ze. "Je moet voorzichtig zijn, Ron." Ze leunde op een elleboog en liet haar vingertoppen over zijn voorhoofd dwalen. "We zijn naar een schilderij gereisd. Voor mij is dat makkelijk, maar het doet iets met jou, Ron. Nee, stil zijn," zei ze, terwijl ze haar vinger weer over zijn lippen legde. "Dat reizen doet iets met je. Jij voelt dat niet maar ik wel. Je moet me beloven dat je teruggaat als ik zeg dat je dat moet doen. Je moet echt naar me luisteren, Ron. Beloof je dat?"

Hij was echt niet van plan om te gaan, maar ze klonk en keek te serieus om er een grapje over te maken. Als zij zich zorgen maakte, dan had dat een reden. "Ik beloof het. Ik zal gaan als jij zegt dat het tijd is."

"Dank je, Ron." Ze kuste hem zacht op de lippen en ging toen weer tegen hem aan liggen, zodat ze een tijdje konden knuffelen.

Ron vroeg zich af wat er zou gebeuren als hij te lang bleef. Hij besefte dat hij in een heel vreemde wereld was, maar tot nu toe had hij nog iets vreemds gevoeld, maar tot nu toe waren ze ook nog niet een ander schilderij binnengewandeld. Dat was toch wel iets heel raars, bedacht hij, en hij was benieuwd hoe het schilderij op de bovenste verdieping van het Ostring-gebouw er nu uitzag.

Hij glimlachte toen hij haar tevreden hoorde zuchten. "Morgen kan ik gewoon terugkomen, toch?"

"Morgen kun je weer komen. Morgen moet je terugkomen, want ik wil je weer vasthouden en dicht bij me hebben. Dat is goed voor me, weet je."

"Ik denk dat ik het weet, maar.."

"Mijn hart zou ziek zijn als ik je zo lang moet missen," verklaarde ze.

"Geen zorgen, liefje. Dat zou ik niet op mijn geweten willen hebben."

Een paar minuten later ging Clara rechtop zitten. "Het is tijd, Ron…"

Hij sloot zijn ogen en haalde diep adem. Dit was gewoon veel te vroeg, maar hij had beloofd om naar haar te luisteren. Hij kwam ook overeind en kuste haar. "Goed. Ik ga. Maar wel onder protest."

"Ik stuur je ook onder protest weg," zei Clara. "Maar je moet echt gaan. Nu, Ron."

Hij stal nog een korte kus voor hij opstond en naar de vreemde muur liep. Vlak voor hij sprong keek hij nog een keer naar haar om, om de herinnering in zijn geheugen te branden, en daarna dook hij vooruit.

De 'reis' was makkelijker dan gewoonlijk maar de duizeligheid bleef hem maar achtervolgen, ook na een paar minuten nog. Hij hield zich vast aan de tafel en zijn knieën knikten. Hij liep naar de bank en haalde dat maar net. Hij viel er meer op dan dat hij ging zitten of liggen. "Wat is dit nou," vroeg hij zich af. Toen begreep hij het. "Het zal toch niet…"

"Ron? Is iets niet goed?" Clara was een welkome afleiding van het vervelende gevoel dat hij onderging.

"Ik ben zo slap als een vaatdoek," rapporteerde hij. "Ik denk dat dat komt door de wandeling door de Dali. En dat ik daarom niet zoveel moet schilderij-hoppen." Met zijn zakdoek veegde hij zijn hand schoon.

"Dat weet ik niet, Ron, maar je voelt nu echt heel zwak aan. Het spijt me, mijn liefste. Ik zou dit nooit voor je willen."

"Hee, dat weet ik, lieverd. Ik blijf hier gewoon even hangen en dan gaat het wel weer. Dan wat eten met de club en vroeg naar bed. Morgenochtend ben ik weer helemaal de oude." Ron worstelde zich overeind en wist een banaan van de fruitschaal te vissen. Toen hij die op had voelde hij zich al een stuk beter.

Reacties