Clara’s Ogen. Hoofdstuk 6, deel 1

Clara's ogen

6. De eerste dag

“Wat…” Ron ging rechtop zitten en keek rond. Hoe was hij in hemelsnaam in de woonkamer terecht gekomen? Hij herinnerde zich het vreemde ‘gesprek’ met Clara opvallend duidelijk. “Dit kan niet waar zijn,” mompelde hij terwijl hij naar de badkamer liep voor een douche. Die douche was heerlijk, maar daarna was hij nog steeds bezig om die rare ervaring te analyseren. Pas na het ontbijt, in de eetzaal van het hotel, zakte het gesprek weg naar de achtergrond.

Terug in de suite begon hij snel zijn spullen in de geleende koffer te stoppen en hij was net klaar toen de telefoon ging. De receptie liet weten dat Harvey was gearriveerd. Alles was dus klaar voor de drie maanden die hij hier zou werken. Terwijl hij met de lift naar beneden ging hoopte hij dat Shelley snel wat spullen op zou sturen. Toen de deuren van de lift opengingen realiseerde hij zich dat ze geen adres had – en hij had dat ook nog niet! Harvey zou dat wel weten, en dan kon Ron dat weer doorgeven aan zijn zus.

“Hebt u goed geslapen, meneer Brooks?” vroeg de chauffeur terwijl hij Rons koffer overnam.

“Ik denk het wel, al had ik een heel vreemde droom,” zei Ron. “En nu ben benieuwd waar we heengaan. En zeg alsjeblieft jij tegen me. Ik ben niet zo voor u.”

Harvey vertelde hem dat de Ostring organisatie een twintigtal appartement bezat, in een gebouw buiten het centrum. Een daarvan was Rons tijdelijke huis. “Er zijn op dit moment zes beschikbare woningen dus u… ik bedoel jij mag degene uitzoeken die je het beste bevalt.”

Ze stapten in en reden weg.

Na een tijdje viel de drukte van centraal New York weg. Het was erg groen hier, wat Ron wel beviel en uiteindelijk stopte de auto bij een gebouw dat voor New Yorkse begrippen nogal klein was. De appartementen bevonden zich op de derde tot en met de vijfde verdieping. Ron had al bedacht dat hij zo hoog mogelijk wilde wonen. Dat gaf hem de keus uit precies één appartement.

De woning was netjes ingericht en zag er best aardig uit. Harvey had ook al wat etenswaren meegebracht, dat ze meteen in de keuken zetten. De woonkamer was niet echt om in te wonen, viel Ron op. Het was eigenlijk al voorbereid op iemand die hier veel zou schilderen. Dat vond Ron prachtig. Er was zelfs een klein bureautje met een computer, klaar voor gebruik.

Harvey en de schilder liepen het appartement na. Er waren een paar dingetjes die gerepareerd of vervangen moesten worden, maar niets dat spoed eiste. De chauffeur maakte overal aantekeningen van, en aan het eind van de inspectie tekende Ron het papier. Dat maakte zijn komende drie maanden hier officieel. Daarna kreeg Ron de sleutels voor het gebouw en zijn woning, en een pas voor openbaar vervoer. Dat was even een verrassing, maar het was natuurlijk logisch dat de mensen hier niet allemaal een privé-chauffeur zouden hebben.

De man lachte toen Ron dat opmerkte. “Er is een klein winkelcentrum even verderop, Ron. Daar kun je alles krijgen dat je nodig hebt. En nu zal ik je schilderijen uit de auto halen.”

Al snel stonden Rons voorbeeldwerken in de woon- en schilderkamer.

“Op die manier voel je je sneller thuis, en dat is belangrijk,” wist Harvey. “Kom even mee, dan laat ik je de berging beneden zien. Daar is ruimte voor je eigen spullen, al is dat nog niet echt nodig, en er is een voorraad schildermateriaal waar iedereen hier gebruik van kan maken. Als je iets weghaalt kun je dat via de computer doorgeven zodat de voorraad op tijd kan worden aangevuld. Hoe dat moet laat ik je straks even zien.”

Ron sloeg achterover van de hoeveelheid verf en doeken en penselen. Er lag meer dan in de gemiddelde kunstwinkel in Midlothian.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *