Clara’s Ogen. Hoofdstuk 3, deel 2

Clara's ogen

Het leek alsof de uitnodiging uit de grote stad een schakelaar had omgegooid voor Ron. Opeens kwamen er zoveel mensen om een schilderij vragen dat hij de meeste vragers teleur moest stellen. Zoveel opdrachten zou hij nooit rond krijgen. Een plaatselijke krant wilde opeens een interview met hem, iets dat nog nooit eerder was voorgekomen. Het leek wel alsof heel Midlothian en de wijde omgeving erop gebrand was hem hier te houden, nu hij eindelijk kans op de doorbraak in New York had.

De tijd ging in een hogere versnelling en opeens was het nog maar een paar dagen voor de reis naar de grote stad. Ron voelde zich weer verrast toen hij zich dat realiseerde. Door de drukte van de afgelopen dagen was het hem bijna ontschoten.

De dag voor het vertrek stond hij in zijn slaapkamer en pakte wat spullen in een geleende koffer. Vanaf een stoel naast het bed keken Clara’s ogen naar hem, bijna beschuldigend. Hij keek even in die ogen, zuchtte en ging op het bed zitten.

“Sorry, Clara, ik weet dat ik je niet genoeg aandacht heb gegeven,” zei hij. “Het is echt druk geweest, weet je. Kijk niet zo. Ik weet dat je intussen een gezicht had kunnen hebben.” Ron stond op en pakte het doek van de stoel. “Ik beloof dat ik je persoonlijk kom ophalen als ik het voor elkaar heb in de stad.” Hij glimlachte en hoopte dat dat overtuigend overkwam. “En anders kom ik gewoon terug voor je. Afgesproken?” Met nog een zucht zette hij het doek weer neer. Toen hij zich omdraaide om verder in te pakken voelde het alsof de ogen in zijn rug brandden.

De rest van de dag probeerde Ron de ogen te negeren maar telkens als hij ze zag voelde hij zich schuldig, en dat gaf hem een onprettig gevoel. Hij had nog nooit zo’n emotionele band met een werk gehad als met dit, en dit waren enkel een paar ogen. Ten einde raad pakte hij een laken en legde dat over het doek. “Sorry, Clara,” zei hij in alle eerlijkheid, “maar ik kan er niet tegen als je zo naar me kijkt.”

Die avond ging Ron op bezoek bij zijn ouders. Zijn zus was er ook, en iedereen was behoorlijk trots op hem. Hij was de eerste van de familie die voor zoiets naar New York ging, op uitnodiging zelf. Ron beloofde nogmaals dat hij iedereen op de hoogte zou houden van wat hij meemaakt. Shelley onderstreepte dat ze hem eraan zou herinneren als hij het eens zou vergeten, en dat zorgde voor plezier alom.

Het bleek moeilijker dan hij had gedacht om afscheid te nemen van zijn ouders. Ze zouden niet meekomen naar het vliegveld, want dat was teveel gedoe voor ze. Ze waren tenslotte al op leeftijd.

Zijn zus had al aangeboden om hem naar het vliegveld te brengen. Ze was er al vroeg. Ron was al een tijdje op, dus waren ze erg vroeg bij de vertrekhal. De tickets lagen klaar voor hem en alles was in orde. Ron had zes schilderijen bij zich die hij aan Terence Ostring wilde laten zien. De mevrouw achter de balie bood aan om ervoor te zorgen dat ze goed ingepakt werden en veilig op reis konden. Ron nam dat aanbod graag aan. Daarna zochten ze een koffiebar op. Ron vond het prettig dat zijn zus er nog even was.

“Pas goed op jezelf, Ron,” zei Shelley. “New York is een grote stad en je hoort en leest er rare dingen over. Ik heb maar een broer en die wil ik graag houden .”

Ron grijnsde. “Pa en ma zullen beslist niet meer voor een broertje zorgen dus doe ik mijn best.” De tik die hij daarop kreeg had hij verdiend.

“Je weet wel wat ik bedoel, etterbak,” mopperde ze.

“Ik pas op. Beloofd. Met hart en penseel.” Ron hield een hand omhoog en de andere over zijn hart.

“Jij en die rare gelofte, ik snap hem nog steeds niet.” Shelley lachte. “Maar ja, er zit een penseel in en dat is heilig voor je, dus dat moet goed zitten.”

Op dat moment werd Rons vlucht omgeroepen dus moesten ze afscheid nemen. Shelley zei dat ze op hun ouders zou blijven passen (zoals altijd) en ze zou het hem meteen laten weten als er iets aan de hand was.

Hij bedankte haar voor alles en voelde zich best rot toen hij in z’n eentje door de douane ging en zijn ‘kleine zusje’ achter moest blijven. Goed, hij ging op avontuur en niet op weg naar het eind van de wereld. Hij was nu echt op weg naar New York en een mogelijk grote toekomst.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *