Clara’s Ogen

Ik ga een begin maken met het publiceren van stukjes uit een nieuw verhaal. Nou ja, nieuw is het niet echt. Het is een verhaal dat ik eerder in het Engels heb geschreven.

Je vraagt je mogelijk af wat er met Otto en Hille aan de hand is. Niets. Helemaal niets. Er zit op dit moment even geen schot in dat verhaal dus heb ik daar helemaal niets over te melden, behalve dan dat er geen schot in het verhaal zit, maar dat had ik al gemeld. 😉

Voor degenen die geïnteresseerd zijn in fantasy en een schilder die met zijn werk allerlei avonturen gaat beleven is er dus nu “Clara’s Ogen”. Het gaat over ogen. En Clara. En ook over Rob Brooks.


Ogen

Clara’s Ogen

Hoofstuk 1. Blok 1.

1. Ogen

Ron keek naar de twee grote ogen in het incomplete, grof geschetste gezicht. Ze keken uitdrukkingsloos terug naar hem. In een opwelling pakte hij een potlood en niet veel later keken diezelfde twee ogen scheel.

“Een stuk beter,” vond de schilder en knipoogde naar de beeltenis van iemands zus. “Dat zou je in werkelijkheid ook wel staan.”

Ogen waren belangrijk. Dat wist hij. Het spreekwoord ‘ogen zijn de poort naar de ziel’ zou speciaal voor hem kunnen zijn uitgevonden, dacht hij wel eens. Jammer dat die schele ogen het niet zouden halen, want Johns zus was niet scheel.

Hij keerde zich weer naar het doek waarop hij met de echte afbeelding bezig was. Het grootste probleem was dat ze niet in de buurt woonde maar heel ver weg, en het enige waar hij mee kon werken waren wat foto’s. Gevaarlijke foto’s, want ten eerste waren ze best oud en ten tweede waren de foto’s waar haar gezicht bruikbaar op stond nogal onduidelijk. John had hem gevraagd om ‘zijn best’ te doen en daarna zou hij wel wat commentaar geven over hoe zijn zus er nu uitzag. Het zou dus meer een schilderij worden van hoe John zijn zus nu zag dan hoe ze er echt uitzag, maar ja, hij betaalde ervoor en dus mocht hij het zeggen. Wat een cadeau voor iemands vijftigste verjaardag.

Een paar uur, wat voortgang en een hoop glazen water later legde Ron de penselen neer. Hij moest er even uit, bewegen, het bloed weer laten stromen in de frisse lucht. Indirect natuurlijk, hij was niet van plan zichzelf leeg te laten lopen. Schilderen was leuk maar dit soort werk was alleen voor het geld. Het had zijn hart niet. Ron wilde de dingen schilderen die iets betekenden, die een essentie weergaven. Dingen die in mensen woonden, en hij wilde die dingen vinden door de beste weg naar iemands ziel. Inderdaad, door de ogen.

De zon was al aan het zakken. Het was de afgelopen dagen bloedheet geweest hier en vandaag was het amper anders. Ron vroeg zich af wat hij zou doen nu hij buiten was. Hij kon een stuk gaan wandelen, of naar het meertje in de buurt gaan om wat te zwemmen, of helemaal niets.

Het werd het tweede, het zwemmen, en dat zou worden gevolgd door nummer drie: helemaal niets doen. En daarna misschien nog wat werk aan Johns zus. Nou ja, aan haar schilderij dus. Als hij daar nog de puf voor op kon brengen tegen die tijd.

Zijn autootje bracht hem vlot naar het meertje. Daar ontdekte hij bij het parkeren al dat hij niet de enige was met dat idee. Het stond er bijna helemaal vol, en toen hij eenmaal naar de waterkant was gelopen zag hij dat het meer ook bijna helemaal vol was. Zwemmende mensen, surfplanken en zelfs een opblaasbare roeiboot wedijverden om wat water. De schilder had het snel genoeg gezien. Dit was niet de rust die hij voor ogen had, dus maakte hij rechtsomkeert en zat snel weer in de auto op de weg naar huis.

Eén gedachte over “Clara’s Ogen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *