Clara’s Ogen. Hoofdstuk 2. Deel 5.

Clara's ogen

2. Terence Ostring

Die nacht droomde Ron van ogen. Hij werd een paar keer wakker en telkens vanwege diezelfde ogen. Eerst dacht hij dat hij zich wat verbeeldde, maar na de derde keer kwam hij overeind en wreef even over zijn gezicht. De klok met de grote, rode cijfers liet hem weten dat het bijna half drie ’s nachts was. Slaapdronken stond Ron op en ging naar beneden.

Die ogen… ze achtervolgden hem. Hij wist zeker dat hij ze al eerder had gezien. Hij kneep zijn eigen ogen dicht tegen het felle licht van de huiskamerlamp en weer waren daar die grote kijkers. Het waren dezelfde die hij de dag ervoor even snel had getekend. Grote, sprekende ogen, met grijs en blauwe vlekjes. Ron pakte een glas water en ging aan de tafel zitten. Daar lag de tekening. “In elk geval zijn jullie de hele tijd bij me,” zei hij tegen het blad. “Zij zou bellen, hè? Mooi niet, hè? Mooie zus…” Hij had het nog niet gezegd of hij voelde zich schuldig. Shelley was de allerbeste zus die hij zich kon wensen.

Weer keek hij naar de twee ogen op het papier. Hij kon zich niet herinneren hoeveel paar ogen hij al getekend en geschilderd had, maar deze twee hadden een diepte, een echtheid die hij nooit eerder voor elkaar had gekregen.

“Ik heb een voorstel,” zei hij tegen de tekening. “Je komt mee naar boven. En dan mag je blijven slapen.” De ogen keken zwijgend terug van het papier. Hij pakte het dikke vel op en ging terug naar zijn slaapkamer. Daar zette hij de tekening op een stoel en plofte op bed.

Die nacht droomde hij nog een paar keer over die ogen maar gelukkig sliep hij nu door tot de ochtend.

~~~

Ron zat nog aan zijn ontbijt toen de telefoon ging. “Met Ron. Brooks,” zei hij. Waarom vergat hij zijn achternaam toch zo vaak?

“Hé schilderbroertje. Ik zei toch dat ik terug zou bellen?”

“Hé Shellebel!

“Ha ha, die is zelfs leuk. Wie heeft die voor je bedacht? Zeg, over dat bedrijf in New York. Het bestaat echt, en Terence Ostring is er een hoge piet of zo. Ik heb zijn LinkedIn-profiel even bekeken. Als je hem bezoekt, breng je hem dan voor me mee? Ik kan wel een paar dingen bedenken die ik met hem wil doen.”

“Als hij leuk is en hij woont in New York dan is hij waarschijnlijk een homo, zus. Ik waarschuw je maar vast.”

Shelley was overtuigd dat ze Terence wel zou bekeren als het zover was. “Bel hem eerst maar eens op, Ron, en probeer erachter te komen wat ze echt van je willen. Als je dat weet neem je geen beslissing maar dan praat je eerst met je grote zus.”

Ron beloofde dat hij dat zou doen en bedankte haar voor al haar hulp.

Na het ontbijt keek hij naar zijn computer maar voordat die werd aangezet ging de schilder naar zijn slaapkamer en haalde de tekening met de twee ogen naar beneden. Toen schakelde hij het apparaat in.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *