Clara's Ogen. Hoofdstuk 20, deel 3.

Clara lachte er ook om. Het voelde alsof er belletjes in zijn hoofd klonken. "Kom je straks naar me toe, Ron? Ik mis het om dicht bij je te zijn."

"Als ik dit op heb," beloofde hij. Hij at al sneller dan normaal, wat eigenlijk jammer was. Het koken was best goed gelukt. Met zijn maaltijd achter de kiezen legde hij het schilderij weer op tafel en trof alle voorbereidingen om naar haar toe te gaan. De draaierigheid kwam snel, en een tel later voelde hij zich weer in de vrije val tot hij op de bekende vloer lag.

"Hallo, Ron," zei Clara, die naast hem zat. Ze had niets aan.

"Clara!"

"Ja?" Ze keek hem verbaasd aan. "Is er iets verkeerd?"

"Je… je hebt geen kleren aan. Ik, ehm, ik wil niet zeggen dat dat verkeerd is, maar het is wel een verrassing." Ron probeerde niet te staren, maar haar naakte lichaam was precies zoals hij het zich had voorgesteld. Had hij zo aan haar gedacht terwijl hij haar aan het schilderen was? Hij had geen flauw idee.

"Gisteravond hadden we het over samen slapen," zei ze tegen hem, terwijl ze rustig de badjas losmaakte en van zijn schouders schoof. "En nu ben je hier, en ik ben hier. Nu kunnen we samen slapen."

Haar eenvoudige redenatie en het gemak hoe ze over het idee praatte maakte dat hij zich door haar liet uitkleden. Met enkel een badjas was dat snel genoeg gebeurd. Clara bekeek hem op haar gemak en glimlachte. Toen ging ze op de grond liggen. "Ik houd van je, Ron. Houd me alsjeblieft vast."

Hij ging naast haar liggen en nam haar in zijn armen.

~~~

Ron werd wakker. Hij had zowaar even geslapen. Clara lag in zijn armen, tegen hem aan. Ze had haar ogen dicht en er rustte een tevreden, ontspannen uitdrukking op haar gezicht. Hij wist niet of ze echt sliep, dus bleef hij stil liggen en hield hij haar vast. Het zou jammer zijn om haar rust te verstoren. Hij genoot van haar warme huid tegen de zijne. Hun lichamen pasten bij elkaar alsof ze voor elkaar gemaakt waren.

Na een paar stille minuten bewoog Clara en opende langzaam haar ogen. Ze kuste hem, en fluisterde toen: "Dat was geweldig, Ron. Ik wil dit elke dag met jou, en dan in jouw armen slapen."

Hij kuste haar op haar neus. "Dat wil ik ook, lieverd. En ooit vinden we een manier om dat te laten gebeuren." Zijn hand gleed over haar huid, van haar schouder naar haar heup, en hij voelde haar trillen van genot.

"Nu weet ik wat je bedoelde, Ron, toen je zei dat je met mij wilde slapen." Met gesloten ogen zuchtte ze. "Ik ben blij dat we dat nu gedaan hebben." Ze kroop bovenop hem en keek in zijn ogen. "Weet je…" ging ze verder, terwijl haar vingers over zijn gezicht gleden, "ik ben blij dat je mij hebt geschilderd, en niet iemand anders. Ik zou erg jaloers zijn als ik dit zou moeten missen. Als jij dit met iemand anders zou delen."

Onder andere omstandigheden zou dit komisch hebben geklonken, maar voor Ron betekende het heel veel. "Lieve Clara, ik denk dat ik niemand anders dan jou had kunnen schilderen. Jouw ogen betoverden me vanaf het eerste ogenblik."

"Dat is goed. Kijk maar elke dag in mijn ogen, Ron, dan betover ik je elke dag weer. Voor de rest van je leven."

De manier waarop ze zijn woorden hergebruikte lieten hem glimlachten. Het was opvallend hoe snel ze woorden nu oppakte. Hij liet zijn armen om haar heen glijden. "Jij voelt goed, tegen me aan, Clara. Ik hoop dat je me nooit zult verlaten."

"Ik wil je nooit verlaten, Ron. Ik wil bij je zijn." Ze kuste hem, lang en diep. "Denk je dat nog een keer van me kunt houden voor je weer terug moet? Ik denk dat het al erg laat is in jouw wereld."

"De tijd daar maakt me niet uit, morgen doe ik toch niet veel." Hij kuste haar.