Clara’s Ogen. Hoofdstuk 8, deel 4.

Clara's ogen

Het verraste hem niet dat hij weer in het restaurant in het kleine winkelcentrum terecht kwam, waar de groep nooit heen ging. Het was wel iets duurder maar hij genoot van zijn avondeten en een extra biertje, en daardoor liep hij veel later naar buiten dan waar hij eigenlijk op gerekend had.

Eenmaal op straat, weg van de meeste straatverlichting, keek hij even omhoog naar de donkerblauwe hemel. Er waren al wat sterren te zien. Langzaam liep hij door, vaak omhoog kijkend, tot hij bij een bankje in het kleine park kwam. Daar ging hij zitten en bestudeerde de lucht.

“Sterrennacht,” fluisterde hij. In gedachten zag hij het uitbundige schilderij van Vincent van Gogh tegen de donkere hemel. Was dit dezelfde soort nacht die dat beroemde schilderij had geïnspireerd?

“Je vindt dit mooi, he?” vroeg Clara’s stem zacht.

“Ja, prachtig. Kun jij het ook zien?” Ron was niet verbaasd haar weer te horen.

“Ik zie iets vaags, Ron. Alleen de reflectie in je ogen van wat jij ziet. Je ziet iets dat donker is, maar het is een ander soort donker dan waar ik ben.”

“Misschien kun je op een gegeven dag meer zien…” Hij hoopte dat van harte, want wat hij van haar donkere wereld begreep maakte hem verdrietig. Ze leek een geest, gevangen in een plek waar ze niet uit kon, de enige uitweg die ze soms had waren de gesprekken die ze met hem had, in zijn hoofd. Kwam dat allemaal alleen maar omdat hij haar ogen had getekend? Dat klonk zo gestoord dat hij er met niemand over durfde te praten. Zelfs niet met haar.

“Dat zou fijn zijn, Ron.” Er kwam een glimlach van Clara af. “Je bent een lieve man.”

Die woorden maakten hem wel blij, maar hij probeerde dat niet te laten merken. “Ik ben een softie. Ik wil iedereen helpen, zegt mijn zus.” Ron stond weer op en begon naar huis te lopen. Onderweg ging hun gesprek gewoon door, waarbij Clara meestal stil was en luisterde. Al zei ze niets, hij wist dat ze er was. Hij was intussen zo gewend geraakt aan haar stille aanwezigheid dat hij kon voelen of ze er was of niet, en dat vond hij fijn.

Ron had nooit de moed gehad om meisjes mee uit te vragen. Daardoor was hij een outsider geworden en werd hij als een ongevaarlijk raar individu gezien. Dat was dan weer de reden dat niemand hem uitnodigde om mee te gaan naar feestjes of andere gebeurtenissen. Hij had dat nooit erg gevonden, al had het Shelley wel eens tot wanhoop gedreven.

Zittend in de spaarzaam verlichte huiskamer vroeg Ron zich af of het wel goed was dat hij Clara voor zichzelf hield.

“Waar denk je aan, Ron?” Ze klonk… bezorgd.

Hij legde uit waar hij over zat te piekeren; over hoe hij gewend was geraakt aan Clara, en dat hij hier eigenlijk niet met anderen wilde ‘delen’.

“Maar ik wil helemaal niet met anderen praten, Ron,” zei ze. “Ik praat met jou. Jij bent mijn… vriend?”

Ron voelde iets, diep van binnen. “Ja. Ik ben je vriend. Ik geeft toe dat dit de eerste keer is dat ik een paar ogen mijn vriend heb genoemd, of moet ik vriendin zeggen, maar ik denk dat jij wel een vriend kunt gebruiken, Clara.”

“En jij ook, Ron.”

Dat had hij niet verwacht. Hij wist dat ze gelijk had, maar toen hij vroeg hoe ze daarbij kwam, ontweek ze het antwoord door hem te vragen wanneer hij tijd zou hebben om aan haar schilderij verder te werken.

Haar tegenvraag stuurde zijn gedachten meteen terug naar het rek met de schilderijen, thuis. Misschien, zo dacht hij, misschien kon hij er wel een paar dagen tussenuit. Even naar huis om zijn ouders en zijn zus te zien. Dan kon hij Clara’s doek meteen mee terug brengen naar New York. Zoals het er nu uitzag had hij genoeg tijd voor zichzelf om daaraan te werken als het eenmaal hier was. “Ik zal dat morgen eens uitzoeken, Clara. Ik zal je schilderij dan eerst moeten halen.”

“Dank je, Ron. Ik zou dat heel fijn vinden.”

“Dat doen vrienden voor elkaar.” Ron haalde een biertje uit de koelkast en toen hij weer zat begon hij zich haar gezicht voor te stellen. Haar jukbeenderen, de kleur van haar huid en misschien wat highlights in haar ogen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *