Clara’s Ogen. Hoofdstuk 7, deel 3.

Clara's ogen

Vandaag was een goede dag geweest. Het was nog niet echt laat dus belde hij naar Shelley om haar over zijn dag te vertellen en om te horen welk nieuws er van thuis was. Met hun ouders ging alles goed en ze hadden haar verteld over zijn telefoontje, dus vond ze dat hij daar maar een gewoonte van moest maken.

“Hé, Shell, je hebt del sleutel van mijn huis nog, hè?”

“Wat een vraag. Hoe kan ik anders binnen om naar je post te kijken en om voor die paar planten te zorgen die je nog niet vermoord hebt? Waarom vraag je dat?”

“O ja. Planten. Ehm, in de reservekamer is een rek, tegen de achterste muur. Daar staan wat schilderijen in. Zou jij eens willen kijken of het meest rechtse in dat rek, met een doek erom, er nog staat? Er staan een paar ogen op.”

“Natuurlijk, ik zal ernaar kijken. Waarom, is het belangrijk?”

“Op een bepaalde manier wel, denk ik. Ik wil dat nog eens afmaken. Ik wil gewoon zeker zijn dat het er is.”

Shelley zei dat dat geen probleem was zolang hij haar niet vroeg om het af te maken, of het even te komen brengen.

“Dank je, Shell.”

“Geen punt, broertje. Houd je netjes, en dank je dat je even belde. Slaap lekker straks!”

Ron legde zijn telefoon weg en voelde zich tevreden. Hij wist niet precies waarom hij Shelley had gevraagd om naar dat schilderij te kijken maar hij was blij dat hij het had gedaan. Even dacht hij erover om nog een biertje te pakken maar de klok overtuigde hem dat het bedtijd was.

~~~

“Hallo. Ron.”

“Hoi, Clara. Ik heb op je liggen wachten.” Ron lag in bed, zijn handen achter zijn hoofd en zijn ogen dicht.

“Echt waar?” De ogen werden iets groter, alsof ze echt verrast waren. “Dat maakt me blij.”

“Ik probeer me voor te stellen hoe je eruit ziet,” zei hij. “Ik zie nu alleen je ogen. Begrijp me niet verkeerd, je hebt heel mooie ogen, maar ik ben gewoon benieuwd naar de rest van je.” Ron was verbaasd over zijn woorden. Clara was enkel een stem, en een paar ogen die hij zag als hij die van hem sloot.

“Kun je me vertellen hoe ik eruit zie, Ron?”

Ron had die vraag niet verwacht. “Weet jij dat niet, dan?”

“Nee. Het is hier nog steeds helemaal donker.”

Dit gesprek ging voor Ron weer een bekende kant op dus probeerde hij haar meer over haarzelf te laten vertellen, maar wat hij ook probeerde, ze hield vol dat ze niets over zichzelf wist.

“Hoe zou jij willen dat ik eruit zie, Ron?” vroeg Clara uiteindelijk.

Die vraag had hij niet verwacht dus moest hij daar echt even over nadenken. “Ik denk dat je lichtbruin haar hebt.” Hij hield van lichtbruin haar. “Kort, lichtbruin haar. En je hebt een leuk gezicht. Niet overdreven mooi of zo, dat past bij niemand. Gewoon een leuk, aardig gezicht. Jouw schoonheid zit aan de binnenkant, en dat is alleen te zien als je je hoofd op een bepaalde manier draait, in een bepaald licht.”

“En is dat ook in mijn ogen, Ron?” vroeg ze. Ze klonk bijna hoopvol. Het was de eerste keer dat hij een hint van emotie in haar stem opving.

“Jouw ogen, Clara, zijn de ramen naar jouw innerlijke schoonheid. Als iemand de tijd neemt om goed te kijken dan kan iedereen dat zien.” Ron was een beetje verbaasd. Misschien zou hij een schrijver kunnen zijn als hij zulke woorden kon produceren.

“Dank je, Ron. Dat je me zo mooi maakt.”

Terwijl ze dat zei, verbeeldde Ron zich dat er een glimlach om haar, ongetwijfeld sensuele, lippen speelde.

“Graag gedaan, Clara.”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *