Clara's Ogen. Hoofdstuk 7, deel 5.

Clara's ogen

De volgende ochtend belde Ron naar Barbara op kantoor, en vroeg of hij een paar dagen weg kon. Hij legde de nadruk op zijn ouders, maar dat bleek helemaal niet nodig te zijn.

"Ron, als je denkt dat je even weg moet, dan moet je gewoon gaan. Als je ons maar laat weten wanneer je weg bent en weer terugkomt. En laat het de anderen even weten, zodat die zich geen zorgen maken. Het is geweldig dat je je ouders wilt gaan bezoeken. Die zullen beslist trots op je zijn," was Barbara's reactie.

"Dat zijn ze denk ik wel. Ze hopen dat ik het hier in de grote stad ga maken," zei Ron en grijnsde.

"Charles Simmons had een hoge dun van je werk," zei Barbara. "Ik weet zeker dat je hier op je plek zult zijn."

Ron regelde dat hij drie of vier dagen weg zou zijn. Het duurde even voor hij een goede busverbinding had gevonden die ook nog betaalbaar was. Die avond vertelde hij de anderen over zijn korte vakantie en iedereen wenste hem goede reis en enkele schilders vroegen hem de groeten te doen aan zijn ouders en zijn zus.

Ross klapte Ron op de schouder. "Blij dat je je verstand terug hebt, jongen. Als ik dat terugvind ga ik ook even op een trip. Maar ja, iedereen zegt dat ik een verloren zaak ben, dus…"

"Ik snap dat wel," zei Ron. "Dit is echt een gave plek om te werken, en dat het zo makkelijk is om even vrij te nemen… helemaal geweldig."

Laura knikte. "Als er een droom waar kan worden dan gebeurt dat hier, Ron. Het is veilig, leuk betaald, een dak boven je hoofd en heel veel vrijheid. Ik kan daar wel mee leven."

Marcus vertelde daarop wat verhalen over reizen die hij had gemaakt terwijl hij voor Ostring Art werkte. Sommige waren dolkomisch en sommige waren ontroerend. Hij beloofde dat hij eens wat foto's zou laten zien, en ook een schilderij dat hij op zo'n reis had gemaakt. "Dat was toen ik in Californië was, bij de Redwoods, die enorme bomen. Meneer Ostring wilde het van me kopen maar ik kan er geen afstand van doen." Uiteraard moest iedereen na die opmerking het schilderij zien, dus was het na het gezamenlijke avondeten even heel druk in Marcus' appartement.

Iedereen vond dat Marcus het juiste besluit had genomen. Het schilderij had een bijna tastbare atmosfeer. Zoiets verkocht je niet. Omdat de bezoekers schilders waren hadden ze allemaal hun eigen ideeën om het schilderij nog beter te maken, maar Marcus lachte daarom. Hij was tevreden met zijn werk, en dat was waar het om ging.

Ron lag vroeg in bed die avond, en hij belde even naar zijn ouders en toen zijn zus om aan te kondigen dat hij een paar dagen thuis zou zijn. Hij had wel verwacht dat ze dat leuk zouden vinden, maar het nieuws leek aan te komen als het beste van het jaar.

Shelley bood aan om hem in Richmond van de bus te komen halen, ondanks dat hij daarvandaan met een andere bus makkelijk in Midlothian zou kunnen komen. "Dan hoef je niet zo te sjouwen en te zoeken, Ron."

Hij zou weinig te sjouwen hebben, maar hij nam het aanbod dankbaar aan. Het was wel zo makkelijk en het gaf Shelley meer tijd om hem al het lokale nieuws te vertellen.

"Je bent opgewonden," zei Clara toen hij het licht uit had gedaan en zijn ogen had gesloten.

"Dat klopt. Ik wist niet dat ik mijn familie zo zou missen, tot nu."

"Is het leuk om familie te hebben?" vroeg Clara. Er was totaal geen emotie in haar stem, en dat maakte dat Ron zich afvroeg of ze wel wist wat familie eigenlijk inhield.

"Voor mij is het dat wel," zei Ron voorzichtig.

"Dan ben ik blij dat je erheen gaat."

"Ik ook. En ik breng het schilderij van jouw ogen mee terug. Dan kan ik je een gezicht geven, Clara."

"Dank je, Ron. Slaap lekker."

"Welte… ehm, goedenacht, Clara."

Reacties