Wat is het toch met Ottomar…

Ja. Die vampier zit me nog steeds dwars. Soms voelt het als een mes op de keel, wat in dit geval waarschijnlijk Hille’s tandjes zijn…

Otto en Hille

Ik heb verschillende keren geprobeerd om dit verhaal in de huidige vorm weer aan de gang te krijgen. Vlot te trekken. Mores te leren door tegen het tweetal te tieren. En het resultaat?

He Le Maal Niets.

Verspilde probeer, trek en lering/tieren.

Ik krijg zowaar het idee dat dit niet gaat werken. Misschien is een logischer tijdlijn, zo’n klassiek ‘hier begint het en hier eindigt het‘-geval toch beter. Met mogelijk wat flitsterugs (ja, flashbacks, goed gedaan) in de modernere tijden van het verhaal.

Dus… op het gevaar af dat ik verderop toch weer gebeten word (b.v. door de tandjes hiernaast), ga ik denk ik de zaak eens op z’n kop gooien en opnieuw beginnen. Bij het begin. Gelukkig is er nog het knip-en-plakgemak van de hedendaagse techniek, een luxe die typemachineschrijvers niet hadden.

Terug naar de tekentafel? Niet echt. Ik kan voor geen meter tekenen. Maar ik kom er nog wel eens uit.

Fijne avond nog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reactie Spam Blokkade door WP-SpamShield