Clara’s Ogen, hoofdstuk 5 deel 4 – en Kobie!

Kobie? Ja, er is een nieuw verhaal van Kobie de jonge heks verschenen, een paar dagen geleden. Je kunt hier meer lezen.

In het kort:

Kobies winkel draait goed en alles lijkt haar voor de wind te gaan. Tot de ruzie. Koen verdwijnt, en ze vindt hem terug in een vreselijke toestand. Wat is hier gaande? Wie is Appie van Leeuwen, en wat heeft hij te verbergen? Daarnaast is er ook nog een wisseling van personeel bij de Boekanier, en hoe gaat dat uitpakken? Als dan ook nog de ‘dames’ van het voormalige Genua-kamp op bezoek komen, wordt het helemaal een vreemde bedoening.

En nu verder met Clara en Ron!

Hier is het vervolg van hoofdstuk 5.

Clara's ogen

Toen hij bij een gigantisch raam stond en naar de drukke straat onder hem keek, ging de deur open.

“Hallo Ron. Fijn dat je er al bent.”

“Meneer Ostring, goedemiddag. Het is fijn dat ik hier mag zijn,” zei Ron.

“Ga zitten, ga zitten. Heb je over ons aanbod nagedacht?”

Ron had dat helemaal niet gedaan. De eerste ontmoeting met Manhattan had hem veel te veel bezig gehouden, maar hij voelde zich net zo zeker over deze kans als de avond tevoren. Daarom zei hij tegen meneer Ostring dat hij er goed over had nagedacht en dat hij graag op het aanbod inging.

“Dat is goed nieuws, Ron. Heel goed. Ik heb je werk vanmorgen aan mijn partners laten zien en die zien het helemaal zitten met je.” Daarna vroeg de man hoe Ron de ochtend had doorgebracht, en knikte enthousiast toen Ron over zijn wandeling vertelde. Hij keek ook met interesse naar sommige foto’s die Ron liet zien.

Voor een moment was Ron terug in Central Park toen hij een foto van het meer zag. In gedachten zag hij het meisje Clara weer, die hem had geholpen met zijn telefoon. Het was onmogelijk een korte glimlach te onderdrukken.

“Als je zeker bent van je zaak, dan kunnen we dit een stap verder brengen, Ron.” Meneer Ostring liep naar zijn bureau en pakte een officieel uitziende map uit een lade. Daar zaten twee kleine setjes papier in, op keurig briefpapier. “Dit zijn twee kopieën van het contract. Als je een van de sets wilt doorlezen…”

Ron pakte een van de setjes aan en begon te lezen. Het zat er allemaal nogal standaard uit, voor zover hij op de hoogte was met contracten. Er werd uitgewijd over de drie maanden, het adres van het appartement, de hoogte van de maandelijkse toelage en nog meer details. Het zag er allemaal prima uit. Vanaf bladzijde drie begon het ingewikkelde, saaie gedoe over aansprakelijkheid, rechten en plichten en meer van dat. Na twee alinea’s was Ron dat al zat en keek er verder maar vluchtig overheen. Het laatste stuk van het contract was dan weer wel belangrijk. Dat vermeldde dat het contract na drie maanden verviel en dat op dat moment iedere partij aan zijn verplichtingen had voldaan. Als hij dan besloot bij de organisatie te blijven zou er een nieuw contract opgesteld worden.

Er was niets op aan te merken, vond Ron, dus vroeg hij een pen en ondertekende de contracten. Meneer Ostring deed dat ook en daarop schudden ze elkaar de hand.

“Welkom bij onze organisatie, Ron. In elk geval voor drie maanden.”

Jess bracht drie glazen champagne.

“Ik weet zeker dat je een waardevolle toevoeging zult zijn voor onze groep creatieve experts.”

Het geluid van kristallen glazen tegen elkaar bezegelde het moment.

Na die korte ceremonie zei Jess dat Harvey al klaar stond om Ron terug te brengen naar het hotel, waar hij nog een nacht zou blijven. De volgende dag zou Harvey hem ophalen en naar het appartement brengen waar de volgende fase van Rons leven zou beginnen.

Een review op verzoek. Hoe was Kobie?

Een tijdje geleden heb ik het eerste boek over Kobie Ketelaars gepubliceerd.

Omdat ik heel nieuwsgierig was naar de reactie van lezers, heb ik een aantal mensen gevraagd het boek eens te lezen (en ja, ze kregen dat dus gratis van me) om me te laten weten wat ze van het boek vinden.

Vandaag kreeg ik een reactie binnen die ik graag met iedereen wil delen:

Met veel plezier heb ik het boek ‘Heksentraining’ van Paul Kater gelezen.

Een magisch boek over een magisch boek en een middelbare scholiere in een gewoon gezin, maar naarmate het boek vordert wordt het leven van de scholiere steeds minder gewoon (en alles om haar heen ook).

Een aanrader!

De spanning wordt steeds verder opgebouwd en na verloop van tijd wordt het steeds moeilijker om het boek weg te leggen.

Ik kan niet wachten op deel 2!

Het is denk ik niet verwonderlijk dat ik hier heel erg blij mee en trots op ben.

De reviewer gaf eerlijk aan dat hij niet bang was dat het niet zo goed zou zijn, omdat hij al meer dan 20 delen van mijn Engelse serie Hilda the Wicked Witch had gelezen. (Dat gaf mij al een goed gevoel!)

Gelukkig viel dat dus allemaal nogal mee. 🙂

Wil je meer weten over Kobie? Kijk dan eens hier!

Het jaar is bijna om – en dan is het einde zoek

Klinkt dat raar?

Ja? Goed. Dat was tenslotte de bedoeling. Dat neemt niet weg dat het einde voorlopig echt zoek is.

Kobie, deel 2.

Ik ben met deel 2 bezig van Kobie. Dat ben ik al een aardige tijd en het gaat ging.

Oké, het ging goed, want sinds gisteravond heb ik het eind van het boek geschreven. Vier eindes, eigenlijk, en nu heeft het boek nog steeds geen einde. Met elk einde kwam ik een heel eind, maar dan kwam er opeens geen echt eind aan. Dus…

Het einde is zoek!

Ik ga niet bij de pakken neerzitten en wachten tot het einde zich aanmeldt. Daarvoor heb ik genoeg andere dingen te doen en te schrijven dus ga ik daar lekker mee door.

Een bijzonder ander boek

Zo mag ik dat wel omschrijven. Sinds een tijd ben ik bezig met een ander Nederlandstalig boek. Het is een misdaadverhaal, iets wat voor mij al bijzonder is omdat ik niet echt iets met misdaad heb. Toch is dit boek fascinerend om te schrijven. Het gaat over een aantal mysterieuze diefstallen. Intussen ben ik zover dat het duidelijk is wie het heeft gedaan, ik moet enkel nog uitschrijven hoe het is gebeurd en er een soort van happig einde (happy end) aanschrijven. Ik ben al een hele tijd over de omslagafbeelding aan het denken en volgens mij weet ik wel wat ik daarvan maken wil. Het is een kwestie van nog wat tijd en de goede plaatjes vinden maar dat gaat lukken. Het einde is dan wel zoek (Kobie) en nabij (2018), er ligt een heel nieuw jaar op ons te wachten.

Laten we uitgaan van een goed eind, een beter begin en een geweldig nieuw jaar. Dat is in de huidige staat van de wereld nogal wat, dat besef ik, maar met een beetje goeie wil en als we elkaar de helpende hand toereiken moet er een hoop kunnen gebeuren.

En vergeet niet af en toe een boek te lezen. 🙂

Een jaar geleden dacht ik: “Doe eens gek.”

Ja. Op een paar dagen na is het een jaar geleden dat ik dacht: “Doe eens gek. Schrijf eens twee boeken tegelijk in een maand.”

Nou, het zijn geen twee boeken geworden in die maand maar ze zijn er. Bijna. Vorig jaar november startte ik met twee heksenboeken. Een Engels en een Nederlands. En het Nederlandse is zowat af!

Kobie boek 1 - heksentraining

Dit boek dus. Kobie – Heksentraining. Vandaag heb ik de laatste hand gelegd aan de correcties en wat daar nog meer bij komt kijken. Binnenkort hoop ik de tijd te vinden om de echte boeken in elkaar te gaan zetten. Dat is best nog een klusje dus het zal niet volgende week allemaal af zijn.

Ik ben in elk geval blij dat dit boek er bijna is!

 

Je hebt lezen en je hebt lezen…

Geloof het of niet maar schrijvers lezen. Ze lezen zelfs best veel, en ook heel vaak hetzelfde. Daar ben ik nu mee bezig.

Sinds een tijdje (welgesteld sinds november vorig jaar) ben ik bezig met een nieuw Nederlands boek. Waar het over gaat? Over een jonge vrouw die haar best doet eindelijk haar einddiploma te halen. Een aantal verrassingen gooien echter roet in het eten. Een van die verrassingen is een heel bijzonder boek dat haar leven een onverwachte wending geeft. (Verwachte wendingen zijn niet zo boeiend om over te schrijven.)

Laat ik vast een paar tipjes van de sluier oplichten die over dit boek hangt.

Tip 1: De omslag. (Dan weet je ook meteen hoe het boek heet.)

Kobie boek 1 - heksentraining

Tip 2: Het verhaal gaat over Kobie. Dat heb je misschien al ontdekt maar ik zet het er toch even bij anders heb ik maar 1 tip en dat is wat weinig.

“Goed, wat heeft dit met lezen te maken” denk je misschien. “En wanneer kan ik het lezen” denk je misschien daar achteraan.

Nou… voorlopig nog niet. Dat komt omdat ik het aan het lezen ben. Voor de zoveelste keer. Op dit moment ben ik het op mijn e-reader aan het lezen. Dat is toch anders dan met het programma waarmee ik het boek schrijf. Op de e-reader leest het anders, en op die manier kom ik achter vreemde dingen in de tekst die ik eerder nog niet had opgemerkt.

correctie 43

Ja, dit is de 43e correctie! Die heb ik gisteravond genoteerd (je ziet mogelijk wel wat hier niet klopt) en ik ben nog niet op de helft van het boek! Het zijn maar kleine dingen maar ze maken wel een verschil in leeservaring. Als mijn ogen over een zin struikelen dan zal dat met de ogen van andere lezers beslist ook gebeuren. En dat moeten we niet hebben. Het is tenslotte lezen, geen hindernisbaan voor je ogen.

)Mocht iemand interesse hebben in een hindernisbaan, laat het even weten. Bij voldoende aanmeldingen ga ik daar iets voor maken.(

Omdat ik niet enkel lees maar ook schrijf heb ik een plan voor de (nabije) toekomst. Een tweede boek over Kobie. Ik weet dat ik daar een klein risico mee neem want het kan zijn dat boek 1 totaal niet aanslaat, maar dat risico neem ik.

Verder in de toekomst moet ik ook nog een aantal keren een ander boek lezen en herlezen, maar dat is zover nog niet. Dat is nog niet eens helemaal afgeschreven. Ik bedoel dus dat ik het nog aan het schrijven ben, niet dat ik het in de prullenmand ga mikken. Leve de grappen en grollen van het Nederlands. Dat is een heel ander boek dan Kobie. Het gaat over een rechercheur die een aantal diefstallen van elektronisch componenten uit een zwaar beveiligde omgeving moet oplossen. Dat boek vordert gestaag. Als dat wat meer uit de verf is gekomen zal ik daar beslist meer over melden.

Dat was het voor deze ronde. Fijn weekend!

Paul

Het eind van een verhaal dat begon in november 2017.

Het is gebeurd. Gelukt.

Vorig jaar november begon ik aan Nanowrimo met 2 verhalen, een Engels en een Nederlands. Het Engelse is al een tijdje ‘af’. Vandaag heb ik virtueel ‘Einde’ onder het Nederlandse verhaal gezet. Het staat er niet echt, hoor.

Waarom geen einde? Is het eind zoek?

O, zeker niet. Het verhaal is klaar en wacht nu op bewerking en andere akelige dingen, maar mijn plan is om hier minstens één vervolg op te schrijven. Daarom is de laatste zin in het verhaal beslist geen einde.

Heks op bezem

Mocht je nog niet weten wat dit voor een boek is: het is een young/new adult boek over een moderne, jonge vrouw die opeens ontdekt dat heksen echt bestaan. Meer ga ik er nog niet over vertellen, behalve dat de hoofdpersoon Kobie heet.

Dit verhaal was een heel avontuur, een soms ingewikkelde reis. De hoofdpersoon, Kobie, kon in het begin niet zo goed duidelijk maken wie ze was. Daar krijg ik nog een hoop werk mee want door de hoofdstukken heen veranderde er nogal wat. Nu, aan het eind, weet ik pas wie ze is, en dat ga ik door het hele boek heen aanpassen. Voorlopig blijft Kobie nu even liggen. Even wat afstand nemen tot het verhaal, zodat ik er weer fris tegenaan kijk.

Het is niet de eerste keer dat het verhaal ‘stil’ ligt. In het afgelopen half jaar heb ik er vaak genoeg een pauze in gemaakt om over dingen na te denken. Dat heeft, volgens mij, wel vruchten afgeworpen. Uiteindelijk zijn het wel de lezers die hier het laatste woord hebben, maar die zijn nog niet aan de beurt!