Druk bezig en er lijkt niets te gebeuren

Beste lezer,

Welkom bij dit berichtje waarin niet veel lijkt te gebeuren. De basis van het nieuwe boek, “In de ban van de stier”, is geschreven, bewerkt en bij de controleur geweest. De voorgestelde wijzigingen ben ik nu hoofdstuk na hoofdstuk aan het controleren. Daar waar ik het ermee eens ben (en dat is best vaak) neem ik de wijziging over. Soms staat er een opmerking bij de tekst. Dat zijn de momenten waar iets meer gebeurt, want dan ga ik de hele alinea, en soms ook de aangrenzende gebieden, nog eens bekijken of daar iets radicaal moet veranderen. Dan worden zinnen omgegooid, woorden verwijderd, punten en komma’s verplaatst. En dan opeens is het goed.

Met 35 hoofdstukken is dat best veel werk, terwijl de basis van het boek moet blijven staan. Er lijkt dus niets te gebeuren, maar onder water gebeuren nog aardig wat verschuivingen door deze bewerking. Het is een absolute noodzaak, want iedereen die schrijft maakt wel eens een foutje. Schrijvers schrijven veel. Verder zeg ik daar dus maar niets over.

Ik ben nog steeds in de ban van de stier. Hopelijk zijn meer mensen dat als het boek eenmaal in de winkel ligt!

IkmetStierSmall
Foto: Tom Oosthout

 

Woorden, zinnen, hoofdstukken

Beste lezer,

Hier is weer wat nieuws over mijn schrijverige activiteiten. Het verhaal waarin Cuijk een hoofdrol speelt groeit gestaag. De snelheid waarmee de woorden uit mijn vingers rollen grenst aan het schrikbarende. Op dit moment ben ik iets meer dan 2 weken bezig en het aantal woorden is gegroeid naar 28.000. Dit staat ongeveer gelijk aan bijna 80 pagina’s tekst voor een gewone paperback.

cuijklibrary Zaterdag 8 augustus ben ik een paar uur in de bibliotheek van Cuijk gaan zitten om daar te schrijven. Praktisch in het midden van mijn verhaal zogezegd, want ik woon zelf nogal aan de buitenkant.  😉

Ik ga dat beslist vaker doen want Biblioplus is een heel gezellige en prettige plek om te zijn en zeg nou zelf: waar is een schrijver beter op zijn plek dan omringd door boeken?

Een nieuwe impuls.

Beste lezer,
Ik liep al meer dan een half jaar rond met het idee om een verhaal te schrijven met mijn woonplaats Cuijk als ‘toneel’. Verder als rondlopen kwam ik niet want het is niet eenvoudig om iets pakkends te bedenken over een kleine plaats die niet groot op de wereldkaart staat. Toch is het gelukt. Ik heb een idee, een begin en een eind van het verhaal en ook een aantal ‘stations’ die ik aan wil gaan doen als het verhaal groeit.
Veel kan en wil ik er nog niet van vertellen, maar ik wil wel kwijt dat het boegbeeld van Cuijk, de ‘stier’, hier een rol in gaat spelen.
PaulStier
Zo gauw ik meer te melden heb zal ik dat uiteraard doen.

Schrijven in het nederlands

VlagBeste lezer,

Dit artikeltje gaat er in het begin raar uitzien, denk ik.

Schrijven in het nederlands. Het gaat me voor mijn gevoel steeds beter af. Ja, gekke uitspraak voor iemand met nederlands als moedertaal, maar vergeet niet dat ik op dit moment al zo’n 30 boeken in het engels heb geschreven en pas 3 in het nederlands. Dat brengt een bepaalde manier van schrijven en denken met zich mee als ik aan het schrijven ben. In het begin was de omschakeling van engels naar nederlands bepaald niet makkelijk. Zinsbouw, structuur en ook de vorm van grappen is heel anders. Woordspelingen vragen opnieuw aandacht, want iets dat in het engels werkt is meestal in het nederlands niet eens begrijpelijk.

schrijvenMaar zoals bij alles in het leven geldt ook hier: oefening baart kunst. Ik ben momenteel met 3 andere boeken in het nederlands bezig. Het ene krijgt wat meer aandacht dan het andere omdat een mens nou eenmaal wat prioriteiten moet stellen. Ook heeft de beschikbare tijd hiermee te maken, uiteraard. Ik ben in elk geval verheugd om te kunnen melden dat het schrijven in het nederlands steeds beter gaat en ik voel me er ook heel erg thuis in, en zo hoort dat ook. Het engels als taal heeft heel veel mogelijkheden (anders zou ik daar geen 30 boeken in hebben kunnen voltooien) maar het nederlands biedt me voor mijn gevoel toch meer nuances om me in uit te drukken. Nuances die in het engels ook bestaan maar waar ik in het nederlands niet zo naar hoef te zoeken. En dat is heel prettig. Alsof het nederlands zegt: “welkom thuis.”

Reizend door de mist…

Beste lezer,

Een hele tijd terug reed ik naar huis door een dik pak mist. Het ging allemaal niet zo snel, want mist is tenslotte verraderlijk – je weet nooit wat er zomaar voor je op de weg komt. Terwijl ik voor een spoorwegovergang stond te wachten bedacht ik opeens dat schrijven heel vaak net is als reizen door de mist, en dat geldt zeker als je, zoals ik, gewoon begint te schrijven zonder eerst een enorm plan te maken.

foggy paris

Het gebied om je heen is zichtbaar. Je hebt een redelijk idee waar je bent, waar je over kunt schrijven. Dat is eenvoudig genoeg en je hoeft niet in de verte te turen. Dat komt pas als je de vormen wilt zien die wat verder weg liggen. Vaak zijn ze makkelijk, zoals bomen, gebouwen en straatlantaarns. De mist zorgt er dan wel voor dat hun eigenlijke vorm gedeeltelijk verborgen wordt, dus is het niet zeker of ze er nog wel precies hetzelfde uitzien sinds de vorige keer dat je ze zag. Waarschijnlijk niet. Tenminste… zag dat huis op de hoek er gisteren ook al zo uit?

Nog verder weg in de mist zijn nog steeds vormen, eigenlijk meer schaduwen. Dingen die daar horen, maar… wat zijn het? Wat waren het? Wat worden ze? De mist verhuld hun ware natuur. Er ligt een belofte in die vormen, een potentieel, maar ook een mogelijk gevaar. Wordt het leven beter door die dingen ver weg of gaan ze het hele verhaal in de war gooien?

En dan is er nog alles dat je niet kunt zien, verborgen achter de dikke, laaghangende wolken en de mist. Je weet dat het er is, wachtend om ontdekt te worden, om te worden gebruikt en te verschijnen in het verhaal. Het verhaal, de plek waar het vanalles kan doen. En dat materiaal vind je enkel door vastberaden die mist in te gaan, de mist waar niemand anders in kan en durft te gaan. Dat kan op zijn tijd behoorlijk eng zijn; je gaat tenslotte in je eentje een gebied in dat niemand ooit betreden heeft. Is de grond rotsachtig? Drijfzanderig? Je komt er maar op één manier achter: erheen gaan.

Dat is hoe schrijven voor mij voely: door de mist gaan. Uitdagend, opwinden, vol beloftes. Sommige van die worden niet waargemaakt, maar andere openbaren zich zonder dat ik ze zag komen.

De oorsprong van de brutale heks

Beste lezer,

Hilda_Vicky_Image0800rMisschien is het wel aardig om even aan te roeren hoe het idee voor de boeken over Hilda de brutale heks is ontstaan.

Het begon ergens in 2009 toen ik nog niet publiceerde en mijn schrijverij enkel liet zien aan anderen die ook aan het schrijven waren. Twee van de mensen op die mailing list kregen opeens het doldwaze idee om een wedstrijdje te doen: “Schrijf een verhaal van 20.000 woorden (grofweg 50 bladzijden) in 2 weken tijd.”

Dat leek me leuk om aan mee te doen. Echter was de start gepland op de volgende dag dus moest ik razendsnel met iets op de proppen komen om snel veel over te kunnen schrijven. In fantasyverhalen zijn altijd genoeg mogelijkheden dus het genre was snel bepaald. Maar toen. Magie is goed, dus dat moest erin. En een heks, maar geen lieve heks want daar is de lol snel vanaf. Ik wilde ook geen boze, kwade heks want dat is niet mijn stijl – maar een brutale heks, eentje met het hart op de goede plaats en een enorm grote mond en haar eigen stijl… dat was het!

In die 2 weken schreef ik dus de eerste, grove versie van het eerste Hilda boekje. Tot mijn verrassing werd er al snel gevraagd om deel 2 terwijl ik dat helemaal niet van plan was; dit snelgeschreven verhaal was tenslotte maar een grapje. Onder welwillende druk ben ik toen toch maar aan deel 2 begonnen, en daarna begon iemand op die lijst te vragen of ik deel 1 al had gepubliceerd “want er zijn beslist meer mensen die het heel leuk zullen vinden“.

Nadat ik die vraag een paar maanden had aangehoord (de vraagstelster bleef aan de gang) heb ik het Hilda-verhaal uitgebracht (eigenlijk om van het gezeur af te zijn). En toen gebeurde dat met deel 2. En zo verder.

Het eerste, Engelstalige boekje van Hilda de Heks is sindsdien inmiddels meer dan 97.000 keer gedownload. Wie had dat ooit verwacht? Ik in elk geval niet. Mede door dit ongelofelijk succes van Hilda heb ik besloten om de boeken ook in het Nederlands te schrijven. “Hilda de brutale heks” is daarvan de eerste in de “Brutale Heks” serie en ik ben intussen bezig aan de Nederlandse versie van boek 2, “Sneeuwwitje Herzien”.

Ik sluit af met de hoop dat Hilda aan veel Nederlandse lezers veel plezier zal brengen!

Hoe “Gezocht: held” begon

Beste lezer,

Boeken komen soms op een heel vreemde manier tot stand. Mijn eerste nederlandse boek, “Gezocht: held” heeft zo’n bijzonder begin.

Gezocht: held 320Het begon als een oefening voor een kennis die zich wilde bekwamen in het beter schrijven van verhalen. Ze was er al een tijd mee bezig maar ze liep regelmatig tegen probleempjes aan, dus had ze mij gevraagd of ik haar met een verhaal wilde helpen.

We kozen voor een samenwerking waarin we om beurten een klein stukje aan een (nederlands) verhaal zouden toevoegen. Ik zou haar dan aanwijzen waar ze iets kon verbeteren. Op een gegeven moment nam haar leven een (aangename) wending waardoor het schrijven op een laag pitje kwam te staan. Fijn voor haar, maar ik vond het wel jammer van het verhaal want het had best potentie. Voor mij was het ook een uitdaging omdat ik tot dantoe enkel in het engels had geschreven. Ik vroeg haar dus of ik dit verhaal op kon pakken en uitwerken. Daar had ze geen moeite mee. En dat verhaal wat als een oefening voor iemand begon mondde dus uit in een stevige science fiction. Het schrijven van dit boek was op zich ook al een speciaal iets omdat ik besloot het zowel in het nederlands als in het engels te schrijven, hetgeen uiteindelijk volgens mij wel goed is gelukt.