Clara’s Ogen, hoofdstuk 5 deel 4 – en Kobie!

Kobie? Ja, er is een nieuw verhaal van Kobie de jonge heks verschenen, een paar dagen geleden. Je kunt hier meer lezen.

In het kort:

Kobies winkel draait goed en alles lijkt haar voor de wind te gaan. Tot de ruzie. Koen verdwijnt, en ze vindt hem terug in een vreselijke toestand. Wat is hier gaande? Wie is Appie van Leeuwen, en wat heeft hij te verbergen? Daarnaast is er ook nog een wisseling van personeel bij de Boekanier, en hoe gaat dat uitpakken? Als dan ook nog de ‘dames’ van het voormalige Genua-kamp op bezoek komen, wordt het helemaal een vreemde bedoening.

En nu verder met Clara en Ron!

Hier is het vervolg van hoofdstuk 5.

Clara's ogen

Toen hij bij een gigantisch raam stond en naar de drukke straat onder hem keek, ging de deur open.

“Hallo Ron. Fijn dat je er al bent.”

“Meneer Ostring, goedemiddag. Het is fijn dat ik hier mag zijn,” zei Ron.

“Ga zitten, ga zitten. Heb je over ons aanbod nagedacht?”

Ron had dat helemaal niet gedaan. De eerste ontmoeting met Manhattan had hem veel te veel bezig gehouden, maar hij voelde zich net zo zeker over deze kans als de avond tevoren. Daarom zei hij tegen meneer Ostring dat hij er goed over had nagedacht en dat hij graag op het aanbod inging.

“Dat is goed nieuws, Ron. Heel goed. Ik heb je werk vanmorgen aan mijn partners laten zien en die zien het helemaal zitten met je.” Daarna vroeg de man hoe Ron de ochtend had doorgebracht, en knikte enthousiast toen Ron over zijn wandeling vertelde. Hij keek ook met interesse naar sommige foto’s die Ron liet zien.

Voor een moment was Ron terug in Central Park toen hij een foto van het meer zag. In gedachten zag hij het meisje Clara weer, die hem had geholpen met zijn telefoon. Het was onmogelijk een korte glimlach te onderdrukken.

“Als je zeker bent van je zaak, dan kunnen we dit een stap verder brengen, Ron.” Meneer Ostring liep naar zijn bureau en pakte een officieel uitziende map uit een lade. Daar zaten twee kleine setjes papier in, op keurig briefpapier. “Dit zijn twee kopieën van het contract. Als je een van de sets wilt doorlezen…”

Ron pakte een van de setjes aan en begon te lezen. Het zat er allemaal nogal standaard uit, voor zover hij op de hoogte was met contracten. Er werd uitgewijd over de drie maanden, het adres van het appartement, de hoogte van de maandelijkse toelage en nog meer details. Het zag er allemaal prima uit. Vanaf bladzijde drie begon het ingewikkelde, saaie gedoe over aansprakelijkheid, rechten en plichten en meer van dat. Na twee alinea’s was Ron dat al zat en keek er verder maar vluchtig overheen. Het laatste stuk van het contract was dan weer wel belangrijk. Dat vermeldde dat het contract na drie maanden verviel en dat op dat moment iedere partij aan zijn verplichtingen had voldaan. Als hij dan besloot bij de organisatie te blijven zou er een nieuw contract opgesteld worden.

Er was niets op aan te merken, vond Ron, dus vroeg hij een pen en ondertekende de contracten. Meneer Ostring deed dat ook en daarop schudden ze elkaar de hand.

“Welkom bij onze organisatie, Ron. In elk geval voor drie maanden.”

Jess bracht drie glazen champagne.

“Ik weet zeker dat je een waardevolle toevoeging zult zijn voor onze groep creatieve experts.”

Het geluid van kristallen glazen tegen elkaar bezegelde het moment.

Na die korte ceremonie zei Jess dat Harvey al klaar stond om Ron terug te brengen naar het hotel, waar hij nog een nacht zou blijven. De volgende dag zou Harvey hem ophalen en naar het appartement brengen waar de volgende fase van Rons leven zou beginnen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *