Een nieuwe maand, een nieuwe verhaal.

Beste lezer,

In de ban van de stierEen nieuwe verhaal

Dit is geen waarschuwing. Ik ben echt niet van plan om elke maand een nieuw verhaal te schrijven. Nou ja, misschien ooit, als ik niet meer hoef te werken. Voorlopig zit dat er niet in, tenzij iemand opeens het briljante idee krijgt om “In de ban van de stier” te verfilmen en ik binnenloop met de opbrengsten.

Afgelopen maand heb ik een aantal brokken tekst geproduceerd die in het begin bedoeld waren een verhaal te vormen. Dat is perfect mislukt. Ik had van alles in de planning, zaken uitgezocht, noem maar op, en die tijd had ik me kunnen besparen. Dat werkt voor mij niet.

Waarom dan toch geprobeerd?

Waarom heb ik dat dan geprobeerd, vraag je je waarschijnlijk af. Dat komt omdat ik steeds meer schrijvers leer kennen bij wie het wel werkt en ik ben dan iemand die denkt: als zij dat kunnen dan kan ik dat ook.

Nou, mooi niet dus. Ik kan dat niet. Ik geef het toe en ik ga het denk ik ook nooit meer proberen. Denk ik. 🙂

Sinds een paar dagen zweeft er een iets in mijn hoofd rond. Dat soort ietsen is erg gevaarlijk want dat betekent vaak dat er een verhaal aan het uitkomen is, alsof er een zaadje genoeg van heeft om daar stil een paar rondjes te kiemen. Het zou zomaar kunnen dat het buitenaardse ras dat ik bedacht heb voor november in dat verhaal terecht komt. Maar misschien ook niet. Daar leg ik me niet op vast want dat is plannen en, zoals we hebben gezien, kan ik dat dus niet.

Wat ik wel kan is driftig aan het schrijven gaan. En dat is dus gebeurd. Het begin wat ik heb ziet er zo uit:

windmolen uden
Windmolen in Uden, N.Br.

Hoofdstuk 1. De molen.

“Hou maar op. Dat is genoeg.” Gerda keek Mischa aan die te enthousiast bezig was zichzelf met pas gemalen meel te bestrooien. “Je moet dat er straks toch weer afwassen.”

Yigit grinnikte. “Hij heeft meer nodig met z’n bleke kop. Anders zie je het niet.”

Mischa gooide driftig een handvol meel naar de Turkse man van zijn team. “Bek houden. Het was heftig vannacht, ik ben hartstikke kapot.” Hij klonk geïrriteerd. “Waar zijn Ashna en Rob?” Een explosieve nies ontsnapte aan Mischa. Hij had toch teveel meel gebruikt.

Gerda haalde haar schouders op. “Misschien moeten ze een omweg nemen. De afspraak was om niet op elkaar te wachten dus vertrekken we nu.” Ze liep naar de deur en tikte de code in. Het slot klikte. “Komen jullie nog?”

 

Voor er vragen komen: Yigit is een Turkse voornaam en Ashna een Surinaams/Hindoestaanse. Inderdaad, dit gaat iets worden waarin meerdere culturen samen een opdracht te verwerken hebben. Hoeveel er nog bij komen weet ik niet. Daarvan staat niets in de planning!

En dat van november dan?

Zullen we het daar niet meer over hebben?

Goed zo. Fijne dag!

Een nieuwe impuls.

Beste lezer,
Ik liep al meer dan een half jaar rond met het idee om een verhaal te schrijven met mijn woonplaats Cuijk als ‘toneel’. Verder als rondlopen kwam ik niet want het is niet eenvoudig om iets pakkends te bedenken over een kleine plaats die niet groot op de wereldkaart staat. Toch is het gelukt. Ik heb een idee, een begin en een eind van het verhaal en ook een aantal ‘stations’ die ik aan wil gaan doen als het verhaal groeit.
Veel kan en wil ik er nog niet van vertellen, maar ik wil wel kwijt dat het boegbeeld van Cuijk, de ‘stier’, hier een rol in gaat spelen.
PaulStier
Zo gauw ik meer te melden heb zal ik dat uiteraard doen.

Wat is een boek?

Beste lezer,

Soms hoor ik de vraag “Wat is nou eigenlijk een boek?” Volgens mij is dat een goede vraag, en ook een die enkel kan worden beantwoord vanuit het juiste perspectief.

Een boek was en is over het algemeen een ding gemaakt van papier en een al dan niet stevige omslag. Er staan heel veel al dan niet zinnige woorden in en de eerste keren dat je het goede, ouderwetse boek opent ruik je de drukinkt er vanaf komen.

En toen kwam de digitale revolutie die ons de e-reader in de schoot wierp, een apparaat met een randje, dat meer op een televisie lijkt dan op een boek (getuige de e-reader, maar ook de tablet en zelfs de smartphone). De geur van drukinkt is helemaal verdwenen (maar kijk niet op als de techniek daar iets voor verzint!).

Wat is dus een boek? Is dat enkel het medium waar het verhaal op staat, met het papier, de inkt en het bijbehorende gewicht? Of is het het verhaal dat verteld wordt, ongeacht het medium waarop het gelezen wordt? Lees je een boek of lees je een verhaal? Of lees je een verhaal in een boek? Volgens mij zit hier de nuance. Het gaat uiteindelijk om het verhaal dat je leest en het mooie is dat we tegenwoordig de vrijheid hebben om het te lezen zoals we dat het prettigst vinden: in een boek of op een digitaal medium.

Zijn alle opties even waar?

Boeken zijn boeken, of ze nou van papier zijn gemaakt of worden getoond op een scherm. Sommige mensen zweren bij het gevoel van een boek in hun handen. Sommige mensen maakt het niet uit. Er zijn ook mensen die weinig kracht in hun handen hebben en toch een lang verhaal (‘een dik boek’) willen lezen. Voor hen is een e-reader dan een uitkomst. (Of een leestafel.)

Ik denk dat het papieren boek niet zomaar verdwijnt. Kijk maar naar de langspeelplaat, die wordt ook nog steeds geperst, zij het in mindere mate dan in diens glorietijd. De trap is ook nog niet achterhaald door de roltrap. Verhalen komen uit op beide media en iedereen kan de vorm kiezen die ze het liefste in de hand nemen. Er is geen universele waarheid in de keuze, die ligt bij elke lezer – het is iets persoonlijks. Pak een boek, pak een digitaal ding, het maakt niet uit. Maar lees. Lees die verhalen. Lees het dikke boek thuis en neem de e-reader mee op vakantie vanwege het gewicht en om het mooie boek onderweg niet te beschadigen.

De keus is uiteindelijk aan de lezer…