Clara’s Ogen. Hoofdstuk 5, deel 5

Clara's ogen

Ron bracht de rest van de dag door in Central Park. Dat was vanaf het eerste moment zijn favoriete plek in deze betonnen jungle met de naam Manhattan. Hij vertelde zichzelf dat hij daar ooit aan zou wennen; dat hij enkel wat tijd nodig had. Midlothian in Virginia was een heel ander soort land dan dit. Waarschijnlijk woonden hier in New York meer mensen in een van de lange straten dan dat er in zijn hele geboorteplaats woonden.

De middag liet een nieuw publiek zien. Ron genoot van de verschillende mensen, de kleding, de kleuren en de ongelofelijke variatie in al die gezichten. Zoveel verschil op zo’n klein oppervlak…

Toen hij besloot terug te gaan dacht hij weer aan het meisje Clara die hem had geholpen met zijn telefoon. Hij vroeg zich af wat hem had bewogen om de kleur van de ogen te noemen die hij in zijn tekening had gebruikt. Waarschijnlijk kwam dat door de naam. Clara was geen veel voorkomende naam, dus om een Clara te ontmoeten was nogal bijzonder. Even stond Ron stil en dacht terug aan het gevoel dat hij thuis had gehad, die avond, met de tekening van Clara’s ogen naast hem op de ezel.

“Je moet oppassen, jongen,” zei hij tegen zichzelf. “Je krijgt nog een Clara-obsessie.” Maar er waren heel wat ergere dingen dan een paar grijs-blauwe ogen, en met die zekerheid wandelde hij verder, terwijl hij naar een restaurant zocht waar hij wilde eten.

Toen hij dat gevonden had zocht hij een plekje weg van de ramen. Hij had zoveel indrukken opgenomen die ochtend dat hij dat allemaal even moest laten bezinken. Met de menukaart in handen staarde hij in het niets. Misschien had Vincent van Gogh zulke momenten ook gehad, dacht de schilder. Even terugtrekken van alle indrukken.

“Wat zal het zijn?” vroeg de serveerster, die hem uit zijn gedachten haalde.

Ron liet van schrik het menu op de tafel vallen. “O… Sorry… Ik zat even te denken…”

“Zouden er meer moeten doen,” zei de serveerster met een knipoog. “Kijk nog maar even. Kan ik intussen iets te drinken brengen?”

Ron vroeg een glas bier en bestudeerde daarna de kaart met aandacht. Toen zijn biertje er was bestelde hij iets eenvoudigs en daarna had hij weer tijd om na te denken. Meteen dacht hij aan Clara. De serveerster had blauwe ogen en die leken een beetje op die van zijn Clara. Dat verraste hem wel een beetje. Alweer Clara. Wat was dat toch met Clara?

Hij realiseerde zich dat hij nu een tijd in New York zou blijven en daar was hij helemaal niet op voorbereid! Snel belde hij naar zijn zus.

“Shell? Ik heb een contract. Getekend en al.”

“En dat heb je helemaal doorgelezen zeker.” Ze klonk niet overtuigd.

“Het belangrijkste wel,” zei hij stellig. “En ik blijf hier nu drie maanden voor wat werk. Daarna kijken we wat het vervolg is.”

“Drie maanden? Jezus, Ron! Waar ben je mee bezig?”

Hij deed zijn best haar gerust te stellen en vertelde over de toelage, het appartement en de plannen voor die drie maanden, en daarna vroeg hij of ze een paar dozen met kleren wilde opsturen.

“Dozen. Heb je mijn broer weer,” zuchtte ze. ‘”Ik regel wel een koffer, Ron. Da’s veel veiliger.”

Na het gesprek kwam de serveerster zijn bestelling brengen. Omdat het rustig was had ze wat tijd om met hem te kletsen – hij vond dat niet erg. Hij vertelde haar waarom hij in de stad was en dat hij eigenlijk zijn baan al in de zak had. Dat vond ze bijzonder.

“Niet veel mensen komen hierheen en krijgen het zo snel voor elkaar,” zei ze. Daarna liep ze weg om een nieuwe klant te helpen.

Ron wist hoeveel geluk hij had gehad en liet een aardige fooi achter.

Terug in het hotel trakteerde hij zichzelf op nog een biertje en ging toen met de lift naar de enorme suite die hij nog een nacht kon gebruiken.

Even keek hij televisie, maar het scherm was zo groot dat het voelde alsof iedereen bij hem in de kamer was. Dat was teveel van het goede, dus de TV ging uit. Hij pakte zijn telefoon en bladerde nog eens door de foto’s van die ochtend. Hij zag nu dat er veel bij zaten die niet zo goed waren, maar ze hoorden bij de herinnering aan deze dag.

Omdat hij zo vroeg op was gestaan die ochtend, besloot hij maar vroeg naar bed te gaan. De volgende dag zou best wel weer eens druk kunnen worden met ‘de verhuizing’. Morgen begon er een nieuw hoofdstuk in het boek van zijn leven.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *