Clara’s ogen. Hoofdstuk 4 en 5

Clara's ogen

Na het diner werd Ron door Harvey teruggebracht naar het hotel. De chauffeur vroeg hoe het was gegaan.

Ron grijnsde. “Als hij een contract uit zijn zak had getrokken dan had ik het waarschijnlijk meteen getekend. Dit voelt goed, Harvey. Als de grote kans waar ik op hoopte, en ik ga ‘m benutten ook.”

“Gefeliciteerd in dat geval, meneer Brooks.”

“Dank je…” Ron keek naar de voorbijglijdende lichtjes van Manhattan terwijl hij probeerde te begrijpen hoe dit allemaal zo plotseling kon gebeuren. Iemand had dus zijn magere verzameling schilderijen op internet gevonden en nu was hij in New York, met wat leek zijn eigen chauffeur en zijn eigen limousine, en een contract om te schilderen bijna in zijn zak? Het was allemaal bijzonder, maar wel bijzonder leuk.

Eenmaal terug in het hotel keek Ron nog eens rond. Een appartement hier zou beslist wat anders zijn, zeker voor drie maanden, dus zou hij zich deze luxe maar eens uitgebreid gunnen. Hij keek op de klok. Het was al middernacht geweest. Niet de beste tijd om Shelley te bellen, besloot hij. Dat moest dan maar tot morgenochtend wachten.

In de badkamer grijnsde hij naar zijn spiegelbeeld. “Ouwe boef,” zei hij, “je gaat ze allemaal platschilderen. Je kunt het. Je hebt het in je, Ron.”

Zittend op het bed probeerde hij de wekker te zetten, maar gaf dat al snel op. Zoals altijd was de techniek slimmer dan hij. Hij zou wel vanzelf wakker worden.

Het bed was zachter dan hij gewend was, maar dat maakte voor een paar nachten niet uit. De verwachte, onmiddellijke slaap bleef uit. In plaats van een reis naar dromenland bleef hij maar denken aan alles wat hem vandaag was overkomen. Uiteindelijk werd hij doezelig. Zijn oogleden werden zwaar en toen kwam de slaap.

5. De stad

Ron werd met een schok wakker. De hele nacht had hij ‘bezoek’ gehad van de grote ogen die hij getekend had. Die van Clara. Soms hadden ze droevig gekeken, soms afkeurend en soms hadden ze hem enkel gadegeslagen. De laatste keer dat ze hem ‘bezocht’ had was heel verrassend geweest, en de sensatie alsof hij in die ogen viel was wat hem gewekt had. Langzaam wreef de schilder over zijn gezicht.

“Clara, Clara,” zei hij zachtjes, “we moeten een betere manier vinden om elkaar te ontmoeten. Dit is niet praktisch, en het kost me teveel slaap. Dat heb ik nodig, meisje.” Hij draaide zich op een zij en keek naar de klok. Bijna vijf uur. “Jezus, nog midden in de nacht…”

Ron schopte de dekens weg en stond op. De laatste ervaring met die ogen had ervoor gezorgd dat hij voorlopig niet meer zou slapen, dat wist hij zeker.

Eerst maar eens douchen. Daar nam hij uitgebreid de tijd voor; het was tenslotte vroeg genoeg. Daarna trok hij snel wat aan, greep zijn jas en ging naar het restaurant in de hoop dat hij een klein hapje kon eten. Veel had hij niet nodig na het diner van de vorige avond maar hij zou en moest ontbijten.

Tot zijn vreugde was het restaurant al open en hij was niet eens de eerste of enige. Een aantal mensen zat rustig te eten. Een paar zagen eruit alsof ze net van een lange, zware nacht binnen waren gekomen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *